| Table of Contents | Words: Alphabetical - Frequency - Inverse - Length - Statistics | Help | IntraText Library | ||
| Alphabetical [« »] dniach 1 dniem 3 dniu 8 do 386 dobnie 3 dóbr 4 dobra 23 | Frequency [« »] 1272 i 499 z 430 sie 386 do 381 jest 354 na 266 por | Jan Pawel II Pastores gregis IntraText - Concordances do |
Chapter, Paragraph
1 Wprow,1 | wybranemu przez Ciebie do godności episkopatu, łaski, 2 Wprow,1 | w dniach od 30 września do 27 października 2001 r., 3 Wprow,1 | stanowi wizerunek szczególny, do którego należy wciąż nawiązywać. 4 Wprow,1 | który upodabniając się do Chrystusa przez świętość 5 Wprow,2 | biskupami w odniesieniu do powszechnych i szczególnych 6 Wprow,2(5) | Przemówienie do Kardynałów, Arcybiskupów 7 Wprow,3 | nie tylko w odniesieniu do rzeczy przemijających, lecz 8 Wprow,3 | pojąć (por. 1 Kor 2, 9), do której nie można przyrównać 9 Wprow,3 | duszpasterską biskupa.~Należy do niego w szczególności zadanie, 10 Wprow,3 | Boga zawsze z nami, aż do skończenia świata (por. 11 Wprow,4 | i śmierci, i dołączając do już istniejących sytuacji 12 Wprow,4 | koniecznością potrzebę zwrócenia się do Księcia Pokoju z błaganiem, 13 Wprow,4 | rozpoznawał znaki życia zdolne do pokonania szkodliwych i 14 Wprow,4 | konflikty stawały się okazją do wzrostu i prowadziły do 15 Wprow,4 | do wzrostu i prowadziły do pojednania. To również nadzieja, 16 Wprow,4 | współczuciem i skłoni go do pochylenia się nad cierpieniem 17 Wprow,5 | Przygotowując się zatem do przedstawienia mojej Adhortacji 18 Wprow,5 | od pierwszych Lineamenta do Instrumentum Laboris, od 19 Wprow,5 | Ojców synodalnych w Auli do dwóch relacji, które je 20 Wprow,5 | doświadczenia w circuli minores aż do Propositiones, które zostały 21 Wprow,5 | przewodził w miłości.11~« Do Was, czcigodni i drodzy 22 Wprow,5 | tysiąclecia skierowałem do całego Kościoła: Duc in 23 Wprow,5(11)| Św. Ignacy Antiocheński, Do Rzymian 1, 1: PG 5, 685.~ 24 Wprow,5 | początków życia Kościoła aż do naszych dni, jest jakby 25 Wprow,5 | w godzinie, w której « do końca swoich umiłował », 26 I,6 | Wezwał mężczyzn i kobiety do pójścia za nim i spośród 27 I,6 | przez Jezusa musi trwać aż do końca świata (por. Mt 28, 28 I,6 | duchowy początków dotarł aż do nas poprzez nałożenie rąk, 29 I,6 | Testamentu w jego pielgrzymce do wiecznej szczęśliwości. 30 I,7 | dogłębnie rozważany, prowadzi do zrozumienia trynitarnego 31 I,7 | tym, właśnie w odniesieniu do takiego jego przedstawienia, 32 I,7(18) | Por. Do Magnezjan 6, 1: PG 5, 764; 33 I,7(18) | Magnezjan 6, 1: PG 5, 764; Do Trallan 3, 1: PG 5, 780; 34 I,7(18) | Trallan 3, 1: PG 5, 780; Do Smyrneńczyków 8, 1: PG 5, 35 I,7 | owiec i sprowadzaniu ich do wspólnej owczarni. ~Namaszczenie 36 I,7 | czyniąc biskupa podobnym do Chrystusa, czyni go równocześnie 37 I,7 | posłudze zobowiązany jest do czuwania z miłością nad 38 I,8 | Mk 3, 14). Nawiązując do tych słów Ewangelii, Konstytucja 39 I,8 | każdego biskupa i należy do struktury Kościoła, jak 40 I,8(29) | II, Przemówienie końcowe do VII Zwyczajnego Zgromadzenia 41 I,8 | jedności, czy to w odniesieniu do Kościoła, czy do Kolegium 42 I,8 | odniesieniu do Kościoła, czy do Kolegium biskupów, jest 43 I,8 | poszczególni biskupi, zdolni do działania obejmującego cały 44 I,8 | instrumentalne w stosunku do wypełniania przyjętej w 45 I,9 | przez wszystkie dni, aż do skończenia świata » (Mt 46 I,9 | ludowi świętemu w drodze do życia wiecznego. Chodzi 