Chapter,  Paragraph

  1 Wprow,1|         całego świata, którzy zebrali się w dniach od 30 września
  2 Wprow,1|              świata. Wszyscy zgodzili się, że postać Jezusa Dobrego
  3 Wprow,1|           pasterz, który upodabniając się do Chrystusa przez świętość
  4 Wprow,2|        słusznie stwierdzić: «  Wydaje się nam, że Sobór przywrócił
  5 Wprow,2|              Także to zadanie okazało się szczególnie ważnym dla misji
  6 Wprow,3|           która uwierzyła, że spełnią się słowa Pana (por. Łk 1, 45).
  7 Wprow,3|             por. Łk 1, 45). Opierając się na słowie Bożym i uchwyciwszy
  8 Wprow,3|            słowie Bożym i uchwyciwszy się mocno na - dziei, która
  9 Wprow,4|              Synodu Biskupów odbywały się w czasie bardzo dramatycznym.
 10 Wprow,4|        niewinnych ofiar i pojawianiem się na świecie nowych, bardzo
 11 Wprow,4|               ten sposób zarysowywały się coraz wyraźniej kolejne
 12 Wprow,4|      koniecznością potrzebę zwrócenia się do Księcia Pokoju z błaganiem,
 13 Wprow,4|               serca ludzkie otworzyły się na pojednanie, solidarność
 14 Wprow,4|            ludzkich, które, opierając się na ideologiach materialistycznych,
 15 Wprow,4|               Nie możemy (...) poddać się i zastraszyć różnym formom
 16 Wprow,4|             wszystkim ludziom, którzy się nawracają  ».8 ~Pewność
 17 Wprow,4|               nawet konflikty stawały się okazją do wzrostu i prowadziły
 18 Wprow,4|               skłoni go do pochylenia się nad cierpieniem każdego
 19 Wprow,4|           sposób biskup będzie stawał się coraz bardziej jaśniejącym
 20 Wprow,4|           nadziei, w której spełniają się wszystkie obietnice Boże
 21 Wprow,5|               świata~5. Przygotowując się zatem do przedstawienia
 22 Wprow,5|             nadziei świata,10 zwracam się z braterskim pozdrowieniem
 23 Wprow,5|          najpierw Piotrowi, aby stała się rękojmią jedności oraz –
 24 Wprow,5|              i drodzy Bracia, zwracam się z ponowną zachętą, którą
 25 Wprow,5|           śmierci i życia. Krzyż stał się dla Kościoła «  drzewem
 26 Wprow,5|            mistycznej mozaice, składa się na obraz oblicza Chrystusa
 27 Wprow,5|       większym zaangażowaniem stawali się sługami Ewangelii dla nadziei
 28  I,6   |            Ewangelia św. Marka wydaje się ze swojej strony określać
 29  I,6   |                 W ten sposób odsłania się tajemnica wyboru Dwunastu:
 30  I,6   |             tego względu zatroszczyli się o ustanowienie swoich następców,
 31  I,6   |               owczarni, lecz opiekuje się nią i chroni ją zawsze za
 32  I,7   |               trynitarny, objawiający się w całym sposobie bycia i
 33  I,7   |               samego Chrystusa, staje się w powierzonym sobie Kościele
 34  I,7   |       Kościoła.21 Tu właśnie znajduje się źródło posługi duszpasterskiej,
 35  I,8   |              w Duchu Świętym, powinno się również dodać, że nie jest
 36  I,8   |               kolegialności realizuje się i wyraża w różnym stopniu
 37  I,8   |               kolegialności realizuje się i wyraża tylko w działaniu
 38  I,8   |         niektórych działaniach wyraża się jako kolegialność efektywna (
 39  I,8   |               aby biskupstwo wyrażało się w sposób kolegialny.29 Ponadto
 40  I,8   |          których istnieje i z których się składa jeden i jedyny Kościół
 41  I,8   |              sposób Apostołowie stali się zalążkami nowego Izraela,
 42  I,8   |            przypadkach, kiedy okazują się niezbędne.42 ~
 43  I,9   |           postrzegana jako wyrażająca się w potrójnej funkcji nauczania,
 44  I,9   |             konsekracji, konkretyzuje się w głoszeniu Ewangelii nadziei
 45  I,9   |     sakramentów tym, którzy otwierają się na zbawienie, oraz w przewodzeniu
 46  I,9   |             połączone, które nawzajem się wyjaśniają, warunkują i
 47  I,10  |             Jezusem, kiedy zdecydował się On wejść na górę i przywołać
 48  I,10  |     najwyższego Kapłana. Biskup staje się «  ojcem  » właśnie dlatego,
 49  I,10  |         istnieją dwa wymiary, łączące się w akcie najwyższej ofiary
 50  I,10  |               chociaż istotnie różnią się między sobą, to jednak są
 51  I,10  |               innych wiernych, wyraża się w «  byciu dla  » innych
 52  I,10  |        wszystkimi funkcjami, w jakich się przejawia.~Wzajemność istniejąca
 53  I,10  |           posłudze biskupiej, objawia się w swego rodzaju «  wzajemnym
 54 II,11  |               Jego misji. Nie powinno się zacieśniać funkcji biskupa
