Chap., N.
1 Wpr,5 | Ewangelii”. Wyjaśniłem wówczas, że uczyniłem to, przychylając
2 Wpr,6 | dla Afryki. Wydaje się, że wybiła „godzina Afryki”,
3 Wpr,6 | eucharystycznej, którą koncelebrowało ze mną w Bazylice Watykańskiej
4 Wpr,6 | liturgii Afryka usłyszała, że jest — jak powiedział Paweł
5 Wpr,7 | się zwrócić — w komunii ze Specjalnym Zgromadzeniem
6 Wpr,7 | tych wszystkich, którzy ze służby braciom uczynili
7 I,9 | przekonanie, stwierdzając, że „Specjalne Zgromadzenie
8 I,10 | myśmy uwierzyli i poznali, że Ty jesteś Świętym Boga” (
9 I,10 | niezachwianą wiarę w to, że wszechmoc i miłosierdzie
10 I,10 | Chrystusowi Panu, przekonani, że tylko On przez swoją Ewangelię
11 I,11 | Ducha Świętego sprawia, że Jego Kościół jest jeden,
12 I,11 | radością mogli się przekonać, że katolicy afrykańscy podejmują
13 I,11 | Zgromadzenia ukazały całemu światu, że Kościoły lokalne Afryki
14 I,11 | wspólnocie kościelnej oraz że mają prawo do zachowania
15 I,12 | Apostołów w dniu Paschy: ze zmartwychwstania Pana Jezusa (
16 I,12 | głęboko przeświadczeni, że zmartwychwstały Pan jest
17 I,12 | 20, 21. 26). Pamiętali, że On obiecał pozostać ze swoim
18 I,12 | że On obiecał pozostać ze swoim Kościołem na zawsze (
19 I,13 | Afryce obwieszcza dziś, że Chrystus, nasza nadzieja,
20 I,14 | zdając sobie w pełni sprawę, że są wyrazicielami oczekiwań
21 I,14 | obowiązek głosić z mocą, że przezwyciężenie tych trudności
22 I,14 | obietnicy, która nas upewnia, że nasza historia nie jest
23 I,15 | zagadnień, chciałbym podkreślić, że Synod Biskupów jest instytucją
24 I,15 | wskazał jednoznacznie, że jednym z jego zasadniczych
25 I,16 | swoje oczekiwania, dodałem, że przedmiotem rozważań przygotowujących
26 I,17 | omieszkałem podkreślić, że w moim przekonaniu Zgromadzenie
27 I,17 | prawdziwą racją bytu jest to, że Kościół nie może wzrastać
28 I,17 | Sobór Watykański II naucza, że „jako prawowici następcy
29 I,18 | Wielkiego Jubileuszu. Fakt, że tematem wszystkich tych
30 I,19 | powszechnego, i to nie tyko ze względu na zainteresowanie,
31 I,19 | Synodu. A czyż możemy wątpić, że w tajemnicy kościelnej komunii
32 I,20 | Wszyscy mieli świadomość, że jako członkowie wspólnoty
33 I,21 | Nie ulega wątpliwości, „że Duch Święty jest głównym
34 I,21 | słusznie podkreśliło też, że ewangelizacja to także zadanie,
35 I,21 | Często dzisiaj mówi się, że nasz wiek pragnie szczerości
36 I,21 | Szczególnie o młodzieży mówi się, że wzdryga się wręcz przed
37 I,21 | kiedykolwiek Kościół jest świadom, że jego orędzie społeczne zyska
38 I,22 | 22. Warto tu przypomnieć, że ósme Zgromadzenie Plenarne
39 I,22 | Zgromadzenie to stwierdziło, że wiarygodność Kościoła w
40 I,24 | z pewnością powiedzieć, że publikacja tego dokumentu
41 I,25 | wszechmogącemu Bogu za to, że Lineamenta oraz Instrumentum
42 I,26 | tym miejscu muszę dodać, że odpowiedź Afrykanów na moje
43 I,26 | całą pewnością stwierdzić, że pierwsze owoce Synodu to
44 I,26 | wielokrotnie stwierdzali, że ich praca została ułatwiona
45 I,27 | Apostoł Narodów mówi nam, że Bóg „pragnie, by wszyscy
46 I,27 | Boskie, „to musimy uznać, że Duch Święty wszystkim ofiarowuje
47 I,28 | Dziejów Apostolskich opowiada, że „zdumieli się wierni pochodzenia