47 I,9(43) | 27; Jan Paweł II, List do kapłanów (8 kwietnia 1979), 48 I,10 | przywołał do siebie tych, których sam 49 I,10 | wejść na górę i przywołać do siebie Apostołów. Wielu 50 I,10 | wybrał z nich tylko Dwunastu do szczególnego zadania Apostołów ( 51 I,10 | wszyscy jednak powołani są do świętości i ta sama przypadła 52 I,10 | dla innych, to jednak co do godności i wspólnego wszystkim 53 I,10 | odpowiedzialnością biskupa w odniesieniu do dobra powie - rzonego mu 54 I,10 | wszystkich wiernych w stosunku do dobra tegoż samego Kościoła.~ ~ 55 II,11 | zacieśniać funkcji biskupa do zadań czysto organizacyjnych. 56 II,11 | konsekracji, jako upodobnienie do Chrystusa wymaga stylu życia, 57 II,11 | Pasterza, biskup jest wezwany do uświęcania siebie i innych, 58 II,11 | biskupich, które zobowiązują go do przeżywania w wierze, nadziei 59 II,11 | wszystko w jego życiu zdąża do budowania z miłością Kościoła 60 II,11 | jak On, od największego do najmniejszego. Krótko mówiąc, 61 II,11 | na poziomie subiektywnym do ontologicznego bogactwa 62 II,11 | rola zostaje zredukowana do czystej funkcji i traci 63 II,12 | Powołanie do świętości w Kościele naszych 64 II,12 | być szczególnym kluczem do zrozumienia postaci biskupa 65 II,12 | na świętej górze powrócił do swojego ludu z promieniejącą 66 II,12 | świadectwa świętości.~Nawiązanie do świętości związane jest 67 II,12 | przynaglającym wezwaniem do pomocy w Jego działaniu 68 II,12 | zwyczajną drogę, ale prowadzenie do świętości pozostaje szczególnie 69 II,12 | miejscu postawić powołanie do świętości został przyjęty 70 II,12 | oświecać; najpierw zbliżyć się do Boga, potem prowadzić do 71 II,12 | do Boga, potem prowadzić do Niego innych; najpierw być 72 II,12 | podnosiły się głosy zachęcające do jasnego wyodrębnienia charakterystycznych 73 II,13 | życie i posługiwanie należą do Boga i wynikają z najwyższego 74 II,13 | Powołanie biskupa do świętości jest nieodłączną 75 II,13 | wszystko, aby upodobnić się do Chrystusa, doskonałego Człowieka ».54~ 76 II,13 | Bierzmowania. Łaska ta upodabnia go do ogółu wiernych, ponieważ, 77 II,13 | stanu i zawodu powołani są do pełni życia chrześcijańskiego 78 II,13 | przekształca się w okazję do wzrastania i dojrzewania. 79 II,13 | powołanie wszystkich wiernych do świętości. Powinien więc 80 II,13 | i synowskie nabożeństwo do Dziewicy Maryi, doskonałej 81 II,13 | także biskup wezwany jest do częstego i regularnego korzystania 82 II,13 | Jest on bowiem wezwany do świętości także z nowego 83 II,13 | Każdy biskup upodabnia się do Chrystusa, by miłować Kościół 84 II,14 | i synowskie nabożeństwo do Maryi, czując się powołanym 85 II,14 | Maryi, czując się powołanym do czynienia własnym Jej fiat, 86 II,14 | czynienia własnym Jej fiat, do ponownego przeżywania i 87 II,14 | znajduje stałe odniesienie do liturgii, gdzie Dziewica 88 II,15(68) | Do Filadelfian 5: PG 5, 700.~ 89 II,15(72) | Homilie do Księgi Kapłańskiej, VI: 90 II,16 | przepowiadaniu.74~Miłość biskupa do Eucharystii świętej wyraża 91 II,16 | krew i oddał własne życie. Do Niego też wznosi swoją modlitwę, 92 II,17 | zwłaszcza ta zanoszona do Pana podczas sprawowania 93 II,17 | otrzymali w darze powołanie do życia w szczególnej konsekracji: (...) 