bold = Main text
Chap., N. grey = Comment text
1 Wpr,1 | Wspomnienie o nim pozostaje do dziś żywe w pamięci całej
2 Wpr,1 | Synodalnego zwrócili się do mnie z prośbą, bym zapoznał
3 Wpr,1 | Chrystusa przychyliłem się do tej prośby i dzisiaj — gdy
4 Wpr,1 | kolegialnej.~Zanim jednak przejdę do prezentacji tego, co wypracował
5 Wpr,2 | wieku, zbliżającego się już do trzeciego tysiąclecia. W
6 Wpr,4 | Afryce, cennych sposobności do wypowiadania się na powszechnym
7 Wpr,5 | uczyniłem to, przychylając się do wyrażanych wielokrotnie
8 Wpr,5(3) | Przemówienie do grupy biskupów z Zairu z
9 Wpr,6 | prowadzić narody kontynentu do Chrystusa, ucząc je zachowywać
10 Wpr,7 | Afryce — przede wszystkim do Pasterzy oraz do wiernych
11 Wpr,7 | wszystkim do Pasterzy oraz do wiernych świeckich, a następnie
12 Wpr,7 | wiernych świeckich, a następnie do braci innych wyznań chrześcijańskich,
13 Wpr,7 | wyznań chrześcijańskich, do wszystkich wyznawców wielkich
14 Wpr,7 | religii afrykańskiej, oraz do wszystkich ludzi dobrej
15 Wpr,8 | społecznego przekazu. Nawiązując do pilnych potrzeb i wyzwań
16 I,9 | wykorzystać ten czas łaski do przyjęcia i głoszenia Dobrej
17 I,9 | nie tylko przyczynią się do pomyślnego przebiegu samych
18 I,10 | odejść?” odparł: „Panie, do kogóż pójdziemy? Ty masz
19 I,10 | afrykańskim i podążających do domu Boga.~Tę wiarę w Jezusa
20 I,11 | apostolski, oraz powołuje go do urzeczywistniania każdego
21 I,11 | kościelnej oraz że mają prawo do zachowania i rozwijania „
22 I,12 | słowa Jezusa skierowane do apostoła Tomasza: „Błogosławieni,
23 I,13 | pierwszych słowach swego Orędzia do Ludu Bożego. Pragnę powtórzyć
24 I,13 | zmartwychwstał! Dołączył do nas w drodze i szedł z nami.
25 I,14 | Kościół, aby doprowadzić do pożądanych przemian, ale
26 I,15 | 15. Zanim przejdę do omówienia poszczególnych
27 I,15 | towarzyszył przygotowaniom do Zgromadzenia Synodu Biskupów
28 I,16 | związku z przygotowaniami do Specjalnego Zgromadzenia
29 I,16 | rozważań przygotowujących do Zgromadzenia powinny być „
30 I,16(16) | Przemówienie do Rady Sekretariatu Generalnego
31 I,17 | Afryce często nawiązywałem do Specjalnego Zgromadzenia
32 I,17 | Zgromadzenia poświęconego Afryce i do zasadniczych celów, dla
33 I,17 | może ograniczyć się jedynie do dyskusji o problemach praktycznych.
34 I,17(18) | JAN PAWEŁ II, Przemówienie do Rady Sekretariatu Generalnego
35 I,18 | Sądzę, iż przygotowanie do roku 2000 jest jednym z
36 I,18 | perspektywę przygotowania do Wielkiego Jubileuszu. Fakt,
37 I,19 | Od początku przygotowań do Specjalnego Zgromadzenia
38 I,21 | Ewangelii, ponieważ On pobudza do przepowiadania i przygotowuje
39 I,21 | przygotowuje serce człowieka do przyjęcia i rozumienia słowa
40 I,21 | Afryce musiała prowadzić do refleksji nad wiarygodnością
41 I,21 | Dlatego też ja sam, nawiązując do ewangelizacyjnej misji Kościoła
42 I,23 | Zwracając się 23 czerwca 1989 r. do członków Rady Sekretariatu
43 I,23 | początku mego Pontyfikatu do inauguracji Specjalnego
44 I,23 | podróży duszpasterskich do Afryki i na Madagaskar,
45 I,23 | się wszystkich wiernych do Zgromadzenia Synodalnego.
46 I,23 | aby zachęcać wszystkich do współpracy w przygotowaniu