48 I,28 | którzy przybyli z Piotrem, że dar Ducha Świętego wylany
49 I,28 | pogan. Słyszeli bowiem, że mówią językami i wielbią
50 I,28 | powiedział: „Przekonuję się, że Bóg naprawdę nie ma względu
51 I,29 | zgodnie z wolą Chrystusa, jest ze swej natury misyjny, dlatego
52 I,29 | Dlatego tak często powtarzam, że „Kościół w Afryce jest Kościołem
53 II,31 | żywotności, którą czerpią ze swych apostolskich źródeł,
54 II,34 | wzrostu, jak wyraźnie wynika ze statystyk, przedstawionych
55 II,36 | Powszechnie uznaje się, że wspaniały wzrost Kościoła
56 II,38 | wymownym świadectwem. Wraz ze swymi kapłanami dźwigają
57 II,39 | 38. Sam fakt, że w okresie niemal dwóch stuleci
58 II,39 | wzrosła, stanowi rezultat ze wszech miar godny uwagi.
59 II,39 | Istotne znaczenie ma też fakt, że miejscowi Biskupi stanowią
60 II,40 | nie ustabilizowała, tak że dochodziło tam czasem lub
61 II,41 | optymizmu, które niesie ze sobą Ewangelia? Ewangelizacja
62 II,41 | Synodu słusznie podkreśliło, że Afryka to ogromny kontynent,
63 II,41 | iż „niewątpliwie jednym ze wspólnych elementów jest
64 II,41 | wspólnych elementów jest to, że Afryka to kontynent pełen
65 II,41 | kraju można się spotkać ze skrajnym ubóstwem, tragicznym
66 II,44 | przodków. Instynktownie wierzą, że ci zmarli żyją nadal, pozostają
67 II,44 | dopuszczają myśli o tym, że można by je unicestwić,
68 II,44 | ta myśl jest im narzucana ze strony tak zwanych «cywilizacji
69 II,45 | Bożego odnotowali z radością, że w wielu krajach afrykańskich
70 II,45 | wyrazili przy tym nadzieję, że proces ten okaże się trwały
71 II,45 | proces ten okaże się trwały i że zostaną jak najszybciej
72 II,45 | z satysfakcją zauważyć, że Kościół w Afryce, wierny
73 II,48 | podkreślili zasadniczy fakt, że ludy Afryki pragną Boga.
74 II,48 | bowiem, właśnie dlatego że jest głosicielem Ewangelii, „
75 II,48 | Kościół jest przekonany, że te rzesze mają prawo do
76 II,49 | Synodalni słusznie stwierdzają, że „poważne podejście do kwestii
77 II,50 | Słusznie zwrócono uwagę, że w państwach, których granice
78 II,50 | Kościół w Afryce uważa, że jego szczególną misją jest
79 II,52 | kontynencie, zapominając, że jest on jednym z najuboższych
80 II,52 | wyzwanie dla ewangelizacji”64.~Ze wszystkich dokumentów przygotowawczych,
81 II,52 | wyraźnie wyłania się fakt, że zjawiska takie, jak pogłębiające
82 II,53 | uświadomili sobie smutny fakt, że „kraje na drodze rozwoju
83 II,58 | 57. „Synod przypomina, że ewangelizować znaczy głosić
84 II,58 | znacznie ułatwione przez fakt, że „Afrykanin wierzy w Boga
85 II,58 | por. J 16, 13) i sprawia, że wychodzi on światu na spotkanie,
86 II,60 | Synodalni często podkreślali, że szczególnie ważną rolę w
87 II,61 | Bożego było bowiem — właśnie ze względu na swoją integralność
88 II,63 | zauważyli Ojcowie Synodalni, że „w związku z szybkimi przemianami
89 II,63 | Konferencjom Episkopatów, że inkulturacja obejmuje wszystkie
90 II,65 | Synod przypomniał także, że nawet wówczas gdy wierni
91 II,67 | Chrześcijanie nie mogą zapominać, że wielu muzułmanów stara się
92 II,67 | Orędzie Synodu podkreśla, że żywy Bóg, Stwórca nieba
93 II,69 | natury antropologicznej, jako że człowiek ewangelizowany
