100-diece | dlug-klucz | kobie-niesi | niesl-plena | plura-przyk | przyl-syste | szanu-wspom | wstep-zwyci | zwycz-zywym
bold = Main text
Chap., N. grey = Comment text
1 V,101 | 100. Parafia jest ze swej natury
2 V,102 | 101. Braterska jedność służąca
3 V,103 | 102. „Szkoły katolickie są zarazem
4 I,22(29) | documentation catholique 84 (1987), 1024-1026. ~
5 I,22(29) | catholique 84 (1987), 1024-1026. ~
6 V,104 | 103. „Katolickie Uniwersytety
7 V,105 | 104. W tej perspektywie Ojcowie
8 VI,106 | 105. Posłannictwo, które Jezus
9 VI,107 | 106. Ojcowie Synodalni, zwracając
10 II,31(37) | 1967), 3: AAS 59 (1967), 1074-1075. ~
11 II,40(47) | 1967), 6: AAS 59 (1967), 1076. ~
12 VI,109 | 108. W naszych czasach Kościół,
13 VI,110 | 109. Działania na rzecz rozwoju
14 VI,111 | 110. Ojcowie Synodu jednomyślnie
15 VI,112 | 111. Na płaszczyźnie politycznej
16 VI,113 | 112. Dobry system rządzenia
17 VI,114 | 113. Synod apeluje też do rządów
18 VI,115 | 114. Synod — jako Zgromadzenie
19 VI,116 | 115. Sytuacja ekonomicznego
20 VI,117 | 116. Na tym tle ogólnego ubóstwa
21 II,49(59) | Insegnamenti XII, 1 (1989) 1183. ~
22 VI,120 | 119. Jednym z gorzkich owoców
23 VI,121 | 120. Kwestia zadłużenia narodów
24 VI,122 | 121. Jednym z charakterystycznych
25 VI,123 | 122. Synod bardzo szeroko omówił
26 VI,124 | 123. W żadnym przypadku nie
27 VI,125 | 124. Nowoczesne mass media nie
28 VI,126 | 125. Dzisiejszy Kościół ma do
29 VI,127 | 126. Oddziaływanie środków przekazu,
30 VII,129 | 128. Kościół w Afryce jest powołany,
31 VII,130 | 129. Właśnie w perspektywie
32 VII,131 | 130. Przyjmując z radością i
33 VII,133 | 132. Właśnie do moich braci
34 VII,134 | 133. Ponadto Specjalne Zgromadzenie
35 VII,136 | 135. Pragnę wyrazić szczególne
36 VII,137 | 136. Synod przypomniał, że wszyscy
37 VII,138 | 137. Kościół, który jest w Afryce,
38 VII,139 | 138. Dając świadectwo o Chrystusie „
39 VII,140 | 139. Nawiązując relacje z narodami
40 ZAK,141 | 140. Zgromadzeni wokół Maryi,
41 ZAK,142 | 141. Synod został zwołany po
42 ZAK,143 | 142. Wezwanie, które kieruję
43 ZAK,144 | 143. Pod wpływem licznych trudności,
44 V,93(176) | 52: AAS 74 (1982), 144-145. ~
45 V,93(177) | Por. tamże, 55: l.c. 147-148. ~
46 V,93(177) | Por. tamże, 55: l.c. 147-148. ~
47 II,33 | pierwszych misjonarzy, którzy w 1491 r. wylądowali w Pinda, przy
48 II,33 | dokonał jej w Rzymie w 1518 r. Leon X, a Don Enrico
49 V,93(178) | Por. tamże, 62: l.c. 155. ~
50 II,33 | właśnie okresie, dokładnie w 1622 r., mój poprzednik Grzegorz
51 IV,83(159) | 6: AAS 80 (1988), 1662-1664; List do Kobiet (29 czerwca
52 IV,82(158) | stycznia 1964): AAS 56 (1964), 167. ~
53 VI,122(235)| 6-9: AAS 80 (1988), 1662-1670; List do Kobiet (29 czerwca
54 II,61(94) | Insegnamenti V, 2 (1982), 1695. ~
55 ZAK,143(270)| 1994), 1: AAS 87 (1995) 179. ~
56 IV,82(156) | Tamże, 86: l.c., 189-190. ~
57 VI,110(213)| Osservatore Romano”, 31 maja 1945, s. 4. ~
58 IV,85(164) | 1994): AAS 87 (1995), 190-196. ~
59 Wpr,4 | Zwyczajnego Zgromadzenia Ogólnego (1971 r.) Ojcowie Synodalni Afryki
60 Wpr,5 | 5. Następnie, w latach 1977-1983, niektórzy Biskupi,
61 I,17(18) | 1990), 3: AAS 83 (1991), 226. ~
62 II,60(87) | 1990), 52: AAS 83 (1991), 229; por. Propositio 28. ~
63 II,70(125) | Sermo XXI, 3: SCh 22a, 72. ~
64 IV,75(140) | Tamże, 7, l.c., 255-256. ~
65 IV,75(140) | Tamże, 7, l.c., 255-256. ~
66 VI,115(220)| marca 1967): AAS 59 (1967) 257-299; JAN PAWEŁ II, Enc.
67 II,69(122) | 1990), 15: AAS 83 (1991), 263. ~
68 IV,78(150) | 1990), 23: AAS 83 (1991), 269-270. ~
69 IV,78(150) | 23: AAS 83 (1991), 269-270. ~
70 VI,121(231)| 1967), 54: AAS 59 (1967) 283-284. JAN PAWEŁ II, Enc.
71 VI,121(231)| 54: AAS 59 (1967) 283-284. JAN PAWEŁ II, Enc. Sollicitudo
72 II,72(136) | 37, c: AAS 83 (1991), 285. ~
73 VII,131(248)| 1990), 39: AAS 83 (1991), 287. ~
74 IV,74(138) | 1990) 46: AAS 83 (1991), 292. ~
75 IV,74(139) | Tamże, 47: l.c., 293-294. ~
76 IV,74(139) | Tamże, 47: l.c., 293-294. ~
77 ZAK,143(269)| 1975) III, AAS 67 (1975), 297. ~
78 VII,133(251)| 1990), 63: AAS 83 (1991) 311. ~
79 VII,135(255)| Tamże, 66, l.c. 314. ~
80 VII,134(254)| 1990), 67: AAS 83 (1991) 316. ~
81 V,91(171) | 71-74: AAS 83 (1991), 318-322. ~
82 V,91(171) | 71-74: AAS 83 (1991), 318-322. ~
83 IV,76(142) | 1990), 83: AAS 83 (1991), 329. ~
84 VII,136(257)| 1990), 84: AAS 83 (1991), 331. ~
85 VII,137(259)| 1990), 90: AAS 83 (1991), 336-337. ~
86 VII,137(260)| Tamże, 91, l.c. 337-338. ~
