Chap.,  N.

 1 Wpr,2  |     stosowne struktury na szczeblu krajów, regionów i kontynentów.~
 2   I,14 | doświadczenia są udziałem licznych krajów, Kościół ma obowiązek głosić
 3   I,23 |      odwiedzając trzydzieści sześć krajów. Podczas podróży apostolskich,
 4  II,33 |      irurych z Portugalii i innych krajów europejskich, by dalej prowadzić,
 5  II,39 |           misjonarzy nie tylko dla krajów kontynentu, ale także dla
 6  II,40 |           społecznym i kulturalnym krajów afrykańskich. Chociaż „w
 7  II,53 |         priorytety i problemy tych krajów, nie mają poszanowania dla
 8  II,66 |  Zgromadzeniami Episkopatu różnych krajów jednego kontynentu oraz
 9  II,70 |            wewnątrz poszczególnych krajów i na płaszczyźnie międzynarodowej —
10  II,71 |            rozwoju ludności swoich krajów”131. Tylko za taką cenę
11   V,96 |           wartości kulturowych ich krajów, wpajając im zmysł uczciwości,
12  VI,111|      rządów i władz poszczególnych krajów. Jak jednak stwierdziło
13  VI,115|        obowiązek wspomagać wysiłki krajów, które walczą, aby uwolnić
14  VI,116|   odpowiedzialni za rozwój waszych krajów, byście kochali kulturę
15  VI,121|   zadłużenia narodów ubogich wobec krajów bogatych budzi wielkie zaniepokojenie
16  VI,121|            Konferencje Episkopatów krajów uprzemysłowionych, aby stały
17  VI,121|                Sytuacja niektórych krajów afrykańskich jest tak dramatyczna,
18  VI,127|           siostrzanych Kościołów z krajów bogatszych i wyżej rozwiniętych