94 II,69 | przykazanie, nie popierając wraz ze sprawiedliwością i pokojem
95 II,69 | Boże, zwłaszcza przez to, że leczy i podnosi godność
96 II,69 | Dlatego też Kościół uważa, że przez poszczególnych swych
97 II,70 | perspektywie mógł on stwierdzić, że „rozwój oznacza to samo
98 II,70 | uzasadnieniem powiedzieć, że „integralny rozwój zakłada
99 II,71 | należy jednak wyjaśnić, że przepowiadanie zawsze jest
100 II,72 | początku Bóg odznacza się tym, że pragnie się udzielać i porozumiewać.
101 II,72 | 2)”134. Słowo Boże jest ze swej natury wypowiedzią,
102 II,72 | osiągnęły takie znaczenie, że dla wielu są głównym narzędziem
103 II,72 | przygotowująca do korzystania ze środków przekazu jest zatem
104 II,72 | zwłaszcza Biskupom i kapłanom, że Kościół jest posłany, aby
105 II,72 | sprzeniewierzyć swojej misji, chyba że — w pewnych okolicznościach —
106 IV,73 | społeczeństwach afrykańskich oraz ze zjawisk, jakie towarzyszą
107 IV,74 | i to nie tylko dlatego, że taka jest praktyka Kościoła,
108 IV,74 | połowie drogi.~To prawda, że ludzie dobrej woli, nie
109 IV,74 | nie ponoszący winy za to, że nie dotarło do nich ewangeliczne
110 IV,74 | 2, 4). Właśnie dlatego, że należy ułatwić to rozpoznanie
111 IV,75 | Zostało bowiem ustanowione, że Imię Jezusa Chrystusa jest
112 IV,77 | wyzwania, związane zwłaszcza ze zjawiskiem oderwania od
113 IV,77 | formą sekularyzacji oraz ze swoistym wstrząsem intelektualnym,
114 IV,78 | który pozwala zrozumieć, że — na podobieństwo Kościoła,
115 IV,79 | głębokiego przekonania, że „synteza kultury i wiary
116 IV,79 | w Afryce polega na tym, że należy sprawić, aby uczniowie
117 IV,80 | siebie nawzajem.~Wiemy, że choć rozwija się dziś cywilizacja „
118 IV,80 | w Afryce jest świadomy, że powinien stać się dla wszystkich
119 IV,80 | nawzajem i pojednawszy się ze sobą, będą oni mogli nieść
120 IV,81 | społeczna. Dlatego Synod uważa, że ewangelizacja afrykańskiej
121 IV,83 | kobiety wypływa z faktu, że gdy Bóg stworzył człowieka, „
122 IV,83 | ludzkiej”160. Synod stwierdził, że godne ubolewania są te afrykańskie
123 IV,85 | bardziej usprawiedliwiony, że dokument przygotowawczy
124 IV,86 | 85. Małżeństwo ze swej natury jest czymś więcej
125 IV,86 | sam sposób również rodzina ze swej natury wykracza poza
126 IV,86 | domowego. „Rodzinę łączą ze społeczeństwem żywotne i
127 IV,86 | poświęcone Afryce stwierdza, że ewangelizacja powinna budować
128 V,88 | powołani do świętości wespół ze wszystkimi, którzy na każdym
129 V,90 | nie omieszkali podkreślić, że Kościół-Rodzina będzie mógł
130 V,94 | Afryce zdaje sobie sprawę, że młodzież jest nie tylko
131 V,95 | Synodalne przypomniało, że „Instytuty zakonne nie mające
132 V,98 | Wypada też przypomnieć że Sobór Watykański II zachęcił
133 V,100| radości i pociechy jest fakt, że „wierni świeccy coraz pełniej
134 V,101| 100. Parafia jest ze swej natury miejscem, gdzie
135 V,105| Ojcowie Synodalni podkreślili, że jest konieczne, aby każda
136 V,105| nierzadko zaś zdarza się, że w diecezjach występują bardzo
137 V,105| Nie należy też zapominać, że lokalny Kościół może uzyskać
138 VI,107| Afryki są też świadome, że w ich życiu wewnętrznym