87 IV,77(146) | lnsegnamenti VIII, 2 (1985), 378. ~
88 VII,137(258)| 1982), 4: AAS 74 (1982), 435-436. ~
89 VII,137(258)| 4: AAS 74 (1982), 435-436. ~
90 II,69(123) | 1988), 36: AAS 81 (1989), 459. ~
91 V,95(187) | maja 1978); AAS 70 (1978), 473-506. ~
92 V,91(170) | 45-56: AAS 81 (1989), 481-506. ~
93 VII,128(243)| 1980), 6: AAS 72 (1980) 497. ~
94 II,33(39) | 1992), 2: AAS 85 (1993), 511-512. ~
95 VI,115(220)| grudnia 1987): AAS 80 (1988), 513-586 oraz Enc. Centesimus
96 I,9(9) | 1992), 5: AAS 85 (1993), 523. ~
97 VI,121(231)| 1987) 19: AAS 80 (1988), 534-536; Enc. Centesimus annus (
98 VI,121(231)| 19: AAS 80 (1988), 534-536; Enc. Centesimus annus (
99 II,53(66) | 1987), 22: AAS 80 (1988), 539. ~
100 VI,110(214)| 1987), 32: AAS 80 (1988), 556. ~
101 VII,139(265)| 1987), 38: AAS 80 (1988), 565. ~
102 VII,140(266)| Tamże, 40, l.c., 568. ~
103 II,45(52) | 42-43: AAS 80 (1988), 572-574. ~
104 II,36(43) | 1969), I: AAS 61 (1969), 575. ~
105 II,57(74) | 1969), 1 AAS 61 (1969), 576; por. Propositio 10. ~
106 VII,140(268)| 1987), 38: AAS 80 (1988), 583. ~
107 VI,115(220)| 1987): AAS 80 (1988), 513-586 oraz Enc. Centesimus annus (
108 Wpr,5(3) | 1983), 9: AAS 75 (1981), 634-635. ~
109 Wpr,5(3) | 9: AAS 75 (1981), 634-635. ~
110 I,15(15) | 1965), II: AAS 57 (1965), 776-777. ~
111 I,15(15) | II: AAS 57 (1965), 776-777. ~
112 V,98(194) | 1992), 70-77: AAS 89 (1992) 778-796; Propositio 20. ~
113 IV,79 | 78. Pod wpływem głębokiego
114 VI,115(220)| maja 1991): AAS 83 (1991), 793-867; Propositio 52. ~
115 V,98(194) | 70-77: AAS 89 (1992) 778-796; Propositio 20. ~
116 I,11(12) | Kościoła Katolickiego, nn. 811-812. ~
117 I,11(12) | Kościoła Katolickiego, nn. 811-812. ~
118 VI,121(231)| 1991) 35: AAS 83 (1991), 836-838; List. apost. Tertio
119 VI,121(231)| 35: AAS 83 (1991), 836-838; List. apost. Tertio millennio
120 I,21(28) | 1991), 57: AAS 83 (1991), 862. ~
121 VI,115(220)| 1991): AAS 83 (1991), 793-867; Propositio 52. ~
122 V,89 | 88. Ewangelizacja potrzebuje
123 II,34(41) | października 1964): AAS 56 (1964), 905-906. ~
124 II,34(41) | 1964): AAS 56 (1964), 905-906. ~
125 II,50(61) | 1988), 12: Ench. Vat. 11, 918. ~
126 V,93 | 92. Synod zwrócił się bezpośrednio
127 VII,138(262)| Tamże, 20. l.c., 925. ~
128 VII,138(261)| 1988), 22: Ench. Vat. 11, 929. ~
129 V,99(199) | liber, VIII, 33; PL 77, 935. ~
130 V,96 | 95. Jak stwierdzili Ojcowie
131 V,97 | 96. Tam, gdzie istnieją odpowiednie
132 ZAK,144(272)| 1993), 8: AAS 85 (1993), 964.~
133 V,98 | 97. Zgromadzenie Synodalne
134 V,99 | 98. Biskupi, spełniając zadanie
135 V,100 | 99. Źródłem radości i pociechy
136 Wpr,4(2) | Documentation catholique 71 (1974), 995-996. ~
137 Wpr,4(2) | catholique 71 (1974), 995-996. ~
138 II,31 | Frumencjusza, zwanego później Abba Salama, który przyjął święcenia
139 II,67 | stara się naśladować wiarę Abrahama i żyć zgodnie z nakazami
140 II,69 | absolutną — także na ten Absolut, którym jest Bóg”120.~Słusznie
141 II,69 | otwarciu się na rzeczywistość absolutną — także na ten Absolut,
142 IV,78 | są dobre, ale choćby były absolutnie doskonałe, nie zastąpią
143 II,69 | ewangelizowany nie jest bytem abstrakcyjnym, ale osobą uwikłaną w sprawy
144 II,67 | tworzymy. Dlatego pragnie On, abyśmy świadczyli o Nim okazując
145 IV,76(144) | apostolstwie świeckich Apostolicam actuositatem, 14. ~
146 Wpr,8 | świadkami» (Dz 1, 8)”. Niniejsza Adhortacja będzie zatem starała się
147 I,18 | wyraziście w posynodalnych Adhortacjach apostolskich, poświęconych
148 ZAK,141 | Kończąc niniejszą posynodalną Adhortację apostolską, w której przedstawiam
149 VI,125 | w sektorze technicznym i administracyjnym. Aby mógł on we właściwy
150 Wpr | Adresaci Dokumentu~
151 I,18(20) | apost. Tertio millennio adweniente (10 listopada 1994), 23:
152 I,18 | Wielkiego Jubileuszu jako „nowy Adwent”, czas oczekiwania i przygotowania.
153 I | Kolegialność afektywna i efektywna~
154 Wpr,2 | oraz szczególnym wyrazem afektywnej i efektywnej komunii episkopatu
155 II,31(37) | Orędzie Africac terrarum (29 października
156 II,40(47) | PAWEŁ VI, Orędzie Africae terrarum (29 października
157 II,58 | jest Bogiem, który wybawia Afrykanina (...) z ucisku i niewoli”81.~
158 I,11 | być katolikiem i zarazem Afrykaninem. Obrady Specjalnego Zgromadzenia
159 I,29 | działania, które pozwolą Afrykanom lepiej realizować posłannictwo
160 II,43 | poszczególnych narodów.~Afrykarue mają głęboki zmysł religijny,