47 I,23 | intencją wezwania Afrykanów do aktywnego i jednomyślnego
48 I,23(30) | Przemówienie do Rady Sekretariatu Generalnego
49 I,24 | etap procesu przygotowań do Specjalnego Zgromadzenia.
50 I,24 | bodźcem dla przygotowań do Synodu we wszystkich Kościołach
51 I,24 | wszystkich parafiach Afryki aż do rozpoczęcia obrad Synodu.
52 I,26 | Afrykanów na moje wezwanie do udziału w przygotowaniu
53 I,26 | poszczególnych etapach przygotowań do Specjalnego Zgromadzenia
54 I,27 | zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy. Albowiem
55 I,27 | powołuje wszystkich ludzi do jednego i tego samego przeznaczenia,
56 I,27 | dojścia w sposób Bogu wiadomy do uczestnictwa w tej paschalnej
57 I,28 | się dla mnie sposobnością do refleksji nad zbawczym zamysłem
58 I,28 | Korneliusza, poganina. Aż do tej chwili Ewangelia była
59 I,28 | Ducha, postanowił udać się do domu poganina. Przybywszy
60 II,31 | 31. W orędziu skierowanym do Biskupów i do wszystkich
61 II,31 | skierowanym do Biskupów i do wszystkich ludów Afryki,
62 II,31 | wyznawców, dziewic, którzy do nich należą. Istotnie, w
63 II,31 | Istotnie, w okresie od II do IV stulecia życie chrześcijańskie
64 II,31 | Melchiadesa i Gelazego I — należą do wspólnego dziedzictwa Kościoła,
65 II,31 | autorów chrześcijańskich do dziś mają fundamentalne
66 II,31 | pozostało żywe w Afryce”38. Do dziś dają one świadectwo
67 II,31 | zwłaszcza w Egipcie i Etiopii, a do XVII w. także w Nubii. Na
68 II,32 | gdy Portugalczycy dotarli do afrykańskich wybrzeży, rychło
69 II,33 | 11). Przed pięciuset laty do tego chóru języków dołączyły
70 II,33 | Ukrzyżowanym Chrystusem i rodzi się do nowego życia w Jego zmartwychwstaniu. (...)
71 II,34 | męczennicy z Afryki dodają do księgi zwycięzców, to jest
72 II,34 | księgi zwycięzców, to jest do Martyrologium, kartę opowiadającą
73 II,34 | w pełni, aby dołączyć ją do owych wspaniałych opowiadań
74 II,35 | jej największym tytułem do chwały, nieustannie się
75 II,35 | którego dane mi było wynieść do chwały ołtarzy podczas Specjalnego
76 II,35 | Martyrologium, dołączając do wspaniałych postaci pierwszych
77 II,36 | Biskupi Afryki przybywający do Rzymu na Specjalne Zgromadzenie
78 II,36 | przemówieniu skierowanym do pierwszego Zgromadzenia
79 II,36 | gentes, 6). Pozostaje nam do spełnienia pewien obowiązek:
80 II,37 | Bogu”44.~W Orędziu końcowym do Ludu Bożego Ojcowie Synodalni
81 II,38 | Afryki, którzy wstępują do starych Zgromadzeń misyjnych
82 II,38 | Zgromadzeń misyjnych lub do nowych Instytutów, powstałych
83 II,39 | częściej zgłaszają gotowość do służby na ograniczony czas
84 II,39 | afrykańskich; jest też gotów do udziału w „wymianie darów”
85 II,40 | czasem lub nadal dochodzi do zwycięstwa przemocy, nie
86 II,40 | przemocy, nie może to skłaniać do potępienia całego narodu
87 II,42 | dzisiejszą Afrykę można porównać do owego człowieka, który schodził
88 II,42 | który schodził z Jerycha do Jerozolimy: wpadł on w ręce
89 II,43 | opatrznościowe przygotowanie do ewangelizacji; wartości
90 II,43 | wartości te mogą się przyczynić do pomyślnych przemian w dramatycznej
91 II,44 | wielką wagę przywiązywać do kultu przodków. Instynktownie
