|
7. W niniejszej posynodalnej
Adhortacji apostolskiej pragnę się zwrócić — w
komunii ze Specjalnym Zgromadzeniem Synodu Biskupów poświęconym
Afryce — przede wszystkim do Pasterzy oraz do wiernych
świeckich, a następnie do braci innych wyznań
chrześcijańskich, do wszystkich wyznawców wielkich religii
monoteistycznych, zwłaszcza tradycyjnej religii afrykańskiej, oraz do
wszystkich ludzi dobrej woli, którzy w taki czy inny sposób troszczą
się o duchowy i materialny rozwój Afryki lub decydują o losach tego
wielkiego kontynentu.
Naturalnie, myślę przede wszystkim o
samych Afrykanach i wszystkich mieszkańcach kontynentu; myślę
zwłaszcza o synach i córkach Kościoła katolickiego: o Biskupach,
kapłanach, diakonach, seminarzystach, osobach zakonnych, członkach
Instytutów życia konsekrowanego i Stowarzyszeń życia
apostolskiego, o katechistach i tych wszystkich, którzy ze służby
braciom uczynili ideał swego życia. Pragnę
utwierdzić ich w wierze (por. Łk 22, 32) oraz
zachęcić, aby wytrwali w nadziei, którą daje
zmartwychwstały Chrystus, i przezwyciężyli wszelką
pokusę zniechęcenia.
|