94 II,17 | Powinien on móc zwracać się do Boga w każdej chwili, powtarzając 95 II,17 | ostatnie zobowiązanie wybranego do biskupstwa, przed przystąpieniem 96 II,17 | biskupstwa, przed przystąpieniem do nałożenia rąk: « Czy chcesz 97 II,17 | chcesz modlić się nieustannie do Boga Wszechmogącego za Jego 98 II,17 | swoich kapłanów, o powołania do posługi kapłańskiej i życia 99 II,17 | Gdy kapłani oraz inne do tego przez Kościół wyznaczone 100 II,17 | Oblubienicy przemawiającej do Oblubieńca. Jest to ponadto 101 II,17 | swoim Ciałem, zwraca się do Ojca. Wszyscy poświęcający 102 II,18 | Apostołów powołany jest do pójścia za Chrystusem drogą 103 II,18 | Jego posłuszeństwo Ojcu aż do śmierci, i to śmierci krzyżowej ( 104 II,18 | Kościele zostali powołani do pójścia za Chrystusem w 105 II,18 | wypływa z wezwania Chrystusa do pójścia za Nim i naśladowania 106 II,19 | dążącej z wielką uwagą do budowania Kościoła, tak 107 II,19 | ludu, wezwany jest bowiem do wiernego wypełniania woli 108 II,19 | czyni go bardziej zdolnym do uobecniania, na mocy przyjętych 109 II,19 | wspólnotowego, biskup wezwany jest do przeżywania swego posłuszeństwa, 110 II,19 | Ignacy Antiocheński kierował do Polikarpa: « Niech nic 111 II,19(86) | Do Polikarpa, IV: PG 5, 721.~ 112 II,20 | moje wezwanie, skierowane do nich podczas liturgii otwierającej 113 II,20 | wszystkim jego pasterzy, « do wejścia na tę samą drogę, 114 II,20 | przyczynia się niezaprzeczalnie do uczynienia Kościoła « domem 115 II,20 | pauperum był zawsze odnoszony do pasterzy Kościoła i powinno 116 II,21 | biskupa, który jest wezwany do uświadomienia sobie przyjętego 117 II,21 | przyjętego zobowiązania, do odzwierciedlenia w samym 118 II,21 | Jesteście bowiem ponownie do życia powołani, nie z ginącego 119 II,21 | bałwochwalstwo w odniesieniu do instynktu seksualnego. ~ 120 II,22 | drodze duchowej powołany do tego, by był promotorem 121 II,22 | komunii, dążąc niestrudzenie do uczynienia jej zasadą wychowawczą 122 II,22 | w szczególności zachęcać do niej swoich prezbiterów, 123 II,22 | stajemy się bardziej zdolni do wsłuchiwania się w głos 124 II,22 | głos Ducha, « który mówi do Kościołów » (por. Ap 2, 125 II,22 | jeśli przyczynia się to do zwiększenia skuteczności 126 II,22 | trynitarną, z której wyszli i do której są przeznaczeni. 127 II,23 | Duchowy realizm prowadzi do spostrzeżenia, że biskup 128 II,23 | że biskup wezwany jest do przeżywania swojego powołania 129 II,23 | przeżywania swojego powołania do świętości w kontekście ze - 130 II,23 | uczuciowej, czyniący go zdolnym do otwartego przyjmowania poszczególnych 131 II,24 | formacja biskupa~24. Nawiązując do ścisłego obowiązku biskupa, 132 II,24 | niezmordowanie na drodze do świętości, i żył duchowością 133 II,24 | Podobnie jak w odniesieniu do kapłanów i osób konsekrowanych, 134 II,24 | domaga się wierności aż do śmierci, może też oznaczać 135 II,24 | Christi, która prowadzi do złożenia całkowitego daru 136 II,24 | szczególnie w odniesieniu do niektórych tematów dużej 137 II,24 | formacji, zachęcając biskupów do uczestnictwa w tych kursach, 138 II,24 | Kanonicznego i w odniesieniu do nowych wyzwań i nowych zadań 139 II,24 | r., oraz dostosowanie go do zmienionych wymagań czasów 140 II,24 | zmienionych wymagań czasów i do zmian, które zaszły w Kościele 141 II,25 | jaśniejącymi punktami odniesienia, do których mogą nawiązywać 142 II,25 | realizowane w pełni pozostają do dziś wielkim świadectwem 143 III,26 | Zadanie to będzie aktualne aż do końca świata. Poczynając 144 III,26 | Nie jest dla mnie powodem do chluby to, że głoszę Ewangelię. 