92 II,44 | okazują szacunek dla życia aż do jego naturalnego końca i
93 II,44 | wspólnotowego. W Afryce nie do pomyślenia jest święto,
94 II,45 | Synodalni w swoim Orędziu do Ludu Bożego odnotowali z
95 II,45 | poziomach w konkretne czyny, aż do podjęcia decyzji dokonania
96 II,46 | w Afryce jest ubogi i ma do dyspozycji niewiele środków
97 II,48 | nie mogą skłaniać Kościoła do przemilczania wobec niechrześcijan
98 II,48 | że te rzesze mają prawo do poznania bogactw tajemnicy
99 II,48 | jakby po omacku odnośnie do Boga, do człowieka i jego
100 II,48 | omacku odnośnie do Boga, do człowieka i jego przyszłego
101 II,48 | i jego przyszłego losu, do życia i śmierci, i do prawdy”57.~
102 II,48 | losu, do życia i śmierci, i do prawdy”57.~
103 II,49 | stwierdzają, że „poważne podejście do kwestii autentycznej i zrównoważonej
104 II,49(59) | podróży duszpasterskiej do Afryki (Lilongwe, 6 maja
105 II,51 | Zgromadzenie, to troska o powołania do kapłaństwa i do życia konsekrowanego:
106 II,51 | powołania do kapłaństwa i do życia konsekrowanego: należy
107 II,53 | rozwoju zamiast dochodzić do niezależności i dążyć własną
108 II,53 | niezależności i dążyć własną drogą do zdobycia sprawiedliwego
109 II,54 | odpowiednio przygotowana do ewangelizacji, musi też
110 II,54 | właściwej formacji kandydatów do kapłaństwa i osób powołanych
111 II,54 | kapłaństwa i osób powołanych do życia konsekrowanego. Zgromadzenie
112 II,55 | odpowiednio wiernych świeckich do kompetentnego wypełniania
113 II,55 | powinności społecznych i do rozwiązywania problemów
114 II,55 | niesieniem Dobrej Nowiny do wszelkich kręgów rodzaju
115 II,56 | Chrystus, zanim odszedł do Ojca: „Oni zaś poszli i
116 II,56 | Ewangelii, może prowadzić aż do najwyższej ofiary: do męczeństwa (
117 II,56 | aż do najwyższej ofiary: do męczeństwa (por. Mk 8, 35).
118 II,56 | Ewangelii może się przyczynić do wewnętrznej przemiany wszystkich
119 II,58(77) | Ant. do Magnificat: O sacrum convivium,
120 II,58 | powinna zatem prowadzić do takiego przemieniającego
121 II,58 | Ewangelizacja winna docierać „do człowieka i społeczeństwa
122 II,58 | odwoływać się w ewangelizacji do Ducha Świętego, tak aby
123 II,58 | prowadzi bowiem Kościół do całej prawdy (por. J 16,
124 II,59 | skuteczne i nigdy nie powraca do Niego bezowocne (por. Iz
125 II,59 | celu ułatwienia dostępu do Pisma Świętego, zwłaszcza
126 II,59 | Jednym słowem, należy dążyć do tego, by Pismo Święte trafiało
127 II,59 | by Pismo Święte trafiało do rąk wszystkich wiernych
128 II,60 | ewangelizacji”89 „drogą do pełnej ewangelizacji”90,
129 II,61 | objawienie miłości Boga do ludzi (por. Rz 5, 8), przez
130 II,62 | wywyższony, przyciągnę wszystkich do siebie” (J 12, 32). To unicestwienie
131 II,62 | Słowo Boże stało się podobne do nas we wszystkim z wyjątkiem
132 II,62 | wszystkie ludy ziemi, wchodząc do Kościoła, przeżywają nową
133 II,62 | światłem prowadzi Kościół do poznania całej Prawdy. Kościół
134 II,63 | synkretyzmu”96.~„Jako droga do pełnej ewangelizacji, inkulturacja
135 II,63 | ekonomicznym i politycznym, dążąc do pełnej wierności Bogu Ojcu
136 II,63 | pełnej wierności Bogu Ojcu i do świętości życia dzięki działaniu