161 II,64 | Kościoła: kładzie on bowiem akcent na troskę o bliźniego, solidarność,
162 VI,119 | odpowiedzieć przed Bogiem za każdy akt przemocy wymierzonej przeciw
163 I,10 | Kościół może wybawić Afrykę od aktualnych problemów i uleczyć z licznych
164 VI,114 | bankach. Są to prawdziwe akty kradzieży, nawet jeśli mają
165 VI,119 | niektórych swoich pasterzy — aktywnie uczestniczył w poszukiwaniu
166 II,69 | i znaczenie w powszednią aktywność ludzi. Dlatego też Kościół
167 II,34 | w., w okresie niezwykłej aktywności, podejmowanej przez wielkich
168 I,26 | Synodu, przeprowadzone przy aktywnym współudziale wszystkich
169 II,31 | Kościołowi Patriarchatu Aleksandrii, koptyjskiemu Kościołowi
170 II,31 | wybitni przedstawiciele Szkoły Aleksandryjskiej, zaś na drugim krańcu afrykańskiego
171 II,33 | Enrica, syna króla Konga Alfonsa I, na Biskupa tytularnego
172 V,94 | hamują ich rozwój, takich jak analfabetyzm, apatia, głód i narkomania181.
173 Wpr,1 | głębokiej i obiektywnej analizie blaski i cienie ewangelizacji
174 Wpr,8 | którym odbył się Synod, analizując jego cele, proces przygotowań
175 IV,76 | kompetencje i motywacje, do angażowania się w działalność polityczną143,
176 II,33 | pierwszych czterech chrześcijan angolijskich, którzy po powrocie z Europy
177 VI,112 | przezwyciężanie zadawnionych animozji natury etnicznej, integracja
178 ZAK,143 | radość zwiastowana przez anioła w noc Bożego Narodzenia
179 II,58(77) | Ant. do Magnificat: O sacrum
180 II,31 | świętych pustyni: Pawła, Antoniego, Pachomiusza, pierwszych
181 II,69 | wewnętrzne więzy: więzy natury antropologicznej, jako że człowiek ewangelizowany
182 II,35 | ołtarze — bł. Klementyny Anwarite, dziewicy i męczennicy z
183 I,13 | klucze śmierci i Otchłani» (Ap 1, 17-18). (...) Podobnie
184 V,94 | takich jak analfabetyzm, apatia, głód i narkomania181. Aby
185 VII,130 | Afryce został skierowany apel o udział w misji poza granicami
186 VII,131 | misyjną”247. We wcześniejszym apelu, skierowanym do wszystkich
187 I,27 | 27. Apostoł Narodów mówi nam, że Bóg „
188 I,15(15) | Por. Motu proprio Apostolica sollicitudo (15 września
189 IV,76(144) | o apostolstwie świeckich Apostolicam actuositatem, 14. ~
190 Wpr,5(3) | okazji wizyty ad limina Apostolorum (21 kwietnia 1983), 9: AAS
191 II,36 | autentyzm i szlachetność, jego «apostolskość»; ta przeszłość to dramat
192 V,93 | winny opracowywać programy apostolstwa rodzinnego w ramach ogólnego
193 IV,76(144) | SOBÓR WAT. II, Dekr. o apostolstwie świeckich Apostolicam actuositatem,
194 VI,114 | władz, którzy przy milczącej aprobacie prywatnych grup interesu,
195 I,24 | na przykład na suahili, arabski, malgaski i inne. „Publikacje,
196 ZAK,143 | ludu (por. Łk 2, 10). (...) Archanioł Gabriel zapowiedział ją
197 Wpr,6 | trzydziestu dziewięciu Arcybiskupów, stu czterdziestu sześciu
198 II,72 | wykorzystać. „Pierwszym «areopagiem» współczesnym jest świat
199 V,88 | inkulturację — opartą na wzorcach artystycznie wartościowych — tych elementów
200 II,69 | jego wszystkich wymiarach i aspektach i w jego otwarciu się na
201 Wpr,8 | Zajmie się następnie różnymi aspektami misji ewangelizacyjnej,
202 II,31 | święcenia Biskupie z rąk św. Atanazego i stał się apostołem Etiopii”37.
203 II,31 | takich jak Orygenes, św. Atanazy i św. Cyryl — wybitni przedstawiciele
204 I,29(36) | Przemówienie podczas Audiencji generalnej 21 sierpnia 1985,
205 II,31 | Cyprian i przede wszystkim św. Augustyn, jedno z najjaśniejszych
206 ZAK,142 | zalecenia wpisują się w nurt autentycznego nauczania i wskazań Kościoła,
207 II,49 | poważne podejście do kwestii autentycznej i zrównoważonej inkulturacji
208 VII,137 | temu: „Każdy misjonarz jest autentyczny jedynie wówczas, gdy wchodzi
209 II,60 | wewnętrzne przekształcenie autentycznych wartości kulturowych przez
210 IV,79 | równocześnie wierności wszystkim autentycznym wartościom afrykańskim.
211 II,36 | lokalnemu Kościołowi jego autentyzm i szlachetność, jego «apostolskość»;
212 V,95 | prawnej oraz osiągnięciu autonomii zarówno w prowadzeniu swoich
213 II,31 | zaś pisma afrykańskich autorów chrześcijańskich do dziś
214 VI,113 | nadal cierpi ucisk reżimów autorytarnych, które odbierają obywatelom
215 II,31 | jego członkowie tworzyli awangardę studium teologicznego i
216 II,59 | Afryki i Madagaskaru (C.B.A.M.) i innych podobnych
217 VII,138 | współistnienia między narodami, nie bacząc na różnice rasowe i narodowościowe.~
