Chapter,  Paragraph

 1 Wprow,1|         posłał Apostołów, tak jak On sam został posłany przez
 2  I,6   |        wszystkich miejscach głosi On słowo Boże wszystkim narodom,
 3  I,7   |        charakter trynitarny. Jest On odwiecznym i Jednorodzonym
 4  I,8   |           swą Głową. Tak oto jest on członkiem Kolegium biskupów,25
 5  I,8   |      istotnej tajemnicy wyprzedza on samo stworzenie.33 W świetle
 6  I,8   |    prawnie uregulowany, dopuszcza on takie formy w przypadkach,
 7  I,10  |     Jezusem, kiedy zdecydował się On wejść na górę i przywołać
 8  I,10  | wszystkimi innymi wiernymi dzieli on wyjątkową godność dziecka
 9 II,11  |         mu być blisko każdego jak On, od największego do najmniejszego.
10 II,13  |      biskup otrzymał, uczestniczy on, podobnie jak każdy chrześcijanin,
11 II,13  |   Ewangelii. Z tego powodu dzieli on powołanie wszystkich wiernych
12 II,13  |    szczególną drogę duchową. Jest on bowiem wezwany do świętości
13 II,16  |       razem z Chrystusem ofiaruje on sam siebie. Kiedy zaś celebracja
14 II,17  |        dialogu z Bogiem. Powinien on móc zwracać się do Boga
15 II,18  |        naśladować Pana, proponuje On drogę rad ewangelicznych.
16 II,18  |  doskonałej miłości. Dlatego jest on konsekrowanym, tak jak i
17 II,18  |          świeckich, ponieważ jest on «  zasadniczym i niezbywalnym
18 II,19  |           partykularnym. Powinien on się angażować w utrzymywanie
19 II,20  |         Tylko w ten sposób będzie on w stanie uczestniczyć w
20 II,21  |  wszystkich swoich wiernych. Jest on wezwany nade wszystko, by
21 II,21  |           ojcowskim uczuciem jest on blisko tych, którzy wybrali
22 II,21  |     służbę. Następnie podtrzymuje on i dodaje odwagi kapłanom,
23 III,28 |    ostatniego z wiernych” ujawnia on zgodność w sprawach wiary
24 III,29 |      wspólnoty, ponieważ istnieje on dla wspólnoty, ku której
25 III,29 |          z serca Kościoła, oddaje on swoim braciom, o których
26 III,29 |       owocnej katechezy. Więcej – on sam powinien wyrażać swoją
27 IV,38  |         zadba o to, by zwykle był on udzielany przez niego samego.
28 IV,39  |   wspólnot. Równocześnie powinien on przepowiadać niezgłębioną
29  V,42  |     postać sługi (por. Flp 2, 7). On, Nauczyciel i Pan, w którego
30  V,43  |     Eucharystii powinien sprzyjać on jej wzrostowi jako rzeczywistości
31  V,47  |           chwila, kiedy otrzymuje on misję duszpasterską, czy
32  V,47  |          diecezjalnym: zatrzymuje on możli - wość, może nawet
33  V,47  |          swoich obowiązków.187~Ma on wreszcie rozpoznawać znaki
34  V,48  |          kontaktów zatroszczy się on o to, by w seminarium formowały
35  V,54  |       słabości ludzkiej, ponieważ On sam został doświadczony
36  V,54  |            W ten sposób realizuje on obietnice i zadania podjęte
37 VI,57  |      każdy Kościół, ponieważ jest on ostateczną rękojmią integralności
38 VI,58  |     pewnych wypadkach zo - stanie on wyposażony przez Biskupa
39 VI,61  |          niego zależne; ale także on nie powinien podejmować
40 VI,61  |         władzę rządzenia. Wybiera on bowiem Patriarchę i biskupów
41 VII,66 |            Kościół, a prowadzi ją On, Dobry Pasterz, który « 
42 VII,66 |        misjonarz Ewangelii działa on w imieniu Kościoła, który
43 VII,67 |          podobieństwo Boże. Głosi on naukę moralną Kościoła w
44 VII,68 |          potwierdzili, że stanowi on część nowej ewangelizacji,
45 VII,71 |           Apostołom nie zapomniał On o wezwaniu do uzdrawiania
46 Zak,75 |    heroldów nadziei. Podobnie jak On, powinniśmy również wiedzieć,