Chap., N.
1 I,9 | włożone w przygotowanie Synodu nie tylko przyczynią się do
2 I,11 | jego posłannictwa. „Kościół nie posiada ich sam z siebie,
3 I,11 | pilnuje, aby odrębności nie szkodziły jedności, lecz
4 I,12 | Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli” (
5 I,14 | wyrazicielami oczekiwań nie tylko afrykańskich katolików,
6 I,14 | pożądanych przemian, ale nie ulegali przy tym pesymizmowi
7 I,14 | upewnia, że nasza historia nie jest zamknięta w sobie samej,
8 I,14 | Królestwo Boże. Dlatego właśnie nie ma usprawiedliwienia dla
9 I,17 | Synodu na ziemi afrykańskiej, nie omieszkałem podkreślić,
10 I,17 | przekonaniu Zgromadzenie Synodalne nie może ograniczyć się jedynie
11 I,17 | bytu jest to, że Kościół nie może wzrastać inaczej, jak
12 I,19 | Kościoła powszechnego, i to nie tyko ze względu na zainteresowanie,
13 I,20 | Tej powszechności, „która nie oznacza jednolitości, ale
14 I,20 | Apostołów, zostali konsekrowani nie tylko dla jakiejś diecezji,
15 I,21 | wyzwanie dla Kościoła w Afryce.~Nie ulega wątpliwości, „że Duch
16 I,26(33) | uwagi, natomiast 3 pozostałe nie mogły tego uczynić z powodu
17 I,28 | Przekonuję się, że Bóg naprawdę nie ma względu na osoby. Ale
18 II,31 | Zachodzie. Pośród wielu innych nie możemy też pominąć postaci
19 II,31 | szacunek Kościołom, z którymi nie łączy nas pełna komunia:
20 II,31 | Świętych, wywodzących się nie tylko z ich ziem, ale z
21 II,35 | wydłuża. Czy moglibyśmy tu nie wspomnieć — spośród ostatnio
22 II,35 | mego pontyfikatu? A jakże nie przypomnieć postaci bł.
23 II,35 | ponieważ Judzie własnymi siłami nie mogliby dokonać tak wielkiego
24 II,35 | dzieła w tak krótkim okresie. Nie ma tu jednak miejsca na
25 II,36 | 13, 7). Tej przeszłości nie możemy zapomnieć; to ona
26 II,37 | głęboki hołd misjonarzom, ale nie omieszkali też wyrazić wdzięczności
27 II,39 | zaczęły dostarczać misjonarzy nie tylko dla krajów kontynentu,
28 II,40 | wewnętrzna jeszcze się niestety nie ustabilizowała, tak że dochodziło
29 II,40 | do zwycięstwa przemocy, nie może to skłaniać do potępienia
30 II,42 | reżimy polityczne, dziś już nie istniejące, dotkliwie gnębiły
31 II,44 | w obcowaniu z nimi. Czyż nie jest to jakiś przedsmak
32 II,44 | Cieszą się tym życiem. Nie dopuszczają myśli o tym,
33 II,44 | wspólnotowego. W Afryce nie do pomyślenia jest święto,
34 II,44 | pomyślenia jest święto, w którym nie uczestniczy cała wioska.
35 II,44 | dziedzictwo kulturowe i aby nigdy nie uległa pokusom indywidualizmu,
36 II,45 | 44. Choć nie należy bynajmniej lekceważyć
37 II,48 | Afryki pragną Boga. Aby nie zawieść tego oczekiwania,
38 II,48 | milionom ludzi, którzy jeszcze nie przyjęli Ewangelii. Kościół
39 II,48 | złożoność podnoszonych problemów nie mogą skłaniać Kościoła do
40 II,50 | stwarzają zagrożenie jeśli nie dla pokoju, to w każdym
41 II,52 | regionów świata? Czyż można nie brać pod uwagę przepełnionej
42 II,53 | ośrodków Północy świata, nie zawsze najeżycie uwzględniają
43 II,53 | i problemy tych krajów, nie mają poszanowania dla profilu
44 II,53 | obraz życia i człowieka, nie służą wymogom prawdziwego
45 II,55 | sposób, aby przekształcać nie tylko mentalność, ale także
46 II,56 | Ewangelii]. Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii!” (1 Kor
47 II,56 | Kościół głosi Dobrą Nowinę nie tylko przez przepowiadanie
48 II,56 | Afryka może się chlubić nie tylko wielkimi męczennikami
49 II,57 | kontynentu afrykańskiego nie usłyszała jeszcze Dobrej
50 II,58 | Przeznaczeniem Afryki nie jest śmierć, ale życie!~
51 II,59 | żywe i skuteczne i nigdy nie powraca do Niego bezowocne (
52 II,59 | nieustannie, nastawać „w porę i nie w porę, (...) z całą cierpliwością” (
53 II,59 | przede wszystkim Kościołowi, „nie jest dla prywatnego wyjaśnienia” (