139 VI,107| sprawiedliwości i jest świadom, że ktokolwiek ośmiela się mówić
140 VI,107| improwizowaną. Zdając sobie sprawę, że w wielu krajach Afryki brutalnie
141 VI,108| Kościoła. Każdy, zgodnie ze swoim stanem życia, powinien
142 VI,109| polityków — należy oczekiwać, że w swojej codziennej działalności
143 VI,110| dziedzinie213. Oznacza to, że katolicy zachęcają braci
144 VI,111| Synodu jednomyślnie uznali, że najważniejszym wyzwaniem
145 VI,112| znaczne przeszkody, jako że większa część państw to
146 VI,113| głębokim smutkiem stwierdzić, że wiele narodów afrykańskich
147 VI,113| Synod słusznie stwierdził, że autentyczna demokracja,
148 VI,113| których Kościół idzie wraz ze swym ludem. (...) Świecki
149 VI,114| Wyrażam żywą nadzieję, że organizmy międzynarodowe
150 VI,114| kredytów należy się upewnić, że trafią one w ręce ludzi
151 VI,115| sobie wyraźnie uświadomić, że mają obowiązek wspomagać
152 VI,115| samych narodów bogatych, jako że tylko w ten sposób można
153 VI,115| musi zdawać sobie sprawę ze swojej dodatkowej odpowiedzialności,
154 VI,115| Trzeba też wsłuchać się ze szczerym współczuciem w
155 VI,116| z Ojcami Synodu uważam, że mam obowiązek bronić ich
156 VI,118| odpowiednie możliwości, aby ze wszystkich sił starali się
157 VI,119| Synodu, który stwierdziwszy, że „śmiercionośny handel bronią
158 VI,119| cywilnym. Ale jest też prawdą, że siły zbrojne są powołane
159 VI,119| przestrzega ich surowo, że „będą musieli odpowiedzieć
160 VI,121| afrykańskich jest tak dramatyczna, że nie wolno się jej przyglądać
161 VI,125| słusznie napiętnował też fakt, że „środki przekazu przedstawiają
162 VII,131| młodych, stwierdzałem już, że „świat coraz bardziej się
163 VII,132| Adhortacji podkreśliłem, że zwołując Specjalne Zgromadzenie
164 VII,132| satysfakcją stwierdzam, że Zgromadzenie odważnie dążyło
165 VII,132| podczas Synodu ukazały, że Biskupi są gotowi włączyć
166 VII,133| Biskupów, którzy „są wraz ze mną bezpośrednio odpowiedzialni
167 VII,133| zwrócić się w tej sprawie ze szczególnym wezwaniem. Troszcząc
168 VII,134| Zgromadzenie słusznie podkreśliło, że aby stworzyć podstawy solidarności
169 VII,134| włączania się w inne kultury ze zrozumieniem i szacunkiem”254.~
170 VII,134| głęboko wdzięczny Bogu za to, że afrykańscy kapłani coraz
171 VII,134| ziemi”. Mam żywą nadzieję, że wszystkie Kościoły partykularne
172 VII,135| pocieszający jest też fakt, że Instytuty misyjne, istniejące
173 VII,137| 136. Synod przypomniał, że wszyscy synowie i córki
174 VII,138| wierząc niezachwianie, że „Syn Boży przez wcielenie
175 VII,139| ludźmi i narodami.~Fakt, że Judzie w różnych częściach
176 VII,140| człowiekiem dobrej woli i ze społecznością międzynarodową,
177 VII,140| zachowywali pełną świadomość, że „należy starannie odróżniać
178 VII,140| Specjalnego Zgromadzenia — że oczekiwanie na ostateczny
179 ZAK,141| Duchowi Świętemu za to, że dane nam było przeżyć ten
180 ZAK,144| niekiedy skłonni sądzić, że Pan ich opuścił i że o nich
181 ZAK,144| sądzić, że Pan ich opuścił i że o nich zapomniał! (por.
182 ZAK,145| kultury~z radością odkryły, że są zdolne~przyjąć Ewangelię.~
183 ZAK,145| sąsiednich wyspach,~Lud Boży wraz ze swymi Pasterzami~zwraca
|