 55 II,11  |               ontologiczna dokonująca się za pośrednictwem konsekracji,
 56 II,11  |                w którym przejawiałoby się «  przebywanie z Nim  ».
 57 II,11  |             apostolską i ufnym zdaniu się na wewnętrzne działanie
 58 II,11  |          Świętego. Dlatego też będzie się starał przyjąć styl życia
 59 II,11  |       świętość biskupa nie zatrzymuje się jednak nigdy na poziomie
 60 II,11  |             pasterskiej, biskup staje się znakiem Chrystusa i zyskuje
 61 II,11  |             urząd biskupa nie wspiera się na świadectwie świętości
 62 II,12  |          wizerunków biblijnych wydaje się być szczególnym kluczem
 63 II,12  |          jedynie wówczas, gdy zanurzy się w ciemny, a zarazem jasny
 64 II,12  |         Trójcy Świętej, biskup stanie się znakiem miłosiernej dobroci
 65 II,12  |      świętości. (...) Skoro zakończył się Jubileusz, powracamy na
 66 II,12  |           takiej atmosferze rozwijały się prace synodalne, a podobny
 67 II,12  |               refleksje Ojców. Wydaje się, że odczuwali oni w swych
 68 II,12  |               z Nazjanzu: «  Najpierw się oczyścić, potem oczyszczać;
 69 II,12  |             najpierw pozwolić pouczać się mądrości, a potem nauczać;
 70 II,12  |          potem nauczać; najpierw stać się światłem, potem oświecać;
 71 II,12  |            oświecać; najpierw zbliżyć się do Boga, potem prowadzić
 72 II,12  |             niejednokrotnie podnosiły się głosy zachęcające do jasnego
 73 II,12  |                w komunii, która staje się bodźcem i wzajemnym budowaniem
 74 II,12  |        bodźcem i wzajemnym budowaniem się w miłości. Nie chodzi tu
 75 II,13  |        biskupa~13. Biskup może uważać się za prawdziwego sługę komunii
 76 II,13  |               ludziom, jeśli nie jest się najpierw «  sługą Bożym  ».
 77 II,13  |           sługą Bożym, jeśli nie jest się «  człowiekiem Bożym  ».
 78 II,13  |               wszystko, aby upodobnić się do Chrystusa, doskonałego
 79 II,13  |               tej drodze biskup staje się jednak, w ścisłej komunii
 80 II,13  |               pasterskiej urząd staje się służbą, a niebezpieczeństwo
 81 II,13  |        niebezpieczeństwo przekształca się w okazję do wzrastania i
 82 II,13  |           Chrystusem i przejawiającej się w naśladowaniu Go według
 83 II,13  |              w posłusz - nym poddaniu się natchnieniom Ducha Świętego
 84 II,13  |          swoje życie duchowe, karmiąc się żywym i skutecznym słowem
 85 II,13  |        miłosierdzia, którego sam stał się szafarzem. Świadomy zatem
 86 II,13  |                Każdy biskup upodabnia się do Chrystusa, by miłować
 87 II,13  |            biskup powinien zastanowić się, jak ma przeświecać przez
 88 II,13  |         świętości, abyś, kiedy pojawi się Książę Pasterzy, mógł okazać
 89 II,13  |          Książę Pasterzy, mógł okazać się godnym nie - zniszczalnej
 90 II,13  |             sprawił, żeśmy mogli stać się sługami Nowego Przymierza  » (
 91 II,13  |              Chrystusa Pana i zatraca się całkowicie w adoracji Ojca
 92 II,13  |           Świętym. Dlatego wzorowanie się na Chrystusie i uczestnictwo
 93 II,13  |   cierpieniach (por. 1 P 4, 15) staje się wspaniałą drogą świętości
 94 II,14  |          nabożeństwo do Maryi, czując się powołanym do czynienia własnym
 95 II,14  |           wezwany jest, by odnajdywał się w jednomyślnej i wytrwałej
 96 II,14  |                W tej ikonie rodzącego się Kościoła wyraża się nierozerwalna
 97 II,14  |         rodzącego się Kościoła wyraża się nierozerwalna więź pomiędzy
 98 II,14  |          sprawić, aby liturgia jawiła się zawsze «  jako “przykład”,
 99 II,15  |                             Powierzyć się Słowu~15. Zgromadzenie Synodu
100 II,15  |             powinien zawsze powierzać się i czuć się powierzonym « 
101 II,15  |           zawsze powierzać się i czuć się powierzonym «  Panu i słowu
102 II,15  |              Dz 20, 32). Zanim stanie się tym, który przekazuje słowo,
103 II,15  |         biskup powtarza: «  Powierzam się Ewangelii niczym ciału Chrystusa  ».68
104 II,15  |              żywicielem. ~Powierzenie się Słowu Bożemu i stanie na
105 II,15  |         uważne i wytrwałe zagłębianie się w Pismo Święte. Biskup byłby
106 II,15  |        zewnątrz, gdyby nie wsłuchiwał się w nie najpierw w swoim wnętrzu.71
107 II,15  |           zadania Papieża to: uczenie się od Boga poprzez czytanie
108 II,15  |           naucza tego, co sam nauczył się od Boga  ».72 ~Synod przypomniał