54 II,62 | odkupienia. Wcielenie Słowa nie jest bowiem wydarzeniem
55 II,62 | pszenicy wpadłszy w ziemię nie obumrze, zostanie tylko
56 II,64 | 63. Synod nie tylko mówił o inkulturacji,
57 II,64 | Kościoła jako rodziny, w którym nie będzie miejsca na etnocentryzm
58 II,64 | Kościołów partykulamych, w czym nie mogą przeszkadzać względy
59 II,65 | 64. W praktyce, która nie może bynajmniej oznaczać
60 II,67 | muzułmanów. Chrześcijanie nie mogą zapominać, że wielu
61 II,67 | wszystkich płaszczyznach. Nie chce bynajmniej być tym,
62 II,69 | człowiek ewangelizowany nie jest bytem abstrakcyjnym,
63 II,69 | teologicznej, gdyż planu stworzenia nie można oddzielić od planu
64 II,69 | głosić nowe przykazanie, nie popierając wraz ze sprawiedliwością
65 II,69 | por. Mt 8, 17)”118. „Jest nie do pomyślenia, aby w ewangelizacji
66 II,69 | zapowiadane przez Ewangelię „nie może się ograniczać jedynie
67 II,69 | własnemu zbawczemu celowi, nie tylko daje człowiekowi uczestnictwo
68 II,70 | człowiekiem”124. Jakże zatem nie zawołać słowami Leona Wielkiego: „
69 II,70 | niezrównaną godnością, człowiek nie może żyć w warunkach społecznych,
70 II,70 | się głosem tych, którzy nie mają głosu~
71 II,71 | być głosem tych, którzy nie mają głosu”130, aby wszędzie
72 II,71 | człowieka, rozpatrywanego nie tylko jako izolowana jednostka,
73 II,71 | oskarżenia. To ostatnie nie może być jednak oderwane
74 II,72 | epoce środki przekazu są nie tylko odrębnym „światem”,
75 II,72 | przekazu jest zatem potrzebna nie tylko głosicielowi Ewangelii,
76 II,72 | słowem i czynem. Kościół nie może zatem milczeć, gdyż
77 II,72 | naukę, nastając w porę i nie w porę (por. 2 Tm 4, 2),
78 IV,74 | wszystkim, którzy jeszcze nie znają Jezusa Chrystusa.
79 IV,74 | związane z chrztem, i to nie tylko dlatego, że taka jest
80 IV,74 | Nikodema — jeśli się ktoś nie narodzi z wody i z Ducha,
81 IV,74 | narodzi z wody i z Ducha, nie może wejść do Królestwa
82 IV,74 | namaszcza w Duchu Świętym: nie jest przeto zwykłym przypieczętowaniem
83 IV,74 | proces nawrócenia, który nie prowadziłby do chrztu, zatrzymywałby
84 IV,74 | że ludzie dobrej woli, nie ponoszący winy za to, że
85 IV,74 | ponoszący winy za to, że nie dotarło do nich ewangeliczne
86 IV,74 | przyjęcie, uczniowie Chrystusa nie mogą spocząć, dopóki radosne
87 IV,74 | radosne orędzie zbawienia nie zostanie ogłoszone wszystkim.~
88 IV,75 | żyje wiele milionów ludzi nie znających jeszcze Ewangelii,
89 IV,75 | ponieważ Ewangelia nigdy nie jest wewnętrznym wytworem
90 IV,75 | niosąc zbawienie ludom, które nie lękają się otworzyć drzwi
91 IV,76 | zasadnicze znaczenie. Nikt bowiem nie może w pełni poznać prawd
92 IV,76 | poznać prawd wiary, których nie miał możliwości się nauczyć,
93 IV,76 | możliwości się nauczyć, nikt też nie może spełniać aktów, do
94 IV,76 | spełniać aktów, do których nie został przygotowany. Dlatego
95 IV,76 | młodych Kościołów. Pracy tej nie należy bynajmniej pojmować
96 IV,78 | być wpojenie chrześcijanom nie tylko technicznej umiejętności
97 IV,78 | były absolutnie doskonałe, nie zastąpią cichego tchnienia
98 IV,78 | przygotowanie głosiciela nic nie zdziała bez Niego. I żadna
99 IV,78 | bez Niego. I żadna wymowa nie zdoła poruszyć człowieka
100 IV,79 | kultury i wiary jest potrzebna nie tylko kulturze, ale również
101 IV,79 | ponieważ „wiara, która nie staje się kulturą, nie jest
102 IV,79 | która nie staje się kulturą, nie jest wiarą w pełni przyjętą,
103 IV,80 | dialogu, pokoju i pojednania nie zamieszkał jeszcze bynajmniej
104 IV,80 | swój Kościół. Jeśli tak się nie stanie, świat będzie coraz
105 IV,81 | Rodzina jest bowiem nie tylko najważniejszą komórką
106 IV,84 | zmartwychwstania i do Królestwa, gdzie „nie będą się ani żenić ani za