218 V,104 | przygotowanych pracowników, badając ważne zagadnienia teologiczne
219 V,104 | myśl katolicką, podejmując badania zlecone im przez Biskupów,
220 VI,122 | które zajmą się głębszym badaniem problemów kobiet, w miarę
221 II,35 | przypomnieć postaci bł. Izydora Bakanja, męczennika z Zairu, którego
222 II,35 | Madagaskaru i M. Józefiny Bakhita z Sudanu, również beatyfikowanych
223 VI,114 | prywatne konta w zagranicznych bankach. Są to prawdziwe akty kradzieży,
224 VI,121 | Funduszu Walutowego, do Banku Światowego i do wszystkich
225 VII,131 | prowadzić do przezwyciężenia barier kulturowych i nacjonalistycznych,
226 V,90 | wykracza poza naturalne bariery solidarności klanowej, plemiennej
227 II,38 | dźwigają oni dziś na swoich barkach większą część pracy ewangelizacyjnej.
228 V,101 | niej wsparcie duchowe i bazę materialną. Kapłani i świeccy
229 II,35 | poświęconego Afryce?~„Inne sprawy [beatyfikacyjne] dojrzewają. Kościół w Afryce
230 II,35 | męczennicy z Zairu, którą beatyfikowałem na ziemi afrykańskiej w
231 II,35 | Bakhita z Sudanu, również beatyfikowanych w czasie mego pontyfikatu?
232 I,20 | członkowie wspólnoty biskupiej, będącej dalszym ciągiem Kolegium
233 II,54 | ewangelicznego orędzia, będący dla niego równocześnie zaszczytem
234 II,32 | innymi obszary dzisiejszego Beninu, Wyspy Św. Tomasza, Angoli,
235 VI,118 | stają się niewinnymi i bezbronnymi ofiarami wszystkich tych
236 VII,139 | solidamości jest pokój, bezcenne dobro ludów i narodów na
237 VI,121 | jej przyglądać obojętnie i bezczynnie.~Godność afrykańskiej kobiety~
238 VI,112 | państw — (...) ludzie, którzy bezgranicznie kochają swój naród i pragną
239 II,36 | mierze owocem heroicznego i bezinteresownego poświęcenia całych pokoleń
240 VII,140 | chrześcijańskich wymiarów całkowitej bezinteresowności, przebaczenia i pojednania”266.
241 VI,118 | reżimach totalitarnych, które bezkarnie depczą prawa i godność człowieka.
242 IV,77 | idei, rozpowszechnianych bezkrytycznie przez środki przekazu147.~
243 II,59 | nigdy nie powraca do Niego bezowocne (por. Iz 55, 11; Hbr 4,
244 VI,114 | marnotrawstwa i próbami bezprawnego zagarnięcia go przez osoby
245 IV,77 | rodziny, z urbanizacją, bezrobociem, a także z licznymi pokusami
246 II,42 | drodze, chore, poranione, bezsilne, odepchnięte i opuszczone.
247 II,56 | obowiązku [głoszenia Ewangelii]. Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii!” (
248 VII,137 | większą przenikliwością biblijne i teologiczne podstawy wiary:
249 II,59 | biblijny przy pomocy Centrum Biblijnego dla Afryki i Madagaskaru (
250 II,59 | Słowa; rozwijać apostolat biblijny przy pomocy Centrum Biblijnego
251 I,28 | wobec Afryki. Jedno z czytań biblijnych, zaczerpnięte z Dziejów
252 V,91 | jako ludzi ochrzczonych i bierzmowanych, zgodnie z nauczaniem posynodalnej
253 V,89 | planowanie. Wykorzystując je, Biskup będzie mógł nadać pożądany
254 Wpr,7 | Kościoła katolickiego: o Biskupach, kapłanach, diakonach, seminarzystach,
255 II,33 | utworzono pewną liczbę stolic Biskupich, zaś jednym z pierwszych
256 II,31 | który przyjął święcenia Biskupie z rąk św. Atanazego i stał
257 I,20 | jako członkowie wspólnoty biskupiej, będącej dalszym ciągiem
258 VII,134 | dyspozycji Duchowi Świętemu i Biskupowi, by mogli być posłani do
259 VII,131(247)| Zielonego Przylądka i Gwinei Bissau (Poponguine, 21 lutego 1992),
260 IV,80 | bardziej podobny do pola bitwy, na którym liczą się tylko
261 ZAK,145 | Tobie i razem z Tobą zanosi~błaganie:~niech wylanie Ducha Świętego
262 II,35 | triumfalizm. Podziwiając chwałę i blask Kościoła w Afryce, Ojcowie
263 Wpr,1 | głębokiej i obiektywnej analizie blaski i cienie ewangelizacji Afryki,
264 II,72 | człowiekiem nawiązuje szczególnie bliskie relacje. «Wielokrotnie i
265 ZAK,143 | zamierzamy obchodzić podczas bliskiego już Wielkiego Jubileuszu.
266 II,64 | bowiem akcent na troskę o bliźniego, solidarność, serdeczność
267 VII,137 | wielkodusznym oddaniu Bogu i bliźniemu. Jednym słowem, winniście
268 VI,119 | Chrystusową obietnicą wyrażoną w Błogosławieństwach: „Błogosławieni, którzy
269 ZAK,141 | Zgromadzenia i wyjednały mu obfite błogosławieństwo Boże.~
270 I,24 | dokumentu stała się decydującym bodźcem dla przygotowań do Synodu
271 VI,115 | każdemu sprawiedliwy udział w bogactwach ziemi, którą Bóg oddał do
272 VII,130 | obowiązku dzielenia się swoimi bogactwami duchowymi, doczesnymi i
273 II,54 | wyzwaniom? „Najważniejszym [bogactwem] — obok łaski Bożej — jest