137 II,64 | partykularyzmy: należy raczej dążyć do pojednania i do prawdziwej
138 II,64 | raczej dążyć do pojednania i do prawdziwej komunii między
139 II,64 | komplementarność w stosunku do innych obrazów Kościoła”102.~
140 II,65 | wschodnich, „należy dążyć do inkulturacji liturgii, wystrzegając
141 II,66 | Chrystusem, są powołani do rozwijania ekumenicznego
142 II,66 | i diecezjalnych komisji do spraw ekumenizmu110. Chrześcijanie
143 II,67 | każdego człowieka, dążąc do postępu człowieka i do rozwoju
144 II,67 | dążąc do postępu człowieka i do rozwoju na wszystkich płaszczyznach.
145 II,68 | się już w przeszłości — do „otwarcia się na pełnię
146 II,69 | Mt 8, 17)”118. „Jest nie do pomyślenia, aby w ewangelizacji
147 II,69 | może się ograniczać jedynie do dziedziny gospodarczej,
148 II,69 | poważnie przyczynić się do tego, aby rodzina ludzka
149 II,71 | potwierdzając swoją gotowość do podjęcia wyzwania, jakim
150 II,71 | państwowych. „Synod (...) apeluje do sumienia rządzących państwami
151 II,71 | które przyczyniają się do rozwoju i uszlachetnienia
152 II,71 | poniża i niszczy człowieka. „Do sprawowania posługi ewangelizacji
153 II,72 | sposoby przemawiał niegdyś Bóg do ojców przez proroków, a
154 II,72 | ostatecznych dniach przemówił do nas przez Syna» (Hbr 1,
155 II,72 | kulturą i cywilizacją Także do tego świata Kościół jest
156 II,72 | Formacja przygotowująca do korzystania ze środków przekazu
157 II,72 | jakim rodzajem przekazu mają do czynienia, oraz przyjmować
158 IV,74 | słowa Pańskie, skierowane do Apostołów: „Idźcie więc
159 IV,74 | doprowadzenie tych, którzy słuchają, do metanoi i do przyjęcia Chrztu: „
160 IV,74 | którzy słuchają, do metanoi i do przyjęcia Chrztu: „Przepowiadanie
161 IV,74 | pełne i szczere przylgnięcie do Chrystusa i do Jego Ewangelii
162 IV,74 | przylgnięcie do Chrystusa i do Jego Ewangelii poprzez wiarę”138.
163 IV,74 | poprzez wiarę”138. Nawrócenie do Chrystusa jest zresztą, „
164 IV,74 | powiadam ci — mówi Jezus do Nikodema — jeśli się ktoś
165 IV,74 | z Ducha, nie może wejść do Królestwa Bożego» (J 3,
166 IV,74 | 5). Chrzest odradza nas do życia dzieci Bożych, jednoczy
167 IV,74 | nawrócenia, który nie prowadziłby do chrztu, zatrzymywałby się
168 IV,74 | winy za to, że nie dotarło do nich ewangeliczne orędzie,
169 IV,75 | prowadzenie tych, którzy słuchają, do chrztu i do chrześcijańskiego
170 IV,75 | którzy słuchają, do chrztu i do chrześcijańskiego życia. „
171 IV,75 | codzienne zmartwychwstawanie do nowego życia (por. Rz 6,
172 IV,76 | nie może spełniać aktów, do których nie został przygotowany.
173 IV,76 | odpowiednio przygotowana do ewangelizacji, musi też
174 IV,76 | społecznego), co należy do zadań właściwych dla świeckiego
175 IV,76 | kompetencje i motywacje, do angażowania się w działalność
176 IV,76 | publiczne — „przyczynić się do wspólnego dobra i zarazem
177 IV,77(146) | JAN PAWEŁ II, Przemówienie do Konferencji Episkopatu Kamerunu (
178 IV,78 | którzy zostali powołani do głoszenia Ewangelii, winni
179 IV,79(151) | JAN PAWEŁ II, Przemówienie do uczestników Krajowego Kongresu
180 IV,79 | Pańskiego, prowadzącego Kościół do całej prawdy (por. J 16,
