Chap.,  N.

 1 Wpr,1  |     zapoznał cały Kościół z owocami ich refleksji i modlitwy, ich
 2 Wpr,1  |           ich refleksji i modlitwy, ich dyskusji i wymiany doświadczeń1.
 3 Wpr,3  |       Generalny, mający koordynować ich wystąpienia i przedstawiać
 4 Wpr,3  |    Soborowej — w miarę możliwości — ich wspólny punkt widzenia.
 5 Wpr,5  |            Afryki i Madagaskaru: na ich podstawie mogłem zwołać
 6 Wpr,6  |          Chrystusa, która przynagla ich, by wypłynęli na szerokie
 7 Wpr,7  |            życia. Pragnę utwierdzić ich w wierze (por. Łk 22, 32)
 8   I,11 |  posłannictwa. „Kościół nie posiada ich sam z siebie, lecz Chrystus
 9   I,12 |            świadomi tego, iż radość ich Kościoła płynie z tego samego
10   I,13 |             powtórzyć w tym miejscu ich słowa: „Jak Maria Magdalena
11   I,15 |    poświęconego Afryce i jakie były ich konkretne rezultaty.~
12   I,26 |        wielokrotnie stwierdzali, że ich praca została ułatwiona
13  II,31 |          monastycyzmu, który dzięki ich przykładowi rozpowszechnił
14  II,31 |         wywodzących się nie tylko z ich ziem, ale z całego starożytnego
15  II,33 |           wszyscy mówili: «Słyszymy ich głoszących w naszych językach
16  II,33 |           pierwszy tę mowę przyjęły ich serca, a głowy pochyliły
17  II,34 |          tak wspaniała jest i cenna ich ofiara — odradza się jako
18  II,36 |            długu wdzięczności, jaki ich kontynent zaciągnął wobec
19  II,36 |              i rozpamiętując koniec ich życia, naśladujcie ich wiarę»! (
20  II,36 |       koniec ich życia, naśladujcie ich wiarę»! (Hbr 13, 7). Tej
21  II,37 |            też wyrazić wdzięczności ich współpracownikom — synom
22  II,42 |       gnębiły Afrykanów i osłabiały ich zdolność reagowania: zraniony
23  II,50 |       stanowi często przeszkodę dla ich współistnienia. „Konflikty
24  II,53 |            poszanowania dla profilu ich kultur i nierzadko narzucając
25  II,54 |          świeckich, w pełni uznając ich niezastąpioną rolę w ewangelizacji
26  II,55 |           chrześcijan powinna uczyć ich wypełniania w życiu społecznych
27  II,55 |          nakazów Ewangelii, tak aby ich świadectwo stało się profetycznym
28  II,56 |         Ewangelii. Wkłada niejako w ich usta słowo zbawienia”70.
29  II,60 |          wartości kulturowych przez ich integrację w chrześcijaństwie”;
30  II,62 |           grzechu i przywracając im ich pełne znaczenie.~Inkulturacja
31  II,63 |         kultur afrykańskich w całej ich złożoności”. Dlatego też
32  II,66 |         Chrystus, i aby dzięki temu ich służba mieszkańcom kontynentu
33  II,69 |             i głęboką solidarność z ich dziejami”123.~
34  IV,74 |          znają Jezusa Chrystusa. To ich bowiem dotyczą słowa Pańskie,
35  IV,76 |  realizowanym z pomocą misjonarzy i ich Instytutów oraz osób pochodzących
36  IV,83 |         odróżnieniu od otaczającego ich świata istot żyjących. Niewiasta
37  IV,83 |     mężczyznę i kobietę, ubogacając ich w niezbywalne prawa i odpowiedzialne
38  IV,83 |            które pozbawiają kobiety ich praw i należnego im szacunku”;161
39   V,89 |    gromadząc wiernych, utwierdzając ich w wierze poprzez posługę
40   V,92 |       dobrze wypełniać swoją misję. Ich praca zasługuje na uznanie
41   V,94 |             przeszkód, które hamują ich rozwój, takich jak analfabetyzm,
42   V,94 |            młodzieży, która sprzyja ich formacji przez modlitwę,
43   V,96 |    prawdziwych wartości kulturowych ich krajów, wpajając im zmysł
44   V,96 |            do warunków panujących w ich środowisku”189. Choć należy
45   V,98 |       zwłaszcza w pierwszych latach ich posługi194, nade wszystko
46   V,103|           religijnej odpowiadającej ich poziomowi wiedzy”203. Wszystko
47   V,104| doświadczenia wiary oraz pomagają w ich przyswojeniu. Te ośrodki
48  VI,107|        Afryki są też świadome, że w ich życiu wewnętrznym nie zawsze
49  VI,107|       starać się być sprawiedliwy w ich oczach. Trzeba zatem uważnie
50  VI,108|   obejmująca dziedziny właściwe dla ich apostolatu, winna kłaść
51  VI,110|           są gotowi do współpracy z ich inicjatywami, gdy zostaną
52  VI,113|         prawa obywateli i określają ich obowiązki216. Muszę z głębokim
53  VI,113|         domowych oraz do wszystkich ich negatywnych konsekwencji,
54  VI,116|             że mam obowiązek bronić ich sprawy: trzeba jak najszybciej
55  VI,116|             które pozwolą zaspokoić ich pragnienie uczestnictwa
56  VI,118|           jej mieszkańców i niszczą ich bogactwa naturalne i kulturalne”224.
57  VI,118|         wojnom niż podejmować próby ich powstrzymania, kiedy już
58  VI,119|            narodów”228, przestrzega ich surowo, że „będą musieli
59  VI,120|         duszpasterskiej w miejscach ich pobytu, w Afryce i na innych
60  VI,121|         wezwać „przywódców państw i ich rządy w Afryce, aby nie
61  VI,122|             zdecydowanie podkreślił ich prawa i obowiązki związane
62  VI,122|            które pozbawiają kobiety ich praw i należnego im szacunku”236,
63  VI,126|           niepoślednie znaczenie ma ich wysoki koszt. W wielu miejscach
64  VI,126|        uczyniły wszystko, co jest w ich mocy, dla osiągnięcia tego
65 VII,131|       bowiem i czynne włączenie się ich w działalność misyjną wśród
66 VII,134|           święceniach, przygotowuje ich nie do jakiejś ograniczonej
67 VII,136|       wszystkich misji, zależnie od ich potrzeb”256. Ważnym owocem
68 VII,136|          potrzeb”256. Ważnym owocem ich działalności „jest budzenie
69 VII,139|       odczuwają jako coś, co dotyka ich samych, różne formy niesprawiedliwości
70 ZAK,144|     niekiedy skłonni sądzić, że Pan ich opuścił i że o nich zapomniał! (