Chap.,  N.

 1 Wpr,6  |    kontynentu do Chrystusa, ucząc je zachowywać to, co On przykazał (
 2   I,13 |        dewaluacja pieniądza rzuca je na kolana — my, Biskupi
 3   I,21 |   powierzył swemu Kościołowi, aby je wypełniał pod kierownictwem
 4  II,42 |     zebraniu sił, aby mogli oddać je w służbę wspólnego dobra.~
 5  II,44 |          myśli o tym, że można by je unicestwić, nawet wówczas
 6  II,51 |      życia konsekrowanego: należy je mądrze rozeznawać, powierzać
 7  II,55 |        ludzkiego, aby przenikając je swą mocą od wewnątrz, tworzyła
 8  II,58 |      swoje miejsce, tak jak miała je w pierwszej”83. Moc Ducha
 9  II,59 |          13). Trzeba zatem głosić je nieustannie, nastawać „w
10  II,62 |    wartości ludzkie, oczyszczając je z grzechu i przywracając
11  II,69 |           i wzorem Jezusa zaczyna je urzeczywistniać, ponieważ „
12  II,72 |         Synodu, który rozpatrywał je z dwóch ważnych i wzajemnie
13  II,72 |            po to jednak, by umieć je właściwie wykorzystać. „
14  IV,74 | świadectwo o tym orędziu i głosić je wszystkim, którzy jeszcze
15  IV,74 |        nauczali narody i chrzcili je (por. Mt 28, 19), a także
16  IV,74 |    zewnętrznym znakiem ukazującym je i potwierdzającym, ale jest
17  IV,75 |          człowieka wymaga się, by je przyjął i pozwolił mu w
18  IV,86 |      bowiem jego podstawę i stale je zasila poprzez swe zadanie
19   V,89 |         planowanie. Wykorzystując je, Biskup będzie mógł nadać
20   V,89 |           z nich, aby wykorzystać je dla celów skutecznego duszpasterstwa,
21  VI,118|        połamały miecze i przekuły je na lemiesze, a włócznie
22  VI,126|           obowiązek jak najlepiej je wykorzystywać, aby szerzyć
23 VII,140|         kulturami, Kościół zbliża je do siebie nawzajem i pomaga