181 IV,80 | wyzwanie miłości Chrystusa do ludzi, którą uczeń musi
182 IV,80 | będzie coraz bardziej podobny do pola bitwy, na którym liczą
183 IV,82 | podczas swej pielgrzymki do Ziemi Świętej, „Nazaret
184 IV,82 | Nazaretu Paweł VI zachęca do wyciągnięcia z niej potrójnej
185 IV,83(159) | 1988), 1662-1664; List do Kobiet (29 czerwca 1995),
186 IV,84 | twardości serca, uzdalnia go do urzeczywistnienia w pełni
187 IV,84 | które powinno prowadzić do chwalebnego zmartwychwstania
188 IV,84 | chwalebnego zmartwychwstania i do Królestwa, gdzie „nie będą
189 IV,84 | ono skutecznie przyczyniać do pełnej realizacji chrzcielnego
190 IV,85(164) | Por. Orędzie do Pani Nafis Sadik, Sekretarza
191 IV,86 | domowymi”, przyczyniając się do postępu społeczeństwa na
192 IV,86 | społeczeństwa na drodze do życia bardziej braterskiego.
193 V,88 | świętości, upodobnienia się do Chrystusa. W Pierwszym Liście
194 V,88 | Chrystusa. W Pierwszym Liście do Koryntian św. Paweł zwraca
195 V,88 | Koryntian św. Paweł zwraca się do „tych, którzy zostali uświęceni
196 V,88 | Jezusie Chrystusie i powołani do świętości wespół ze wszystkimi,
197 V,88 | 24).~„Warunkiem wejścia do Królestwa Bożego jest przemiana
198 V,88 | sakramencie zbawienia”167.~Drogą do świętości jest także inkulturacja,
199 V,88 | kultury, przyczynia się do jej otwarcia na wymiary
200 V,88 | może ona przyczynić się do rzeczywistego uszlachetnienia
201 V,89 | duszpasterstwa, dostosowanego do potrzeb. Bardzo przydatne
202 V,91 | odpowiednio przygotować do spełniania zadań politycznych,
203 V,93 | zwrócił się bezpośrednio do każdej chrześcijańskiej
204 V,94 | należy zachęcać młodych do ewangelizowania swojego
205 V,95 | przypomina wszystkim o powołaniu do świętości, ale jest też
206 V,95 | popierać powołania zakonne do życia kontemplacyjnego i
207 V,95(183) | bezpośrednim odwołaniem się do SOBÓR WAT. II, Konst. dogm.
208 V,95 | dialog między sobą, dążąc do tworzenia — w duchu Kościoła
209 V,95 | Kościele lokalnym188.~Kandydaci do kapłaństwa~
210 V,96 | solidnej duchowości, gotowymi do służby i oddanymi sprawie
211 V,96 | pełne prostoty, dostosowane do warunków panujących w ich
212 V,98 | Watykański II zachęcił kapłanów do pielęgnowania „pewnej formy
213 V,98 | duszpasterskich. Przyczyni się to do pobudzenia życia duchowego
214 V,98 | troski, zwłaszcza w stosunku do kapłanów starszych, chorych
215 V,99 | Zgodnie z zaleceniem Soboru „do swoich zadań apostolskich
216 V,103 | inkulturacji i przygotowania do dialogu między młodymi wyznającymi
217 V,103 | różne religie i należącymi do różnych środowisk społecznych”201.
218 V,103 | uczniów uczęszczających do szkół niekatolickich. Dla
219 V,105 | Dlatego usilnie apeluję do Konferencji Episkopatów,
220 VI,106 | sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie” (
221 VI,107 | sprawiedliwości w stosunku do osób, które im służą. Kościół
222 VI,107 | ktokolwiek ośmiela się mówić do innych o sprawiedliwości,
223 VI,108 | odpowiednio przygotowane do tego rodzaju apostolatu: „
224 VI,108 | działalności przyczynia się do podniesienia poziomu oświaty,
225 VI,110 | ani tym mniej podchodzić do niego indywidualistycznie,
226 VI,110 | to imperatyw skierowany do każdego mężczyzny i każdej
