II.
POSTAWY WOBEC PROBLEMU
ZWIĄZKÓW HOMOSEKSUALNYCH
5.
Wobec zjawiska związków homoseksualnych, faktycznie istniejących,
władze cywilne przyjmują różne postawy: czasem ograniczają
się do tolerowania tego zjawiska; niekiedy zgłaszają propozycje
legalizacji takich związków, pod pretekstem zapobieżenia – w odniesieniu do niektórych praw – dyskryminacji osoby, która
współżyje z osobą tej samej płci; w niektórych przypadkach
popierają nawet równouprawnienie związków homoseksualnych i
małżeństw we właściwym tego słowa znaczeniu, nie
wykluczając uznania zdolności prawnej do starania o adopcję
dzieci.
Tam gdzie państwo przyjmuje
politykę faktycznej tolerancji, nie pociągającej za sobą
ustawodawstwa, które byłoby wyraźnym zalegalizowaniem takich form
życia, należy właściwie rozróżnić poszczególne
aspekty zagadnienia. Sumienie moralne wymaga, aby w każdym przypadku,
być świadkami pełnej prawdy moralnej, której
przeciwstawiają się zarówno akceptacja stosunków homoseksualnych, jak
niesprawiedliwa dyskryminacja osób o skłonnościach homoseksualnych. Należy
zatem postępować w sposób dyskretny i roztropny, mając na
uwadze, przykładowo, następujące cele: ujawnić ewentualne
instrumentalne czy ideologiczne wykorzystanie tej tolerancji; wyrazić
jednoznacznie niemoralność tego typu związków; przypomnieć
państwu o konieczności utrzymania zjawiska w granicach, tak by nie
stanowiło ono zagrożenia dla moralności społecznej i,
przede wszystkim, nie narażało młodych pokoleń na
błędne koncepcje płciowości i małżeństwa, co
pozbawiłoby je koniecznej ochrony i przyczyniłoby się, ponadto,
do rozszerzania się samego zjawiska. Tym, którzy w imię tej
tolerancji chcą podejmować działania na rzecz przyznania
określonych praw osobom homoseksualnym współżyjącym ze
sobą, należy przypomnieć, że tolerowanie zła jest
czymś zupełnie odmiennym od aprobowania i legalizowania zła.
W wypadku prawnego
zalegalizowania związków homoseksualnych bądź zrównania prawnego
związków homoseksualnych i małżeństw wraz z przyznaniem im praw,
które są właściwe temu ostatniemu, konieczne jest
przeciwstawienie się w sposób jasny i wyrazisty. Należy
wstrzymać się od jakiejkolwiek formalnej współpracy w promowaniu
i wprowadzaniu w życie praw tak wyraźnie niesprawiedliwych, a
także, jeśli to możliwe, od działania na poziomie
wykonawczym. W tej materii każdy może odwołać się do
prawa odmowy posłuszeństwa z pobudek sumienia.
|