109 II,15  |        słuchanie słowa Bożego stawało się żywym spotkaniem, zgodnie
110 II,15  |           przyjęło już słowo, otwiera się na kontemplację działania
111 II,16  |                                Karmić się Eucharystią~16. Tak jak
112 II,16  |          misterium paschalne znajduje się w centrum życia i misji
113 II,16  |    współudziale wiernych, biskup jawi się wszystkim jako ten, kim
114 II,16  |            Eucharystii świętej wyraża się również wówczas, gdy w ciągu
115 II,16  |               nie przestając wstawiać się za owcami, które zostały
116 II,17  |            programem życia: «  Oddamy się modlitwie i posłudze słowa  » (
117 II,17  |               Powinien on móc zwracać się do Boga w każdej chwili,
118 II,17  |             miejscem, w którym wyraża się i żywi nadzieja, modlitwa
119 II,17  |             rąk: «  Czy chcesz modlić się nieustannie do Boga Wszechmogącego
120 II,17  |               szczególny biskup modli się o świętość swoich kapłanów,
121 II,17  |              coraz bardziej rozpalało się zaangażowanie misyjne i
122 II,17  |          osoby lub też wierni modlący się wspólnie z kapłanem, według
123 II,17  |               ze swoim Ciałem, zwraca się do Ojca. Wszyscy poświęcający
124 II,17  |            Ojca. Wszyscy poświęcający się tej modlitwie wypełniają
125 II,17  |         lokalnego  », w której wyraża się «  prawdziwa natura modlącego
126 II,17  |            prawdziwa natura modlącego się Kościoła  ».79 W consecratio  
127 II,17  |              Liturgii Godzin dokonuje się ta laus perennis, która
128 II,17  |               O tyle więc biskup daje się poznać i realizuje się jako
129 II,17  |           daje się poznać i realizuje się jako człowiek nadziei, o
130 II,17  |       człowiek nadziei, o ile wpisuje się w eschatologiczny dynamizm
131 II,17  |       Oblubieńca. ~Każdy biskup modli się więc wraz ze swoim ludem
132 II,17  |           wraz ze swoim ludem i modli się za swój lud. Jest jednak
133 II,17  |       contemplata aliis tradere staje się w ten sposób contemplationem
134 II,18  |           miejsce w historii i zdarza się także dziś, oblicze pełne
135 II,19  |            cechy Jezusa, biskup staje się wzorem i motorem duchowości
136 II,19  |             miłością podporządkowania się w Chrystusie i w Duchu Świętym
137 II,19  |            partykularnym. Powinien on się angażować w utrzymywanie
138 II,19  |         pomagać wiernym, by zdobywali się na odpowiedzialne posłuszeństwo,
139 II,19  |             dzięki któremu zaangażują się na poziomie duszpasterskim.85
140 II,19  |               Polikarpa: «  Niech nic się nie dzieje bez twojej zgody,
141 II,20  |           biskupów niejako zarysowała się sylwetka Chrystusa Pana,
142 II,20  |          Ewangelii nadziei, musi stać się vir pauper. Wymaga tego
143 II,20  |        posługę w ubóstwie, przyczynia się niezaprzeczalnie do uczynienia
144 II,20  |    Niebieskiego, szczodrego dzielenia się dobrami, surowego stylu
145 II,20  |             braterskiego dzie - lenia się niż skuteczność niesionej
146 II,20  |              tym kontekście dzielenia się i prostoty biskup zarządza
147 II,22  |         komunii  ».91 Uwaga ta odbiła się szerokim echem i została
148 II,22  |           miejscach, gdzie kształtuje się człowiek i chrześcijanin:
149 II,22  |            duchowość komunii krzewiła się i umacniała tam, gdzie kształcą
150 II,22  |         umacniała tam, gdzie kształcą się przyszli kapłani, czyli
151 II,22  |              chwil, w których stajemy się bardziej zdolni do wsłuchiwania
152 II,22  |       bardziej zdolni do wsłuchiwania się w głos Ducha, «  który mówi
153 II,22  |          społecznej, jeśli przyczynia się to do zwiększenia skuteczności
154 II,22  |    trynitarnym źródle i wzorze wyraża się zawsze poprzez misję. Misja
155 II,22  |              komunii, jeśli otwieramy się na horyzonty i pilne potrzeby
156 II,22  |        przeznaczeni. Im głębsza staje się komunia, tym bardziej wspierana
157 II,22  |         miłości Bożej, przejawiającej się również jako miłość w powszechnym
158 II,23  |         sprawami, nie potrafię skupić się należycie. Muszę oto zajmować
159 II,23  |         należycie. Muszę oto zajmować się sprawami Kościołów, to znów
160 II,23  |         siebie, aby całkowicie skupić się na przepowiadaniu i nie
161 II,23  |          samego siebie i nie udzielaj się tak bardzo wokoło, aby dla
162 II,24  |         potwierdza powołanie i domaga się wierności aż do śmierci,