274 II,49 | serc. Zwracajcie się ku bogactwu własnych tradycji, ku wierze,
275 I,15 | poszczególnymi Biskupami, tym bogatsza staje się komunia Kościoła
276 V,93 | chrześcijańskiego i «szkołą bogatszego człowieczeństwa»”180.~Rodzice
277 VI,127 | siostrzanych Kościołów z krajów bogatszych i wyżej rozwiniętych pod
278 I,28 | jest Mu ten, kto się Go boi i postępuje sprawiedliwie. (...)
279 II,41 | proponowanych rozwiązaniach; z bólem musiało jednak stwierdzić,
280 I,14 | mierze niepomyślna i choć bolesne doświadczenia są udziałem
281 VI,118 | Przyczyn tego niezwykle bolesnego zjawiska należy szukać nie
282 II,34 | Martyrologium, kartę opowiadającą o bolesnych i chwalebnych zarazem wydarzeniach.
283 I,27 | przeznaczenia, które jest Boskie, „to musimy uznać, że Duch
284 VII,138 | powierzonego Kościołowi przez Jego Boskiego Założyciela, usilnie proszę
285 IV,77 | jest kuszony przez jego bożki, ustawicznie musi przyjmować
286 II,52 | regionów świata? Czyż można nie brać pod uwagę przepełnionej
287 II,52 | rasowymi i plemiennymi, brakiem politycznej stabilności,
288 II,67 | działaniu, a także wszelkiemu brakowi wzajemności w dziedzinie
289 VI,117 | tle ogólnego ubóstwa oraz braku właściwej ochrony zdrowia
290 II,41 | wartości, których tak bardzo brakuje na naszym kontynencie: to
291 I,19 | Istotnie, Zgromadzenie brało zawsze pod uwagę potrzeby
292 V,102 | 101. Braterska jedność służąca żywemu świadectwu
293 V,95 | które będą świadectwem braterstwa i znakiem jedności w służbie
294 VI,115 | zagranicznego, przerażające bratobójcze wojny podsycane przez cyniczny
295 I,13 | jest w naszych narodach bratobójczej, niszczącej nienawiści,
296 VI,118 | dziesięcioleci jest widownią bratobójczych wojen, które dziesiątkują
297 VI,119 | wszystkie kraje sprzedające broń do Afryki, aby tego zaprzestały;
298 VI,116 | uważam, że mam obowiązek bronić ich sprawy: trzeba jak najszybciej
299 VI,107 | że w wielu krajach Afryki brutalnie depcze się godność człowieka
300 II,69 | siebie nasze słabości i nosić brzemię naszych chorób: „Istotnie,
301 VI,111 | już odkładać na później.~Budowanie narodu~
302 VI,122 | prawa i obowiązki związane z budowaniem rodziny oraz z udziałem
303 VI,108 | obowiązek w pełni uczestniczyć w budowaniu społeczeństwa opartego na
304 IV,81 | na którym opiera się cała budowla społeczna. Dlatego Synod
305 VI,106 | świadectwo o Chrystusie, budując także sprawiedliwość i pokój
306 VI | I. PROBLEMY BUDZĄCE NIEPOKÓJ~Przywrócić młodym
307 VI,108 | wychowania, ochrony zdrowia, budzenia wrażliwości na sprawy społeczne
308 VII,136 | owocem ich działalności „jest budzenie powołań misyjnych na całe
309 II,66 | Postawa dialogu jest sposobem bycia chrześcijanina wewnątrz
310 I,13 | Pierwszy i Ostatni, i żyjący. Byłem umarły, a oto jestem żyjący
311 Wpr,1 | zwrócili się do mnie z prośbą, bym zapoznał cały Kościół z
312 II,69 | ewangelizowany nie jest bytem abstrakcyjnym, ale osobą
313 I,17 | praktycznych. Jego prawdziwą racją bytu jest to, że Kościół nie
314 II,44 | A praktyki wrogie życiu bywają im narzucane przy pomocy
315 I,21 | bardzo bezpośrednio i z całkowitą szczerością, wystrzegając
316 VII,128 | Synodalni szczegółowo omówili całokształt sytuacji w Afryce, pragnąc
317 V,97 | im zapewnić organiczną i całościową formację.~Kapłani~
318 II,46 | służby zdrowia w ramach Caritasu i innych organizacji służących
319 V,95(184) | życia zakonnego Perfectae caritatis, 19. ~
320 V,96 | winna kształtować w nich cechy przedstawicieli Chrystusa,
321 V,96 | nierozerwalnej więzi między celibatem a czystością kapłańską”190
322 V,98 | głębszym zrozumieniu znaczenia celibatu i w dochowaniu całkowitej
323 II,48 | Kościół szanuje oczywiście i ceni religie niechrześcijańskie,
324 II,34 | skoro tak wspaniała jest i cenna ich ofiara — odradza się
325 Wpr,4 | Kościołowi, który jest w Afryce, cennych sposobności do wypowiadania
326 VI,124 | mądrość i ducha ludu, są zatem cennym źródłem treści i inspiracji
327 VI,122 | 121. Jednym z charakterystycznych zjawisk naszej epoki jest
328 V,90 | dało następującą zwięzłą charakterystykę tych wspólnot: winny one
329 V,102 | apostolskich i stowarzyszeń o charakterze religijnym. Wierni świeccy
330 ZAK,144(272)| podczas Mszy św. sprawowanej w Chartumie, (10 lutego 1993), 8: AAS
331 VII,140 | któremu towarzyszy działalność charytatywna na rzecz ubogich i najsłabszych.
332 V,105 | pośrednictwem swoich organizacji charytatywnych dostarczać ubogim diecezjom