227 VI,110 | mężczyzny i każdej kobiety, do społeczeństw i narodów,
228 VI,110 | w szczególny zaś sposób do Kościoła katolickiego oraz
229 VI,110 | Kościoła katolickiego oraz do innych Kościołów i Wspólnot
230 VI,110 | zachęcają braci chrześcijan do udziału w swoich przedsięwzięciach,
231 VI,110 | przedsięwzięciach, a zarazem są gotowi do współpracy z ich inicjatywami,
232 VI,110 | inicjatywami, gdy zostaną do niej zaproszeni. W dążeniu
233 VI,110 | niej zaproszeni. W dążeniu do integralnego rozwoju człowieka
234 VI,113 | politycznych oraz prawo do wybierania rządzących w
235 VI,113 | napięcia, które często prowadzą do konfliktów zbrojnych i wojen
236 VI,113 | zbrojnych i wojen domowych oraz do wszystkich ich negatywnych
237 VI,114 | 113. Synod apeluje też do rządów afrykańskich, aby
238 VI,114 | właściwą politykę dążyły do rozwoju gospodarki i wzrostu
239 VI,114 | wzrostu inwestycji, a przez to do tworzenia nowych miejsc
240 VI,115 | kraje afrykańskie należą do najbardziej upośledzonych
241 VI,115 | chrześcijańskiego dążenia do sprawiedliwości i miłości:
242 VI,115 | są powołani, by należeć do jednej rodziny odkupionej
243 VI,115 | bogactwach ziemi, którą Bóg oddał do dyspozycji wszystkich220.~
244 VI,115 | Należy przede wszystkim dążyć do polepszenia relacji społeczno-politycznych
245 VI,116 | pragnę zwrócić się z apelem do młodych: Droga młodzieży,
246 VI,118 | żądza władzy doprowadzona do skrajności w reżimach totalitarnych,
247 VI,118 | Społeczeństwa, oszukane i zmuszone do milczenia, stają się niewinnymi
248 VI,118 | razem z Ojcami Synodalnymi, do konkretnych działań, które
249 VI,119 | wszystkie kraje sprzedające broń do Afryki, aby tego zaprzestały;
250 VI,119 | zaprzestały; zaapelował też do rządów państw afrykańskich,
251 VI,119 | siły zbrojne są powołane do spełniania szczególnej roli
252 VI,121(231)| 2000 stał się sposobnością do „redukcji, jeśli nie całkowitej
253 VI,121(231)| wspólnoty: etyczne podejście do kwestii zadłużenia międzynarodowego (
254 VI,121 | się też z naglącym apelem „do Międzynarodowego Funduszu
255 VI,121 | Międzynarodowego Funduszu Walutowego, do Banku Światowego i do wszystkich
256 VI,121 | Walutowego, do Banku Światowego i do wszystkich wierzycieli,
257 VI,122 | Synod odniósł te zasady do sytuacji kobiet w Afryce.
258 VI,122(235)| 1988), 1662-1670; List do Kobiet (29 czerwca 1995),
259 VI,125 | Szczególną rolę ma tu jednak do odegrania chrześcijanin,
260 VI,126 | 125. Dzisiejszy Kościół ma do dyspozycji różnorodne środki
261 VI,126 | Kościoła w Afryce dostęp do tych środków jest utrudniony
262 VI,126 | Trzeba wszelkimi siłami dążyć do usunięcia tych przeszkód:
263 VII,128 | Afryce, pragnąc zachęcić do dawania coraz bardziej konkretnego
264 VII,128 | które skierowałem w Afryce do grupy Biskupów: „Szanując,
265 VII,128 | okazuje się dostosowane do Afryki, ale sam Chrystus,
266 VII,128 | jest afrykański”243.~Gotowi do podjęcia misji~
267 VII,128(243)| Przemówienie do Biskupów Kenii (Nairobi,
268 VII,129 | nie tylko u siebie; także do niego bowiem skierowane
269 VII,129 | wszystkiego, co prowadziłoby do izolacji Kościoła w Afryce.
270 VII,129 | wezwanie, które Bóg kieruje do Afryki, aby odegrała w pełni