163 II,24  |   odpowiedniej stałej formacji, łączą się motywacje antropologiczne,
164 II,24  |              antropologiczne, wiążące się z faktem, że samo życie
165 II,24  |           świeckimi – przez dzielenie się doświadczeniami duszpasterskimi,
166 II,25  |               biskupów wyróżniających się w wypełnianiu swojej posługi,
167 II,25  |     Konferencje Episkopatów postarały się o przybliżenie wiernym ich
168 III,26 |          Ducha, posługa biskupia jawi się w świecie jako znak nadziei
169 III,27 |               Program ten nie zmienia się mimo upływu czasu i ewolucji
170 III,27 |       człowieka, a ktokolwiek odradza się w Nim, otrzymuje pierwociny
171 III,27 |             wiary, gdzie może spotkać się z żywą osobą Jezusa Chrystusa.
172 III,27 |    zmartwychwstania Pańskiego zawiera się ponadto «  prorocze zwiastowanie
173 III,28 |               W tej perspektywie jawi się pełen znaczenia gest przewidziany
174 III,28 |          słowu Bożemu, kiedy poświęca się codziennie głoszeniu Ewangelii
175 III,28 |                     To właśnie działo się przez wieki aż do dnia dzisiejszego,
176 III,28 |       przekazywane, Tradycja, stawało się w sposób coraz bardziej
177 III,28 |             go i strzeżenia stopniowo się realizowało pod kierunkiem
178 III,28 |                Tradycja ta, wywodząca się od Apostołów, postępuje
179 III,28 |           Podobnie wzrasta i pogłębia się zrozumienie rzeczy i przekazanych
180 III,28 |              słów, tak że w trzymaniu się przekazanej wiary, w jej
181 III,28 |    praktykowaniu i wyznawaniu pojawia się szczególna jednomyślność
182 III,28 |           wierni i pasterze spotykają się i tworzą głębokie więzy
183 III,28 |   partykularnych, w których pojawiają się i dają się odczuć wielorakie
184 III,28 |          których pojawiają się i dają się odczuć wielorakie potrzeby
185 III,28 |             nowych słowach.~Duch daje się również słyszeć wówczas,
186 III,29 |              z Biskupem Rzymu, należy się od wszystkich szacunek jako
187 III,29 |            wierni zaś powinni zgadzać się ze zdaniem swojego biskupa
188 III,29 |             Biskup ma zatem troszczyć się o ich początkową i stałą
189 III,29 |          teologami, którzy poświęcają się zgłębianiu, przy pomocy
190 III,29 |           byście mogli żyć, by dobrze się wam wiodło  » (5, 33). Ponadto
191 III,29 |            wartość powszechną. Odnosi się to w szczególności do życia
192 III,30 |                Wiara, która nie staje się kulturą, nie jest wiarą
193 III,30 |            Ewangelii do zakorzeniania się w każdej kulturze, do jej
194 III,30 |             życia, która zrealizowała się w Jezusie Chrystusie. Poświęcono
195 III,30 |         różnych okazjach wypowiadałem się też w tej kwestii.~Wobec
196 III,30 |     kapłaństwa dotyczącą posługiwania się środkami społecznego przekazu,
197 III,31 |        biskupa misja i życie jednoczą się w taki sposób, że nie można
198 III,31 |               wiary nasze życie staje się widzialnym znakiem obecności
199 III,31 |                Świadectwo życia staje się dla biskupa jakby nowym
200 III,31 |           jeżeli jego życie nie okaże się nienaganne  ».126 ~Apostoł
201 IV,32  |           chrześcijanina, realizujące się w obmyciu chrzcielnym, umocnione
202 IV,32  |             Świętego.127~Biskup staje się sługą tego uświęcenia, które
203 IV,32  |     uświęcenia, które rozprzestrzenia się w życiu Kościoła zwłaszcza
204 IV,32  |     celebrację eucharystyczną określa się jako «  szczyt i źródło
205 IV,32  |      liturgicznej biskupa, która jawi się jako centralny moment jego
206 IV,32  |             Ludu Bożego.~Tak też jawi się jasno waga życia liturgicznego
207 IV,32  |               o której spra - wowanie się troszczy, a dzięki której
208 IV,32  |              Kościół ustawicznie żywi się i wzrasta  ».129~Pomiędzy
209 IV,32  |          Słowa i Eucharystii. Rozwija się ono i przejawia w życiu
210 IV,32  |              Dobrego Pasterza, wyraża się w funkcjach i dziełach zmierzających
211 IV,32  |            życiu wiernych uwidoczniła się pełnia życia w miłości,
212 IV,33  |            por. Hbr 10, 21), modlącym się nauczycielem modlitwy, który
213 IV,33  |               modlitwy, który wstawia się za swoimi braćmi i z tym
214 IV,34  |            której naucza i przyczynia się do wzrastania ludu poprzez
215 IV,34  |            swojej katedry biskup jawi się wobec zgromadzenia wiernych
216 IV,34  |              że szczególne ujawnienie się Kościoła dokonuje się w