333 V,89 | świeckich, przyjmując dary i charyzmaty każdego z nich, aby wykorzystać
334 I,10 | pytanie Chrystusa: „Czyż i wy chcecie odejść?” odparł: „Panie,
335 I,15 | poszczególnych zagadnień, chciałbym podkreślić, że Synod Biskupów
336 Wpr,4 | Ojcowie Synodalni Afryki chętnie skorzystali z nadarzającej
337 V,101 | we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwach” (Dz 2, 42).~
338 II,56 | powiedziałem, Afryka może się chlubić nie tylko wielkimi męczennikami
339 VII,131 | Ewangelii na całym świecie, chociażby same cierpiały na brak kapłanów.
340 VII,128 | doświadczeniach swego życia. Nie chodzi o to, aby fałszować słowo
341 II,42 | gdyby porzucone przy drodze, chore, poranione, bezsilne, odepchnięte
342 II,33 | Przed pięciuset laty do tego chóru języków dołączyły się ludy
343 V,98 | stosunku do kapłanów starszych, chorych lub zmagających się z trudnościami196.~
344 VI,113 | fundamencie ustaw, które chronią prawa obywateli i określają
345 VII,128 | grupy Biskupów: „Szanując, chroniąc i kultywując rodzime wartości
346 VI,119 | prowadzić dalej, zachęcony Chrystusową obietnicą wyrażoną w Błogosławieństwach: „
347 VII,140 | ziemski od wzrostu Królestwa Chrystusowego”, ale „dla Królestwa Bożego
348 V,93 | praktykowane kapłaństwo chrzcielne ojca rodziny, matki, dzieci
349 IV,84 | przyczyniać do pełnej realizacji chrzcielnego powołania małżonków.~Na
350 II,33 | pochyliły się ku zdrojom wody chrzcielnej, w której człowiek za sprawą
351 IV,75 | zgodne z przyrzeczeniami chrzcielnymi: oznacza ono umieranie dla
352 IV,74 | uczniów, aby nauczali narody i chrzcili je (por. Mt 28, 19), a także
353 II,66 | dialogu jest sposobem bycia chrześcijanina wewnątrz własnej wspólnoty,
354 II,70 | Poznaj swoją godność, chrześcijaninie!”125.~Tak więc głosić Chrystusa
355 II,60 | kulturowych przez ich integrację w chrześcijaństwie”; z drugiej strony jest „
356 VII,128 | W ten sposób nie tylko chrześcijaństwo okazuje się dostosowane
357 IV,74 | jest zresztą, „związane z chrztem, i to nie tylko dlatego,
358 IV,83 | mniejszym od istot niebieskich, chwałą i czcią go uwieńczyłeś.
359 II,31 | przywołał w pamiętnych słowach chwalebną przeszłość chrześcijaństwa
360 IV,84 | które powinno prowadzić do chwalebnego zmartwychwstania i do Królestwa,
361 I | ROZDZIAŁ I ~ HISTORYCZNA CHWILA W ŻYCIU KOŚCIOŁA~
362 II,72 | sprzeniewierzyć swojej misji, chyba że — w pewnych okolicznościach —
363 I,20 | biskupiej, będącej dalszym ciągiem Kolegium Apostołów, zostali
364 IV,77 | samego siebie. (...) Musi ciągle wsłuchiwać się w to, w co
365 II,61 | Tak jak „Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas” (
366 II,56 | powiedzieć: „Świadom jestem ciążącego na mnie obowiązku [głoszenia
367 VI,121(231)| międzynarodowego, które ciąży na losach wielu narodów”;
368 IV,78 | doskonałe, nie zastąpią cichego tchnienia Ducha. Również
369 ZAK,144 | zapomnę o Tobie. Oto wyryłem cię na obu dłoniach» (Iz 49,
370 IV,78 | życie wieczne: aby znali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga,
371 IV,84 | Zbawiciel, jednocząc ją w swoim ciele. Objawia On pierwotną prawdę
372 Wpr,1 | obiektywnej analizie blaski i cienie ewangelizacji Afryki, jej
373 VI,106 | Bożymi. Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości,
374 II,69 | jest przeniknięta troską o cierpiących, których widział On wokół
375 VII,131 | świecie, chociażby same cierpiały na brak kapłanów. Przez
376 VI,118 | są przyczyną nieopisanych cierpień, oraz by prosić tych, którzy
377 ZAK,144 | kontynent tak wiele nędzy i cierpienia, Afrykanie są niekiedy skłonni
378 II,52 | pod uwagę przepełnionej cierpieniami historii ziemi, na której
379 VI,117 | AIDS — choroby, która sieje cierpienie i śmierć w wielu regionach
380 II,42 | Kościół nadal prowadził, cierpliwie i niestrudzenie, swoje dzieło
381 II,59 | nie w porę, (...) z całą cierpliwością” (2 Tm 4, 2). Pisane słowo
382 II,44 | które się poczyna i rodzi. Cieszą się tym życiem. Nie dopuszczają
383 ZAK,144 | pomocy, więc moje serce się cieszy» (Ps 28 [27], 7)”272.~
384 V,97 | starożytna posługa w Kościele cieszyła się szacunkiem i zrozumieniem,
385 VI,121 | obarczali społeczeństwa ciężarem zadłużenia wewnętrznego
386 IV,86 | znajdują pierwszą szkołę tych cnót społecznych, które stanowią
387 VII,139 | konsekwencje, praktykując cnotę solidarności. Owocem solidamości
388 IV,79 | wieków wydała wspaniałe owoce cnoty i heroizmu153.~Wyzwanie