145 III,26 | wzywając w mocy Ducha, [ludzi] do wiary lub utwierdzając w 146 III,26 | biskupa, prowadząca ludzi do wiary lub umocnienia ich 147 III,28 | aż zostanie doprowadzony do oglądania Go twarzą w twarz, 148 III,28 | działo się przez wieki aż do dnia dzisiejszego, kiedy 149 III,28 | wiernymi.110 Dążąc więc do wierności wobec Ducha, który 150 III,29 | którą zanosi usilną modlitwę do Boga.~Zatem to, co każdy 151 III,29 | konsultowane są z podziwem, zachęca do podkreślenia, że kierowanie 152 III,29 | powołanie i misję są wezwani do przekazywania wiary. Chodzi 153 III,29 | Odnosi się to w szczególności do życia ludzkiego, które należy 154 III,29 | chronić od jego poczęcia do naturalnej śmierci, wolności 155 III,30 | biskupa. Powracając zatem do niektórych z moich poprzednich 156 III,30 | wewnętrznej zdolności Ewangelii do zakorzeniania się w każdej 157 III,30 | zakorzeniania się w każdej kulturze, do jej kształtowania i krzewienia, 158 III,30 | kształtowania i krzewienia, a także do oczyszczania jej i otwierania 159 III,30(122)| Przemówienie do uczestników włoskiego kongresu 160 III,30 | synodalni. Zachęcali biskupów do większej współpracy pomiędzy 161 III,30 | międzynarodowym, aby doprowadzić do lepszych działań w tej delikatnej 162 III,30 | odpowiedniego na formację kandydatów do kapłaństwa dotyczącą posługiwania 163 III,31 | w związku z tym nawiązać do słów wielkiego biskupa starożytnego 164 III,31 | doktrynę, aby móc zachęcać do zdrowej nauki i odpierać 165 III,31 | słowach istotę zachowania, do jakiego należy dążyć: « 166 IV,32 | Jezusie Chrystusie i powołani do świętości » (1 Kor 1, 2)~ 167 IV,32 | które apostoł Paweł kierował do wiernych w Koryncie, niemalże 168 IV,32 | Jezusie Chrystusie i powołani do świętości wespół ze wszystkimi, 169 IV,32 | kapłaństwa, szczególnie co do Eucharystii, którą sam sprawuje, 170 IV,32 | i dziełach zmierzających do tego, by w życiu wiernych 171 IV,32 | sanctificandi) realizuje to, do czego zmierza posługa nauczania ( 172 IV,32 | czerpie łaskę potrzebną do spełniania posługi rządzenia ( 173 IV,34 | naucza i przyczynia się do wzrastania ludu poprzez 174 IV,34 | własne, naturalne miejsce.133 Do tego dochodzą inne okoliczności, 175 IV,35 | aby doprowadzić wiernych do pełnego, świadomego, czynnego 176 IV,36 | Ludu Bożego, od niedzieli do niedzieli, aż do ósmego 177 IV,36 | niedzieli do niedzieli, aż do ósmego dnia bez zmierzchu – 178 IV,36 | Narodzenia Pańskiego aż do Wniebowstąpienia, dnia Pięćdziesiątnicy 179 IV,36 | doznaje już chwały co do ciała i duszy, tak tu na 180 IV,36 | wielorakiej łasce doszli do doskonałości, a osiągnąwszy 181 IV,37 | zaangażowanie Kościoła, dążące do ukazania innym poprzez świadectwo 182 IV,37 | koniecznym i najważniejszym. Do głównych zadań biskupa należy 183 IV,37 | zapewnienie wiernym dostępu do stołu Pańskiego, przede 184 IV,38 | opatrznościowym okazuje się powrót do wielkiej tradycji dyscypliny 185 IV,38 | szczególnie w odniesieniu do dorosłych. To pożyteczne 186 IV,38 | Chrystusa i Kościoła, w analogii do początku, rozwoju i wzrostu 187 IV,38 | odrodzeni w Chrzcie i włączeni do królewskiego kapłaństwa 188 IV,38 | i postępować naprzód, aż do osiągnięcia doskonałości 189 IV,38 | duszpasterstwo, niezbędni do zapewnienia w sposób jak 190 IV,38 | chrześcijańskiej, dostosowanej do wymagań naszych czasów.~ 191 IV,38 | wszystkiego, co odnosi się do dziedziny inicjacji chrześcijańskiej 192 IV,38 | parafialnych w diecezji. ~Odnośnie do sakramentu Bierzmowania 193 IV,39 | uzdrowienia z ran grzechu.