217 IV,34  |      ujawnienie się Kościoła dokonuje się w pełnym i czynnym uczestnictwie
218 IV,34  |       katedrze zatem, gdzie realizuje się najbardziej doniosły moment
219 IV,34  |              życia Kościoła, wypełnia się także najwznioślejszy i
220 IV,34  |             okazje takiego objawiania się tajemnicy Kościoła stanowią
221 IV,34  |    katedralnego i uroczystości, które się w nim odbywają, dla dobra
222 IV,35  |          istotę Kościoła, który modli się i sprawuje tajemnice Boże.
223 IV,36  |             tej jego posługi znajduje się celebracja Tajemnicy paschalnej
224 IV,36  |          doskonałą chwałę i wstawiają się za nami  ».142~
225 IV,37  |        sanctificandi biskupa znajduje się Eucharystia, którą sam sprawuje
226 IV,37  |              lub o której sprawowanie się troszczy, i w której w sposób
227 IV,37  |              sposób szczególny wyraża się jego urząd «  ekonoma  »
228 IV,37  |              Chrystusowy, a przejawia się to ze szczególną oczywistością
229 IV,37  |            posłudze biskupa, pokazuje się symbol owej miłości i “jedności
230 IV,37  |       Chrystus, którego mocą jednoczy się jeden, święty, katolicki
231 IV,37  |         Chrystusa, jak to właśnie, że się przemieniamy w to, co przyjmujemy”  ».145~
232 IV,37  |            swoich kapłanów.147~Zdarza się jednak w wielu miejscach,
233 IV,37  |           Mszy św., biskup zatroszczy się o to, by przynajmniej w
234 IV,38  |               opatrznościowym okazuje się powrót do wielkiej tradycji
235 IV,38  |      dorosłych. Niechaj więc troszczą się o to, by w każdej diecezji
236 IV,38  |           tego wszystkiego, co odnosi się do dziedziny inicjacji chrześcijańskiej
237 IV,38  |             wiernych, którzy oddalili się od zwykłego i wspólnotowego
238 IV,38  |               Pięćdziesiątnicy i jawi się jako ogromnie użyteczna
239 IV,39  |          przesłanie, w którym objawia się sens łaski i zbawienia przekazywanego
240 IV,39  |              ciężkiego, może pojednać się z Bogiem i z Kościołem.
241 IV,39  |         których na mocy urzędu wymaga się troski o dusze, o ich obowiązku,
242 IV,39  |             biskupa należy upewnienie się, czy wierni rzeczywiście
243 IV,39  |      konieczne udogodnienia, by mogli się wyspowiadać.~W świetle Tradycji
244 IV,39  |             bardziej koniecznym staje się dziś zadanie formowania
245 IV,40  |            czasach, w których wyczuwa się powszechne pragnienie duchowości,
246 IV,40  |           religijnych lub angażowania się w inne formy nieokreślonego
247 IV,40  |               dla naszego ludu stawać się prawdziwym spotkaniem z
248 IV,40  |          tematem, oraz dla zapoznania się z cenną serią rad teologicznych,
249 IV,41  |    heroiczności cnót, które objawiają się także i dziś, zwłaszcza
250  V,42  |         wziąwszy przeście - radło nim się przepasał. Potem nalał wody
251  V,42  |              tego gestu, który wydaje się ofiarowywać nam klucz do
252  V,42  |           miłość Jezusa przekładającą się na działanie, na konkretne
253  V,42  |                do całkowitego wydania się w ręce ludzi, przyjmując
254  V,43  |              pasterz mający troszczyć się o powierzoną mu część Ludu
255  V,43  |                który otrzymał; wyraża się ona w aktach władzy, umożliwiających
256  V,43  |             przypadku – jeśli opierać się będą na wiarygodności moralnej,
257  V,43  |                 W kapłanach nie szuka się nic świeckiego, nic pospolitego,
258  V,43  |            chodzi o autorytet rodzący się ze świadectwa. We wszystkim,
259  V,43  |           czyni biskup, musi objawiać się autorytet słowa i działania
260  V,43  |             niektóre trudności wydają się być pokonane. Pozostaje
261  V,43  |            pierwsza odpowiedź wyłania się z samej natury władzy kościelnej:
262  V,43  |             ona – i jako taka powinna się jawić w najbardziej przejrzysty
263  V,43  |             kto by między wami chciał się stać wielkim, niech będzie
264  V,44  |    pasterskiego, który charakteryzuje się coraz większym otwarciem
265  V,44  |              ze wszystkimi. Realizuje się w niej rodzaj wzajemnego
266  V,44  |           organiczną, która realizuje się w koordynacji różnorodnych
267  V,44  |            osób, tak że możliwe staje się kroczenie wspólną drogą
268  V,44  |        zgodnie z jego sumieniem okażą się konieczne, myśląc przede
269  V,44  |              treści tych norm powinny się także stosować inne zgromadzenia