389 IV,75 | umieranie dla grzechu i codzienne zmartwychwstawanie do nowego
390 VI,109 | należy oczekiwać, że w swojej codziennej działalności będą dawać
391 VII,128 | wszystkich wartościowych, codziennych i konkretnych doświadczeniach
392 II,61(94) | Przemówienie na Uniwersytecie w Coimbrze (15 maja 1982), 5: Insegnamenti
393 IV,79(153) | liturgii świętej Sacrosanctum concilium, 37-40. ~
394 II,58(77) | do Magnificat: O sacrum convivium, II Nieszp. uroczystości
395 IV,80 | świadectwu swoich synów i córek. Przebaczywszy sobie nawzajem
396 Wpr,7 | myślę zwłaszcza o synach i córkach Kościoła katolickiego: o
397 II,37 | współpracownikom — synom i córkom Afryki, zwłaszcza katechistom
398 VII,139 | częściach świata odczuwają jako coś, co dotyka ich samych, różne
399 I,28 | dokonał się w pewnym sensie cud Pięćdziesiątnicy. Dlatego
400 II,35 | Stało się to przez Pana: cudem jest w~oczach naszych” (
401 VI,115 | bratobójcze wojny podsycane przez cyniczny handel bronią, haniebny
402 II,31 | Śródziemnego — Tertulian, św. Cyprian i przede wszystkim św. Augustyn,
403 I,27 | Pańskiej w osobie Szymona z Cyreny, którego rzymscy żołnierze
404 II,31 | Orygenes, św. Atanazy i św. Cyryl — wybitni przedstawiciele
405 II,72 | przeniknąć przez tę nową cywilizację i kulturę, po to jednak,
406 VI,119 | przekazały władzę rządom cywilnym. Ale jest też prawdą, że
407 II,33 | pierwszym Biskupem rodem z Czamej Afryki.~W tym właśnie okresie,
408 I,24 | kilka dzienników, znane czasopisma, a także przez Biskupów
409 I,10 | jedności odbiera pełnię czci i chwały. Taka jest nasza
410 IV,83 | istot niebieskich, chwałą i czcią go uwieńczyłeś. Obdarzyłeś
411 II,31 | duchowemu kontynentu, mój czcigodny poprzednik Paweł VI przywołał
412 I,26 | zmobilizować wiernych, dzięki czemu już teraz możemy z całą
413 II,31 | chrześcijańskiej żywotności, którą czerpią ze swych apostolskich źródeł,
414 II,58 | Afrykanin wierzy w Boga Stwórcę, czerpiąc tę wiarę z własnego życia
415 V,88 | składane słowem i czynem, czerpiące moc z uczestnictwa w sakramentach
416 II,39 | liczba pomału wzrasta, coraz częściej zgłaszają gotowość do służby
417 I,20 | poszczególne części przynoszą innym częściom i całemu Kościołowi właściwe
418 VI,111 | kontynentem i stąd wymykają się częściowo kontroli rządów i władz
419 VI,106 | opowiedzenie się każdego członka Ludu Bożego po stronie sprawiedliwości
420 IV,83 | drugim «ja» we wspólnym człowieczeństwie”159 i każde z nich stanowi
421 IV,84 | zamysł, który Bóg wpisał w człowieczeństwo mężczyzny i kobiety od momentu
422 II,70 | politycznych, które uwłaczają jego człowieczeństwu. Taka jest teologiczna podstawa
423 II,70 | czyli na najgłębszą prawdę o człowieku”126.~Obdarzony tą niezrównaną
424 Wpr,6 | dziewięciu Arcybiskupów, stu czterdziestu sześciu Biskupów i dziewięćdziesięciu
425 II,33 | Święty umacniał pierwszych czterech chrześcijan angolijskich,
426 II,39 | Chociaż katolicy to tylko czternaście procent ludności Afryki,
427 I,21 | czasu nakazują nam wielką czujność. Bo wciąż gwałtownie pytają
428 IV,86 | Małżeństwo ze swej natury jest czymś więcej niż związkiem dwojga
429 VI,110 | innych religii, jak zresztą czynią już w wielu miejscach214.~
430 VII,140 | ubogich i najsłabszych. Czyniąc to, nie zapomina nigdy o
431 VII,128 | Afryki i całe jej życie czynić godnym Chrystusa. W ten
432 II,72 | rodzajem przekazu mają do czynienia, oraz przyjmować jego treści
433 V,93 | świątobliwego, zaparcie się siebie i czynną miłość». Dom rodzinny jest
434 VII,131 | Przez gorliwe bowiem i czynne włączenie się ich w działalność
435 V,95 | życia kontemplacyjnego i czynnego, przede wszystkim przez
436 V,93 | wychowanie dzieci. Przy czynnej pomocy trwałych, zgodnych
437 VI,126 | utrudniony przez liczne czynniki, wśród których niepoślednie
438 II,45 | wszystkich poziomach w konkretne czyny, aż do podjęcia decyzji
439 VI,117 | radości, szczęścia i pokoju, a czystość jako gwarancję bezpieczeństwa”223.~
440 V,96 | więzi między celibatem a czystością kapłańską”190 powinni też „
441 I,28 | Boga wobec Afryki. Jedno z czytań biblijnych, zaczerpnięte
442 II,59 | zaopatrzonych we wskazówki dla czytelnika, które ułatwią modlitwę,
443 II,72 | komunikowania, ale także czytelnikom, odbiorcom i telewidzom,
444 V,98(194) | Adhort. apost. Pastores dabo vobis, (25 marca 1992),
445 II,31 | żywe w Afryce”38. Do dziś dają one świadectwo chrześcijańskiej
446 II,71 | oderwane od przepowiadania, dającego mu prawdziwą stałość i moc