~Do biskupa, jako pierwszego 194 IV,39 | kerygmatycznego wezwania do nawrócenia i pokuty. Jego 195 IV,39 | jest także zaproszeniem do pojednania i wezwaniem do 196 IV,39 | do pojednania i wezwaniem do nadziei, stanowi centrum 197 IV,39 | Biskup ma być, odpowiednio do sytuacji, przykładnym szafarzem 198 IV,39 | powinien gorliwie i wiernie do niego przystępować. Powinien 199 IV,39 | witającego powracających do domu rodzinnego oraz Chrystusa, 200 IV,39 | możliwość przystępowania do spowiedzi indywidualnej.152 201 IV,39 | indywidualnej.152 To również do biskupa należy upewnienie 202 IV,39 | Warto wspomnieć ponadto, że do biskupa należy także obowiązek 203 IV,40 | wartościowa w odniesieniu zarówno do Boga jak i braci,155 tak 204 IV,40 | co często prowadzi wielu do przystępowania do sekt religijnych 205 IV,40 | wielu do przystępowania do sekt religijnych lub angażowania 206 IV,40 | niezaprzeczalne wartości, być gotowym do wspierania jej, aby uniknąć 207 IV,40 | ludową powinni być prowadzeni do osobistego spotkania z Chrystusem, 208 IV,40 | spotkania z Chrystusem, do komunii z Najświętszą Maryją 209 IV,40 | duchowych, chciałbym odesłać do dokumentów wydanych przez 210 IV,40 | biskupa w jego diecezji. Do jego kompetencji należy 211 IV,40 | regulowanie, zachęcanie do nich jako pomocnych wiernym 212 IV,41 | o powszechnym powołaniu do świętości.~Program ten pragnąłem 213 IV,41 | prawdziwie stosowne, zachęcam do otwierania odnośnych procesów 214 V,42 | przeszedł z tego świata do Ojca, umiłowawszy swoich 215 V,42 | umiłowawszy swoich na świecie, do końca ich umiłował. W czasie 216 V,42 | przepasał. Potem nalał wody do misy. I zaczął umywać uczniom 217 V,42 | miejsce przy stole, rzekł do nich: (...) “Dałem wam bowiem 218 V,42 | się ofiarowywać nam klucz do zrozumienia Jego egzystencji 219 V,42 | Kontemplujmy Jezusa, który do końca, z ostateczną radykalnością 220 V,42 | złożył wszystko, umiłował nas do końca, do całkowitego wydania 221 V,42 | umiłował nas do końca, do całkowitego wydania się 222 V,42 | aby doprowadzić człowieka do pełnej komunii z sobą.~Jeśli 223 V,42 | powołanych na wzór Dwunastu do wejścia w głębszą zażyłość 224 V,42 | zarówno należących już do owczarni, jak i tych, którzy 225 V,43 | wraz z władzą niezbędną do sprawowania posługi pasterskiej ( 226 V,43 | katolickiej nauki w odniesieniu do pasterskich rządów biskupa 227 V,43 | ludźmi, postawy zachęcającej do współpracy i rozwijającej 228 V,43 | współczucia w odniesieniu do cierpień ducha i ciała, 229 V,43 | kierowania wszystkim, co należy do dziedziny kultu oraz apostolatu ».166 230 V,43 | Ona to przygotowuje serca do przyjęcia głoszonej przez 231 V,43 | biskup musi zatem odnosić do siebie słowa samego Chrystusa: « 232 V,44 | nie zapomnieli nawiązać do tych sposobów sprawowania 233 V,44 | stanowi odniesienia jedynie do potrójnej posługi biskupiej ( 234 V,44 | episcopale), lecz także do potrójnej funkcji – prorockiej, 235 V,44 | że wszyscy są powołani do współpracy w budowaniu Ciała 236 V,44 | Ciała Chrystusa, a zatem do spełniania misji, którą 237 V,44 | żaden sposób zredukować do zadania zwykłego urzędu 238 V,44 | nie jest powołany jedynie do składania świadectwa wiary, 239 V,44 | świadectwa wiary, ale także do oceny i utrzymywania w ładzie 240 V,44 | dnia 19 marca 1997 roku.174 Do istotnej treści tych norm 241 V,44 | że duchowość komunii dąży do przejawiania się