107 IV,85 | gorąco o obronę rodziny: „Nie pozwólcie — wołali — by
108 IV,85 | upokorzona na własnej ziemi! Nie pozwólcie, aby Międzynarodowy
109 V,89 | uwierzyć w Tego, którego nie słyszeli? Jakże mieli usłyszeć,
110 V,89 | mieli usłyszeć, gdy im nikt nie głosił? Jakże mogliby im
111 V,89 | mogliby im głosić, jeśliby nie zostali posłani?” (Rz 10,
112 V,90 | 89. Ojcowie Synodalni nie omieszkali podkreślić, że
113 V,92 | Synod zaleca, aby katechiści nie tylko otrzymywali pełne
114 V,94 | sprawę, że młodzież jest nie tylko teraźniejszością,
115 V,94 | swojego środowiska. Nikt nie może tego uczynić lepiej
116 V,95 | odgrywa szczególną rolę — nie tylko przypomina wszystkim
117 V,95 | przypomniało, że „Instytuty zakonne nie mające domów w Afryce nie
118 V,95 | nie mające domów w Afryce nie powinny szukać tam nowych
119 V,99 | Apostolską198. Niech nigdy nie zapominają zwłaszcza słów
120 V,103 | ramach szkoły katolickiej, nie zaniedbując „chrześcijańskiego
121 V,105 | Ewangelizacja wymaga nie tylko odpowiednio wykwalifikowanych
122 V,105 | samowystarczalność finansową207. Nie należy też zapominać, że
123 V,105 | wówczas, gdy powierzony mu lud nie żyje w warunkach skrajnej
124 VI,107 | będzie głosem tych, którzy nie mają głosu”208.~Aby jednak
125 VI,107 | w ich życiu wewnętrznym nie zawsze przestrzega się zasad
126 VI,107 | podstawowych praw człowieka, nie może być działalnością improwizowaną.
127 VI,107 | Pokój” — tam, gdzie jeszcze nie istnieją — na różnych szczeblach.
128 VI,107 | powinności, jakie nakłada na nie Ewangelia w dziedzinie obrony
129 VI,109 | społeczeństwie, może na nie skutecznie oddziaływać przede
130 VI,110 | Działania na rzecz rozwoju ludów nie należy traktować wyłącznie
131 VI,111 | zastosowania rozwiązań, których nie można już odkładać na później.~
132 VI,113 | epidemie, zniszczenia, by nie wspominać już o masowych
133 VI,116 | które w rzeczywistości nie zapewniają im lepszych perspektyw.
134 VI,117 | należnym każdej osobie, nie szczędzili funduszy na zdobycie
135 VI,118 | bolesnego zjawiska należy szukać nie tylko poza Afryką, ale i
136 VI,121 | ich rządy w Afryce, aby nie obarczali społeczeństwa
137 VI,121(231)| sposobnością do „redukcji, jeśli nie całkowitej likwidacji zadłużenia
138 VI,121 | jest tak dramatyczna, że nie wolno się jej przyglądać
139 VI,124 | 123. W żadnym przypadku nie należy lekceważyć znaczenia
140 VI,125 | 124. Nowoczesne mass media nie są tylko środkami przekazu:
141 VI,127 | zwłaszcza nowszej generacji, nie podlega żadnym ograniczeniom
142 VII,128 | doświadczeniach swego życia. Nie chodzi o to, aby fałszować
143 VII,128 | Chrystusa. W ten sposób nie tylko chrześcijaństwo okazuje
144 VII,129 | powołany, by głosić Chrystusa nie tylko u siebie; także do
145 VII,130 | partykularny, choćby najuboższy, nie może być zwolniony z obowiązku
146 VII,133 | powierzoną sobie owczarnię, nie powinni nigdy tracić z oczu
147 VII,134 | święceniach, przygotowuje ich nie do jakiejś ograniczonej
148 VII,134 | Wymagać to będzie od nich nie tylko dojrzałości powołania,
149 VII,137 | wymaga świętych misjonarzy. Nie wystarczy odnawiać metody
150 VII,138 | współistnienia między narodami, nie bacząc na różnice rasowe
151 VII,139 | których być może nigdy nie odwiedzą, jest dalszym znakiem
152 VII,140 | relacje z narodami świata, nie dyskryminując nikogo w dialogu
153 VII,140 | społecznością międzynarodową, nie szuka korzyści dla siebie
154 VII,140 | najsłabszych. Czyniąc to, nie zapomina nigdy o pierwszeństwie
155 VII,140 | ale „dla Królestwa Bożego nie jest obojętne, jak dalece
156 VII,140 | powrót Chrystusa „nigdy nie może być dla człowieka usprawiedliwieniem
157 ZAK,144 | gdyby ona zapomniała, Ja nie zapomnę o Tobie. Oto wyryłem
|