270  V,44  |          przewodniczył, nie zrzekając się nigdy swej szczególnej odpowiedzialności. ~
271  V,44  |          komunii dąży do przejawiania się na poziomie zarówno osobistym,
272  V,44  |              które pozwolą wsłuchiwać się w Ducha Świętego żyjącego
273  V,45  |           Ojców synodalnych pojawiały się odniesienia do różnych aspektów
274  V,45  |              strukturze, którą biskup się posługuje, by wyrazić swą
275  V,45  |    kościelnych. Jeśli w diecezji żyje się duchowością komunii, z konieczności
276  V,45  |                z konieczności powinno się poświęcać uwagę biedniejszym
277  V,46  |         szczególny sposób zatroszczyć się o spotkania osobiste, poczynając
278  V,46  |           chwilach najbardziej zbliża się do swojego ludu w sprawowaniu
279  V,46  |              wizyta pasterska objawia się w swojej prawdziwej istocie,
280  V,47  |             Biskup będzie więc starał się być dla swoich kapłanów
281  V,47  |             poprawia, pociesza, stara się z nimi współpracować oraz,
282  V,47  |              o swoich kapłanów wyraża się jako ojcowska i braterska
283  V,47  |              pierwszej chwili wydawać się gestem wykonanym w jednym
284  V,47  |           prezbitera jest powierzenie się biskupowi, zaś biskup, ze
285  V,47  |              wytrwałej oraz dzielenie się swoimi doświadczeniami z
286  V,47  |             kapłanów, którzy znajdują się w takiej samej sytuacji
287  V,47  |            które ewentualnie ujawniły się wśród kapłanów diecezjalnych
288  V,48  |            Ojców synodalnych zwróciła się szczególnie ku zagadnieniu
289  V,48  |    bezpośrednich kontaktów zatroszczy się on o to, by w seminarium
290  V,48  |             by w seminarium formowały się osobowości dojrzałe i zrównoważone,
291  V,48  |              Powinien podobnie starać się promować i pobudzać inicjatywy
292  V,48  |                  Im bardziej zajmiemy się problemem powołań w kontekście
293  V,48  |            konsultacji, jakiej domaga się prawo, biskup może przyjąć
294  V,49  |        Apostolskiej,195 biskup będzie się starał, w miarę możliwości,
295  V,49  |            osobiście przygotowujących się do diakonatu. Kiedy zostaną
296  V,49  |            Świętego, któremu zgodzili się służyć, zaś tych, którzy
297  V,50  |               Szczególna uwaga należy się ponadto instytutom na prawie
298  V,50  |        szczególnie tym, które zmagają się z poważnymi problemami;
299  V,50  |                biskup powinien starać się postępować zgodnie z tym,
300  V,51  |               Bożego, powinna ujawnić się moc Chrztu. W tym celu potrzebują
301  V,51  |          świeckich, którzy, znajdując się w centrum złożonych problemów
302  V,51  |                od których nie powinny się oddzielać.199 Biskup będzie
303  V,51  |           oddzielać.199 Biskup będzie się również troszczył o to,
304  V,52  |           Ojców synodalnych podniosło się wiele głosów popierających
305  V,52  |           sakramentu Małżeństwa, jawi się ona jako najważniejsza wspólnota,
306  V,52  |          swoim powołaniem i doskonalą się w miłości. Równocześnie,
307  V,52  |           katolickich, i by troszczył się o ich powstawanie tam, gdzie
308  V,53  |               szczególności troszczyć się o ewangelizację i duchowe
309  V,53  |             gotowych jest zaangażować się w Kościele i w świecie,
310  V,53  |              świecie, jeśli proponuje się im autentyczną odpowiedzialność
311  V,53  |              w ten sposób sami stawać się ewangelizatorami swoich
312  V,53  |          prosząc, aby nie zniechęcali się chwilowymi trudnościami
313  V,53  |                piękne  », kiedy staje się darem według przykładu Jezusa.
314  V,54  | duszpasterskich. Biskup zatem postara się, żeby duszpasterstwo młodzieżowe
315 VI,55  |            słabość, bym i ja nie czuł się słaby? Któż doznaje zgorszenia,
316 VI,55  |               To samo zapytanie rodzi się w sercu każdego biskupa
317 VI,55  |               skutecznie przyczyniają się do dobra całego Mistycznego
318 VI,55  |             posługi biskupiej objawia się w pełni i realizuje wówczas,
319 VI,56  |              Auli synodalnej pojawiło się pytanie o możliwość rozważania
320 VI,56  |       eklezjologią komunii, rozwijały się z uwzględnieniem kompetencji
321 VI,56  |          zachęcił jednak do dzielenia się pomiędzy organizmami Kościoła,
322 VI,56  |         pojęcie pomocniczości okazuje się być dwuznaczne i nalegali,
323 VI,56  |               wzajemnego uzupełniania się i pomocy pomiędzy różnymi