na poziomie 242 V,45 | pojawiały się odniesienia do różnych aspektów i momentów 243 V,45 | ekonomicznych, jakie są do dyspozycji, przeznaczać 244 V,46 | chwilach najbardziej zbliża się do swojego ludu w sprawowaniu 245 V,47 | dabo vobis, 182 zachęcające do tworzenia szczególnych relacji 246 V,47(184) | Jan Paweł II, Przemówienie do grupy biskupów nominatów ( 247 V,48 | Formacja kandydatów do kapłaństwa~48. Pogłębiając 248 V,48 | zagadnieniu formacji kandydatów do kapłaństwa, mającej miejsce 249 V,48 | Seminarium, miejsca odpowiedniego do przekazywania wartości chrześcijańskich 250 V,48 | chrześcijańskich prowadzących do naśladowania Chrystusa.190 ~ 251 V,48 | koniecznego przygotowania do sprawowania posługi w sferze 252 V,48 | wraz z innymi biskupami do wyboru, nierzadko koniecznego 253 V,48 | pogłębiona znajomość kandydatów do prezbiteratu w Kościele 254 V,48 | dojrzałe i zrównoważone, zdolne do nawiązywania solidnych relacji 255 V,48 | pomoc młodym kandydatom do prezbiteratu. ~Oczywiste 256 V,48 | głębokiej odpowiedzialności co do udzielania święceń kapłańskich, 257 V,49 | prawdziwy dar Boży w odniesieniu do głoszenia Ewangelii, nauczania 258 V,49 | podchodzić z wielką troską do tych powołań jako ten, na 259 V,49 | osobiście przygotowujących się do diakonatu. Kiedy zostaną 260 V,49 | małżeństwie, będzie zachęcał do prowadzenia przykładnego 261 V,50 | trwały i organiczny należy do życia i świętości Kościoła.196 262 V,50 | pasterskie biskupa, dążąc do pełnej komunii z życiem 263 V,51 | formacyjnych, które ich przygotują do przyjęcia odpowiedzialności 264 V,51 | powołaniem świeckich jest – i do tego należy ich zachęcać – 265 V,51 | zgodny z ich świecką naturą, do zdania sprawy z nadziei ( 266 V,51 | tradycję, jak też należących do nowych ruchów kościelnych. 267 V,51 | rozeznania, właściwej biskupowi, do którego misji pasterskiej 268 V,51 | wszelkich powołań, zwłaszcza do kapłaństwa, do życia konsekrowanego 269 V,51 | zwłaszcza do kapłaństwa, do życia konsekrowanego i do 270 V,51 | do życia konsekrowanego i do zadań misyjnych.200 ~ 271 V,52 | apostolską, otwartą na misję.201~Do biskupa należy staranie 272 V,52 | przygotowanie narzeczonych do małżeństwa, towarzyszenie 273 V,52 | miarę swoich możliwości, do promowania wolności nauczania, 274 V,52 | wolności nauczania, oraz do pełniejszego umożliwiania 275 V,53 | Światowych Dni Młodzieży, do uczestnictwa w których biskupi 276 V,53 | kieruję szczególny apel do osób konsekrowanych wielu 277 V,53 | miłości, byli wychowywani do ofiarnego życia, do gotowości 278 V,53 | wychowywani do ofiarnego życia, do gotowości w służbie innym, 279 V,53 | wyborów, zarówno w odniesieniu do małżeństwa, jak też do posługi 280 V,53 | odniesieniu do małżeństwa, jak też do posługi kapłańskiej i życia 281 V,54 | należy wychowywać młodych do odkrywania, że życie samo 282 V,54 | słuszną, aby biskup apelował do rodzin, ale także do wspólnot 283 V,54 | apelował do rodzin, ale także do wspólnot parafialnych i 284 V,54 | w przyjmowaniu wezwania do świętości, które Bóg pierwotnie 285 V,54 | które Bóg pierwotnie kieruje do każdego.204~W związku z 286 V,54 | potrafią przekazać miłość do Jezusa z entuzjazmem i przez 287 V,54 | wezwania Bożego i znaleźć siły do odpowiedzi na nie w łasce 288 V,54 | prowadzenie go na drodze do zbawienia; o otwarcie i 289 V,54 | przyprowadzić je z powrotem do owczarni Chrystusa.205~ ~ 290 VI,55 | 2 Kor 11, 28)~55. Pisząc do