271 VII,130 | jesteście misjonarzami posłanymi do całego świata» (...). Do
272 VII,130 | do całego świata» (...). Do Kościołów partykularnych
273 VII,131 | słowa, które skierowałem do nich kilka lat temu: „Jeśli
274 VII,131 | wcześniejszym apelu, skierowanym do wszystkich Kościołów partykularnych,
275 VII,131 | ewangeliczny winien prowadzić do przezwyciężenia barier kulturowych
276 VII,131(247)| Przemówienie do Konferencji Episkopatu Senegalu,
277 VII,131 | wysyłając od siebie misjonarzy do głoszenia Ewangelii na całym
278 VII,132 | Zgromadzenie odważnie dążyło do tego celu. Dyskusje prowadzone
279 VII,133 | 132. Właśnie do moich braci Biskupów, którzy „
280 VII,134 | święceniach, przygotowuje ich nie do jakiejś ograniczonej i zacieśnionej
281 VII,134 | zacieśnionej misji, lecz do najszerszej i powszechnej
282 VII,134 | Dlatego ja sam zwróciłem się do kapłanów z wezwaniem, aby
283 VII,134 | wezwaniem, aby oddawali się „do dyspozycji Duchowi Świętemu
284 VII,134 | Biskupowi, by mogli być posłani do głoszenia Ewangelii poza
285 VII,134 | nieprzeciętnej zdolności do rozłąki z własną ojczyzną,
286 VII,136 | ponieważ są środkiem tak do wpajania katolikom od dzieciństwa
287 VII,136 | powszechnego i misyjnego, jak i do pobudzania do skutecznego
288 VII,136 | misyjnego, jak i do pobudzania do skutecznego zbierania dobrowolnych
289 VII,137 | córki Afryki są powołani do świętości i do dawania świadectwa
290 VII,137 | powołani do świętości i do dawania świadectwa o Chrystusie
291 VII,137 | pragnę raz jeszcze skierować do wszystkich chrześcijan Afryki
292 VII,137 | Każdy wierny powołany jest do świętości i do działalności
293 VII,137 | powołany jest do świętości i do działalności misyjnej. (...)
294 VII,137 | misyjnej. (...) Nowy impuls do rozwoju misji ad gentes
295 VII,137(258)| JAN PAWEŁ II, Przemówienie do grupy Biskupów z Nigerii
296 VII,137 | jak wówczas — zwracam się do chrześcijan z młodych Kościołów,
297 VII,138 | powszechnym „wzniosłe powołanie do urzeczywistnienia — przede
298 VII,138 | Kościół przyczynia się do rozwoju braterskiego współistnienia
299 VII,140 | kulturami, Kościół zbliża je do siebie nawzajem i pomaga
300 VII,140 | Kościół w Afryce, gotów do współpracy z każdym człowiekiem
301 VII,140 | którą okazuje, „zmierza do przekroczenia samej siebie,
302 VII,140 | przekroczenia samej siebie, do nabrania specyficznie chrześcijańskich
303 VII,140 | Kościół pragnie się przyczynić do nawrócenia ludzkości, prowadząc
304 VII,140 | ludzkości, prowadząc ją do otwarcia się na zbawczy
305 VII,140 | ten może przyczynić się do lepszego urządzenia społeczności
306 ZAK,141 | kwestionariusz załączony do dokumentu wstępnego (Lineamenta)
307 ZAK,142 | najlepszym przygotowaniem do nowego tysiąclecia będzie
308 ZAK,143 | Wezwanie, które kieruję do Ludu Bożego w Afryce, aby
309 ZAK,143 | Afryce, aby przygotował się do Wielkiego Jubileuszu Roku
310 ZAK,143 | być także gorącą zachętą do chrześcijańskiej radości. „
311 ZAK,143 | jest zatem wezwana do radości. Zarazem „wszystko
312 ZAK | Modlitwa do Maryi, Matki Kościoła~
313 ZAK,145 | ewangelizacyjną. Kieruję do Niej myśli i uczucia wyrażone
|