Chap.,  N.

 1  II,42 |          opieki duszpasterskiej. Trzeba im pomóc w zebraniu sił,
 2  II,59 |        Iz 55, 11; Hbr 4, 12-13). Trzeba zatem głosić je nieustannie,
 3  II,59 |      rodzinie czy we wspólnocie. Trzeba też pogłębiać formację biblijną
 4  II,66 |    świadectwo o Ewangelii, jakie trzeba składać w Afryce. Jednym
 5  IV,74 |   aktualne Boże powołanie, które trzeba rozpoznać i przyjąć (por.
 6  IV,76 |   pojmować jako marginalnej, ale trzeba stawiać ją w centrum życia
 7   V,91 | Encykliki Redemptoris missio171. Trzeba zatem kształcić w tym celu
 8   V,96 |  stwierdzili Ojcowie Synodalni, „trzeba dziś zatroszczyć się szczególnie
 9  VI,107|       sprawiedliwy w ich oczach. Trzeba zatem uważnie przyjrzeć
10  VI,115|   uznanie swojej niepodległości. Trzeba też wsłuchać się ze szczerym
11  VI,116|     obowiązek bronić ich sprawy: trzeba jak najszybciej znaleźć
12  VI,125|     także rzeczywistością, którą trzeba ewangelizować. Należy zabiegać
13  VI,126|   ograniczenia w tej dziedzinie. Trzeba wszelkimi siłami dążyć do
14  VI,127|           Społecznego Przekazu”. Trzeba też — zgodnie z zaleceniem
15 VII,134|        odnowę formacji kapłanów. Trzeba wciąż na nowo rozważać słowa
16 VII,137|      teologiczne podstawy wiary: trzeba wzbudzić nowy «zapał świętości»