chrześcijan w Koryncie, 291 VI,55 | Kor 11, 26-28). Konkluzja, do jakiej dochodzi, stanowi 292 VI,55 | uczyć wiernych miłości do całego Mistycznego Ciała 293 VI,55 | zwłaszcza zaś zmierzająca do tego, aby wzrastała wiara 294 VI,55 | skutecznie przyczyniają się do dobra całego Mistycznego 295 VI,56 | Biskup diecezjalny w relacji do najwyższej władzy~56. Sobór 296 VI,56 | bezpośrednia, która jest konieczna do pełnienia ich pasterskich 297 VI,56 | pomocniczość », zachęcił jednak do dzielenia się pomiędzy organizmami 298 VI,56 | zastosowaniu zasady kolegialności do komunii kościelnej. Mówiąc 299 VI,56 | Aby zatem odwołanie się do zasady komunii było poprawne 300 VI,56 | bezpośrednią, konieczną do spełnienia posługi pasterskiej. 301 VI,56 | naturalne i nadprzyrodzone do spełniania misji, której 302 VI,56 | powie - rzył Kościołowi. Do nich należy władza zwyczajna, 303 VI,56 | bezpośrednia biskupa, wymagana do pełnienia jego posługi pasterskiej ( 304 VI,56 | z natury przynależącego do biskupa w jego diecezji, 305 VI,56 | Biskupów wraz z należącą do nich władzą najwyższą, pełną, 306 VI,56 | nieustannie znajduje odniesienie do Kolegium i do jego Głowy 307 VI,56 | odniesienie do Kolegium i do jego Głowy oraz jest przez 308 VI,56 | sam, lecz zawsze w relacji do biskupów i przez nich wspierany. 309 VI,57 | wszystkim jest to pielgrzymka do grobów książąt apostołów 310 VI,57 | wskazuje na odniesienie do jedynej wiary, o której 311 VI,57 | którą można przyrównać do ruchu krwi z serca do najdalszych 312 VI,57 | przyrównać do ruchu krwi z serca do najdalszych części ciała 313 VI,57 | części ciała i z powrotem do serca.229 Życiowe soki pochodzące 314 VI,57 | winnego krzewu dochodzące do latorośli (por. J 15, 5). 315 VI,57(231) | Św. Ignacy Antiocheński, Do Rzymian I, 1: PG 5, 685.~ 316 VI,57 | mają bezpośredni dostęp do spraw, które leżą w gestii 317 VI,57 | jednej strony stosowną okazją do szybszego uzyskania odpowiedzi 318 VI,57 | miałaby zamiar skierować do całego Kościoła lub do ich 319 VI,57 | skierować do całego Kościoła lub do ich Kościołów partykularnych, 320 VI,58 | eklezjalny w odniesieniu do różnych problemów, które 321 VI,58(238) | 776-777; Przemówienie do Ojców synodalnych (30 września 322 VI,59 | jak i Regionu kościelnego, do urzeczywistniania pomiędzy 323 VI,59 | przyjęcia i szacunku przechodzą do różnego rodzaju troskliwej 324 VI,59 | sfer i środków, które służą do zapewnienia i zagwarantowania 325 VI,59 | biskupstwie w od - niesieniu do innych Kościołów partykularnych 326 VI,59 | perspektywie, powracając do nauczania Soboru Watykańskiego 327 VI,59 | także w życzliwym stosunku do tych pasterzy, którzy bardziej 328 VI,59 | w ludzkim kontekście, co do którego rozsądnie wyrażą 329 VI,60 | bardzo szczególne prawo do krzewienia jedności chrześcijan, 330 VI,60 | chrześcijan Wschodu. Wezwane są do czynienia tego, jak wszystkie 331 VI,60 | specyficzny wkład, wezwane są do ubogacania swoją wiernością 332 VI,61 | Kościoły patriarchalne. Należą do tych zgrupowań Kościołów, 333 VI,61 | ich córkami, a zatem aż do naszych czasów złączone 334 VI,61 | św. Piotra w odniesieniu do całego Kościoła i sprawuje 335 VI,61 | bowiem Patriarchę i biskupów do piastowania urzędów na obszarze 336 VI,61 | też kandydatów na biskupów do urzędów poza granicami Kościoła 337 VI,61 | proponuje Biskupowi Rzymu do nominacji.254 Oprócz zgody 338 VI,61 | zgody lub opinii koniecznej do ważności określonych