324 VI,56  |              31).~Aby zatem odwołanie się do zasady komunii było poprawne
325 VI,56  |        powszechnego, “nie wywodzącymi się z partykularności Kościołów”,
326 VI,56  |   podstawowego wzajemnego przenikania się Kościoła powszechnego i
327 VI,56  |         Kościół Chrystusowy realizuje się w pełni w każdym Kościele
328 VI,56  |             rządów, w których zawiera się także posługa autentycznego
329 VI,57  |              Apostolorum.226 Wyróżnia się w istocie trzy główne punkty
330 VI,57  |         męczeństwem.~Moment ten wiąże się ze spotkaniem z Następcą
331 VI,57  |               limina biskupi zbierają się bowiem wokół niego zgodnie
332 VI,57  |             15, 5). Szczególnie staje się to oczywiste, gdy biskupi
333 VI,57  |          wszystkie potrafiły odnaleźć się w całości Tradycji apostolskiej
334 VI,57  |              komunia Kościołów wyraża się przez komunię hierarchiczną
335 VI,58  |       wyznaczeni i dla których czynią się wyrazicielami opinii w oma -
336 VI,58  |               sposób szczególny staje się jasne, że Następca Piotra
337 VI,59  |     zróżnicowane formy, w jakich może się wyrażać, i faktycznie się
338 VI,59  |             się wyrażać, i faktycznie się wyraża, komunia biskupów,
339 VI,59  |              problemy, z jakimi styka się Kościół w niezwykle dynamicznie
340 VI,59  |              dynamicznie zmieniającej się rzeczywistości naszej epoki  ».242
341 VI,59  |            tym, wszystko to realizuje się nie z powodu ludzkiej stosowności
342 VI,59  |              była umacniana i stawała się coraz głębsza, poszczególni
343 VI,59  |               więzi  », które powinny się konkretyzować w przekazywaniu
344 VI,59  |        komunia biskupów, która wyraża się także w życzliwym stosunku
345 VI,60  |      Kościołom wschodnim, zatrzymując się nad czcigodnymi i starożytnymi
346 VI,61  |         Kościołów wschodnich znajdują się Kościoły patriarchalne.
347 VI,61  |     przestrzeni czasów ukonstytuowały się organicznie i posiadają
348 VI,61  |             patriarchalnej, rozwijają się bowiem na fundamencie położonym
349 VI,61  |           każdy z nich powinien zająć się tym, co dotyczy jego regionu
350 VI,61  |               W istocie nie podejmuje się żadnego działania kolegialnego
351 VI,61  |             patriarchalnemu przyznaje się prawdziwą władzę rządzenia.
352 VI,61  |               szczególnie odnoszących się do przystosowania form i
353 VI,62  |              dla wspólnego dobra uzna się za potrzebne ustanowienie
354 VI,62  |            lepiej i skuteczniej można się było przyczynić do wzrostu
355 VI,63  |          konfrontacji opinii zrodziło się święte współdziałanie sił
356 VI,63  |          rzeczywistości, «  rozwinęły się one znacznie i stały się
357 VI,63  |              się one znacznie i stały się organem preferowanym przez
358 VI,63  |              dobra Kościoła: «  stały się w tych latach konkretną
359 VI,63  |           wielkie znaczenie przejawia się w skutecznym przyczynianiu
360 VI,63  |              skutecznym przyczynianiu się do jedności pomiędzy biskupami,
361 VI,63  |           jedności Kościoła, okazując się narzędziem dość istotnym,
362 VI,63  |         organem stałym, który spotyka się okresowo, ich funkcja będzie
363 VI,63  |               skuteczna, jeśli stanie się pomocniczą w stosunku do
364 VI,63  |             czele biskupów nie wyraża się wspólnie poprzez akty kolegialne
365 VI,63  |          niektóre z funkcji łączących się z ich posługą pasterską (
366 VI,63  |               globalizacji  » okazuje się szczególnie konieczna, by
367 VI,64  |               codziennego, składający się z wzajemnego przyjęcia,
368 VI,65  |         pewnych wystąpień odnoszących się do niektórych kwestii dotyczących
369 VI,65  |         tysiąclecia, kiedy zaostrzyła się świadomość powszechności
370 VI,65  |     powszechności zbawienia i odczuwa się, że głoszenie Ewangelii
371 VII,66 |              grex i zachęcał ich, aby się nie obawiali, lecz mieli
372 VII,66 |               powiedział im: «  Niech się nie trwoży serce wasze  »
373 VII,66 |                 Właśnie o to trudzimy się i walczymy, ponieważ złożyliśmy
374 VII,67 |  pozostających na marginesie pogarsza się z dnia na dzień. W jakże
375 VII,67 |            miejscach poniżana i staje się ona ofiarą kultury hedonistycznej
376 VII,67 |           serca obronę słabych, czyni się głosem tych, którzy nie
377 VII,67 |               dramatów (...). Narzuca się zmiana porządku moralnego (...).
