Chapter,  Paragraph

 1 Wprow,3|         pojąć (por. 1 Kor 2, 9), do której nie można przyrównać cierpień
 2 Wprow,4|        Chrystusa, naszej nadziei, w której spełniają się wszystkie
 3 Wprow,5|          Adhortacji apostolskiej, w której podejmuję dziedzictwo przemyśleń
 4 Wprow,5|   Nauczyciela i Pana, w godzinie, w której «  do końca swoich umiłował  »,
 5  I,6   |            20), ponieważ Ewangelia, której przekazywanie zo - stało
 6  I,7   |        posługi duszpasterskiej, dla której, jak sugeruje proponowany
 7  I,7   |      miłością nad całą owczarnią, w której został postawiony przez
 8  I,8   |           kolegialność afektywną, z której bierze swój początek troska
 9  I,8   |        wewnętrzna jedność, z powodu której Kościoły partykularne są « 
10  I,8   |        uprzednią rzeczywistością, w której uczestniczą poszczególni
11  I,8   |          pełna i powszechna władza, której podmiotem jest Kolegium,
12 II,11  |   odpowiadać świętość podmiotowa, w której biskup, z pomocą łaski,
13 II,17  |             uwadze Liturgię Godzin, której celem jest uświęcenie i
14 II,17  |         Jest to ponadto modlitwa, w której Chrystus, wraz ze swoim
15 II,17  |            Kościoła lokalnego  », w której wyraża się «  prawdziwa
16 II,21  |         które przystoją rodzinie, w której kwitnie miłość zgodnie z
17 II,22  |     osiągnęli komunię trynitarną, z której wyszli i do której są przeznaczeni.
18 II,22  |    trynitarną, z której wyszli i do której są przeznaczeni. Im głębsza
19 II,25  |    świadectwo łaski Ducha Świętego, której Kościołowi nigdy nie brakowało
20 III,28 |          wspólnocie uczniów Pana, w której otrzymał dar życia Bożego
21 III,29 |       istnieje on dla wspólnoty, ku której kieruje swoją troskę pasterską,
22 IV,32  |          którą sam sprawuje, albo o której spra - wowanie się troszczy,
23 IV,32  |      wowanie się troszczy, a dzięki której Kościół ustawicznie żywi
24 IV,33  |     uroczystej Eucharystii, podczas której biskup otoczony jest swoim
25 IV,34  |            biskup ma swą katedrę, z której naucza i przyczynia się
26 IV,34  |    równocześnie, jak sama liturgia, której przewodniczy, uświęcenie
27 IV,37  |            którą sam sprawuje lub o której sprawowanie się troszczy,
28 IV,37  |       sprawowanie się troszczy, i w której w sposób szczególny wyraża
29 IV,41  |           41. Świętość Ludu Bożego, której podporządkowana jest biskupia
30  V,43  |      autorytetu i świętej władzy, z której jednak korzystają tylko
31  V,43  |            głównej zasady, z powodu której w Kościele, według słów
32  V,52  |          najważniejsza wspólnota, w której zarówno małżonkowie, jak
33 VI,56  | nadprzyrodzone do spełniania misji, której wypełnianie w świecie Bóg
34 VI,56  |      pasterskiej (munus pastorale), której sprawowanie jest jednak
35 VI,56  |     rzeczywistości Kościoła, dzięki której w Kościele partykularnym
36 VI,57  |     odniesienie do jedynej wiary, o której zaświadczyli w Rzymie swoim
37 VI,57  |    confirmatio) w ciele Kościoła, z której wynika jedność w różnorodności,
38 VI,59  |         jako «  rodziny Bożej  », w której silniejsi wspierają słabszych
39 VI,64  |             szerszej przestrzeni, w której różnorodne tradycje teologiczne,
40 VII,66 |    przyrównany jest do owczarni, «  której sam Bóg zapowiedział, że
41 VII,66 |             będzie jej pasterzem, i której owce, chociaż kierują nimi
42 VII,68 |    afirmację wolności religijnej, o której mówił Sobór Watykański II
43 VII,71 |          jest zalążkiem nadziei i w której Bóg ma tak wielkie upodobanie,