działań 339 VI,61 | kompetencji Patriarchy, do Synodu należy ustanawianie 340 VI,61 | szczególnie odnoszących się do przystosowania form i sposobów 341 VI,62 | można się było przyczynić do wzrostu wiary i zachowania 342 VI,63 | skutecznym przyczynianiu się do jedności pomiędzy biskupami, 343 VI,63 | biskupami, a więc również do jedności Kościoła, okazując 344 VI,63 | się pomocniczą w stosunku do tej, którą poszczególni 345 VI,63 | akty kolegialne podobne do działań Kolegium Biskupów, 346 VI,64 | szkodę drodze prowadzącej do pełnej jedności. Dlatego 347 VI,64 | seminaryjnej kandydatów do kapłaństwa, a także w parafiach 348 VI,65 | promowanie, odpowiednio do sytuacji, podstawowych wartości, 349 VI,65 | wystąpień odnoszących się do niektórych kwestii dotyczących 350 VII,66 | Kościół przyrównany jest do owczarni, « której sam 351 VII,66 | 33). Kiedy miał powrócić do Ojca, po umyciu nóg Apostołom 352 VII,66 | Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze 353 VII,67 | Kościoła w obronie prawa do życia od poczęcia do naturalnej 354 VII,67 | prawa do życia od poczęcia do naturalnej śmierci; głosi 355 VII,67 | Ewangelii, i bierze sobie do serca obronę słabych, czyni 356 VII,67 | lekceważone, mogą doprowadzić do rozpaczy całe społeczności. 357 VII,67 | przypomina prochownię gotową do wybuchu i porażenia rodziny 358 VII,67 | wówczas, gdy zachęca naród do domagania się i obrony własnych 359 VII,67 | Chociaż nie jest to łatwe do przyjęcia, następujące stwierdzenie 360 VII,68 | bowiem środkami koniecznymi do przezwyciężenia podziałów 361 VII,68 | służbie pokoju, kierując do biskupów prośbę o zaangażowanie 362 VII,68 | religijnym, który prowadzi do przekonania, że “jedna religia 363 VII,70 | się możliwie najbardziej do projektu Stwórcy. Istnieje 364 VII,71 | Posługa biskupa w odniesieniu do zdrowia~71. Troska o człowieka 365 VII,71 | człowieka pobudza biskupa do naśladowania Jezusa, prawdziwego « 366 VII,71 | obrębie własnej diecezji dążyć do tego, by w sposób integralny 367 VII,71 | zapomniał On o wezwaniu do uzdrawiania chorych (por. 368 VII,71 | tak, które może przeniknąć do sanktuarium sumienia każdego 369 VII,71 | poważne pytania w odniesieniu do problemów duszpasterskich, 370 VII,71 | bezinteresownych i gotowych do tej wymagającej zaangażowania 371 VII,71 | wszystkim w odniesieniu do problemów natury prawnej, 372 VII,71 | miejsca, chociaż należą do innego obrządku, być dla 373 VII,71 | odpowiedzialności w stosunku do świata, jego problemów, 374 VII,71 | stąd można czerpać siły do podjęcia i wytrwania w służbie 375 Zak,72 | przypadku należy odwołać się do nowej wyobraźni miłosierdzia, 376 Zak,72 | zdolności zbliżenia się do potrzebującego człowieka, 377 Zak,72 | rozwiązywania problemów. Mówi do Apostołów, niemal ich prowokując: « 378 Zak,72 | trzeciego tysiąclecia wezwani są do czynienia tego, co tak liczni 379 Zak,72 | przestrzeni historii Kościoła aż do dnia dzisiejszego. Przykładem 380 Zak,73 | weźmiemy chleb konieczny do udzielenia odpowiedzi na 381 Zak,73 | odnajdywaniu właściwych dróg do serc współczesnych ludzi. 382 Zak,73 | szkołą komunii » to zadanie, do podjęcia którego wzywa nas 383 Zak,73 | komunia w gronie biskupim, do którego jesteśmy włączeni 384 Zak,73 | tego, co Duch Święty mówi do Kościołów. W sercu Kolegium 385 Zak,73 | sytuacjach zwrócenie się do narzędzi komunii biskupiej 386 Zak,74 | wszystkim ludziom na świecie. Do nich Chrystus nas posyła,