378 VII,67 |               w obliczu niekończącego się dramatu głodu i skrajnego
379 VII,67 |             skutki malarii, szerzenie się AIDS, analfabetyzm, los
380 VII,67 |    Zaangażowanie i apel o pokój stają się pilną koniecznością w odpowiedzi
381 VII,67 |        odpowiedzialnością, wyrażającą się w tysiącach drobnych gestów
382 VII,67 |       pasterzem jest biskup. Wzorując się na Jezusie, który przyszedł,
383 VII,67 |            zachęca naród do domagania się i obrony własnych praw,
384 VII,67 |           wykluczyć zemstę i otworzyć się na pojednanie i miłość nieprzyjaciół.281
385 VII,67 |       następujące stwierdzenie wydaje się oczywiste dla każdego rozsądnego
386 VII,68 |    przedstawicielami narodów, stawali się promotorami spotkań, mających
387 VII,68 |               wspólnego zaangażowania się na rzecz sprawiedliwości,
388 VII,68 |           Nowe drogi ku pokojowi mogą się otwierać przez afirmację
389 VII,68 |           Dialog międzyreligijny stał się więc wymaganiem zwykłego
390 VII,68 |        wyznającymi inne religie wiąże się konieczność świadczenia
391 VII,68 |              zbawcze plany rozciągają się na wszystkich ludzi, póki
392 VII,68 |            póki wybrani nie zjednoczą się w Świętym Mieście, które
393 VII,69 |               kultury, potwierdzająca się stopniowo jako wynik szybkiego
394 VII,69 |           muszą mieć możliwość bronić się wobec globalizowanej ekonomii,
395 VII,70 |               i zasobów ziemi. Wydaje się, że «  jęki stworzenia  »,
396 VII,70 |              por. Rz 8, 22) realizują się dziś w odwrotnej perspektywie,
397 VII,70 |             oczekiwaniu na objawienie się synów Bożych (por. Rz 8,
398 VII,70 |             To właśnie tutaj odsłania się, w swojej najbardziej podstępnej
399 VII,70 |            ochrony środowiska. Zdarza się często, że potrzeby produkcji
400 VII,70 |            światopoglądu, który wiąże się czasem z prawdziwą pogardą
401 VII,70 |               oczywiste, że gra toczy się nie tylko o ekologię w wymiarze
402 VII,70 |         pokoleń środowisko zbliżające się możliwie najbardziej do
403 VII,71 |          miłosierdzia, który troszczy się o człowieka bez żadnej dyskryminacji.
404 VII,71 |            stawić im czoło, pojawiają się wciąż nowe sytuacje, w których
405 VII,71 |              że powołał ją, aby stała się “domowym Kościołem”  ».291~
406 VII,71 |             proporcje i przedstawiają się jako masowe ruchy, obejmujące
407 VII,71 |                Pomiędzy nimi znajduje się wielu wydalonych lub uciekających
408 VII,71 |              stosowną, by zatroszczyć się w diecezjach o ustanowienie
409 VII,71 |            różnych warunków, w jakich się znajdują. Potrzeba także
410 VII,71 |                tnej posługi, zajmując się równocześnie formacją kapłanów
411 VII,71 |           prawnej, które mogą pojawić się podczas wprowadzania tych
412 VII,71 |             życiu praktycznym. Zdarza się bowiem, że dość znaczna
413 VII,71 |             rzucanych nadziei pojawia się pokusa sceptycyzmu i braku
414 Zak,72 |                12). Być może obawiają się i naprawdę nie wiedzą, jak
415 Zak,72 |      Analogiczna postawa może zrodzić się w naszej duszy, niemal zniechęconej
416 Zak,72 |        problemów, z którymi spotykają się Kościoły i osobiście my,
417 Zak,72 |              przypadku należy odwołać się do nowej wyobraźni miłosierdzia,
418 Zak,72 |   miłosierdzia, która powinna wyrażać się nie tyle i nie tylko w skuteczności
419 Zak,72 |        bardziej w zdolności zbliżenia się do potrzebującego człowieka,
420 Zak,72 |         historii: «  Jedli i nasycili się wszyscy, i zebrano jeszcze
421 Zak,73 |               na tyle pytań rodzących się w obrębie i poza Kościołami
422 Zak,73 |        Mielibyśmy może ochotę skarżyć się, jak Apostołowie wobec Jezusa: « 
423 Zak,73 |             Niebieskiego i napełniamy się jedynym Duchem świętości.297
424 Zak,73 |           takich sytuacjach zwrócenie się do narzędzi komunii biskupiej
425 Zak,73 |          kiedy duchowość komunii jawi się w nim jako zasada wychowawcza « 
426 Zak,73 |        wszędzie tam, gdzie kształtuje się człowiek i chrześcijanin,
427 Zak,73 |          chrześcijanin, gdzie formują się szafarze ołtarza, duszpasterze
428 Zak,73 |          również raz jeszcze zaznacza się łączność pomiędzy X Zwyczajnym
429 Zak,74 |            pilne wyzwania, domagające się zgodnego i z oddaniem działania
430 Zak,75 |             ikoną, w którą wpatrujemy się, by wypełnić naszą posługę