447 II,66 | solidarności pasterskiej.~„Katolicy dający swoje świadectwo w Afryce
448 I,22 | zakonników naprawdę wiernych, dających autentyczne świadectwo przez
449 II,49 | tradycji, ku wierze, której dajemy świadectwo przez to spotkanie.
450 II,34 | których dzisiejsza Afryka dała Kościołowi. Bardzo trafnie
451 VII,140 | Bożego nie jest obojętne, jak dalece postęp ten może przyczynić
452 IV,86 | swej natury i powołania, daleka od zamknięcia się w sobie,
453 II,33 | którzy po powrocie z Europy dali świadectwo wiary chrześcijańskiej.
454 V,90 | między ludźmi. Zgromadzenie dało następującą zwięzłą charakterystykę
455 Wpr,6 | chrzest, udał się szczęśliwy w dalszą drogę i został świadkiem
456 V,96 | odpowiedzialności i wierności danemu słowu. Formacja winna kształtować
457 IV,78 | Ostatecznym celem misji jest danie uczestnictwa w komunii,
458 V,98 | wspaniałego daru, który został im dany przez Ojca i który tak wyraźnie
459 IV,78 | choć gruntowne, okazują się daremne i pozbawione wartości”149.~
460 II,39 | gotów do udziału w „wymianie darów” z innymi Kościołami partykularnymi
461 IV,84 | swą pełnię ostateczną w darze miłości, który Słowo Boże
462 II,45 | serca zachęcam go, by nadal dawał takie świadectwo. Opcja
463 VII,138 | która jest w Afryce, aby dawała wobec całej ludzkości autentyczne
464 V,99 | który napominał pasterzy, by dawali świetlany przykład wiernym
465 II,31 | Kościoła w Afryce także kobiety dawały świadectwo o Chrystusie.
466 II,68 | Najwyższą i Wieczną, Stwórcę, Dawcę i sprawiedliwego Sędziego,
467 VI,115 | wynika z chrześcijańskiego dążenia do sprawiedliwości i miłości:
468 VI,110 | zostaną do niej zaproszeni. W dążeniu do integralnego rozwoju
469 VII,132 | że Zgromadzenie odważnie dążyło do tego celu. Dyskusje prowadzone
470 VI,114 | przez właściwą politykę dążyły do rozwoju gospodarki i
471 VI,118 | Jeśli pragniesz pokoju, dbaj o sprawiedliwość”226. Lepiej
472 V,90 | miejscami, w których wierni dbają przede wszystkim o własną
473 V,92 | troszczyć się o katechistów, dbając o zapewnienie im godziwych
474 II,33 | utworzył na stałe Kongregację De Propaganda Fide, aby zapewnić
475 I,21 | wszystkich zasobów26.~Synodalna debata na temat aktualności i wiarygodności
476 Wpr,7 | materialny rozwój Afryki lub decydują o losach tego wielkiego
477 V,92 | odegrali i nadal odgrywają decydującą rolę w zakładaniu i rozszerzaniu
478 VII,139 | wnieść swój specyficzny i decydujący wkład w kształtowanie prawdziwej
479 IV,78 | o wartości misjonarza decyduje przede wszystkim to, kim
480 VI,118(226)| VI, Przemówienie w „Citta dei ragazzi” z okazji V Światowego
481 II,67 | i żyć zgodnie z nakazami Dekalogu”111. W związku z tym Orędzie
482 Wpr,4(2) | Deklaracja Biskupów Afryki i Madagaskaru
483 VII,131 | radością i wdzięcznością tę deklarację Specjalnego Zgromadzenia,
484 II,36 | błogosławionej ziemi (por. Dekret Ad gentes, 6). Pozostaje
485 II,63 | Jest to zadanie trudne i delikatne, ponieważ wiąże się z nim
486 II,52 | i wypędzonych, problemy demograficzne i zagrożenia rodziny, emancypacja
487 VI,113 | stwierdził, że autentyczna demokracja, szanująca zasady pluralizmu, „
488 VI,113 | chrześcijanin walczący o demokrację w duchu Ewangelii jest znakiem
489 II,45 | afrykańskich rozpoczął się proces demokratyzacji; wyrazili przy tym nadzieję,
490 VI,118 | totalitarnych, które bezkarnie depczą prawa i godność człowieka.
491 VI,107 | krajach Afryki brutalnie depcze się godność człowieka i
492 II,56 | sam zostaje posłany, jako „depozytariusz Dobrej Nowiny, którą należy
493 I,13 | międzynarodowe zadłużenie i dewaluacja pieniądza rzuca je na kolana —
494 Wpr,7 | o Biskupach, kapłanach, diakonach, seminarzystach, osobach
495 V,97 | najskuteczniej popierać i rozwijać diakonat stały „jako święcenie dla
496 II,72 | swej natury wypowiedzią, dialogiem i przekazem. Przyszło na
497 V,89 | indywidualnych zadań. W tym celu diecezja powinna stworzyć stosowne
498 V,94 | ogólnego duszpasterstwa diecezjalnego i parafialnego winno istnieć
499 VI,127 | wszystkich płaszczyznach: diecezjalnej, krajowej, kontynentalnej
500 II,39 | świata. Afrykańscy kapłani diecezjalni, których liczba pomału wzrasta,
501 II,66 | o utworzenie krajowych i diecezjalnych komisji do spraw ekumenizmu110.
502 V,98 | głęboko wdzięczne kapłanom diecezjalnym i członkom Instytutów za
503 V,105 | charytatywnych dostarczać ubogim diecezjom pomoc ekonomiczną przeznaczoną
|