Chapter,  Paragraph

  1 Wprow,1|              Piotra kontemplowali wraz ze mną figurę Biskupa sługi
  2 Wprow,1|          świata. Wszyscy zgodzili się, że postać Jezusa Dobrego Pasterza
  3 Wprow,2|         stwierdzić: «  Wydaje się nam, że Sobór przywrócił świadomość,
  4 Wprow,2|           Sobór przywrócił świadomość, że władza biskupia posiada
  5 Wprow,3|           Bierze swoją moc z pewności, że Bóg pragnie powszechnego
  6 Wprow,3|           Mater spei, która uwierzyła, że spełnią się słowa Pana (
  7 Wprow,4|        potwierdzili swoje przekonanie, że jedynie światło Zmartwychwstałego
  8 Wprow,4|          biskupa, rodząc w nim ufność, że miłosierna dobroć Boża nigdy
  9 Wprow,4|              zachowując zawsze ufność, że zagubiona owca może być
 10 Wprow,5|             dla swych owczarni. Wiemy, że świat potrzebuje «  nadziei,
 11 Wprow,5|           zawodzi  » (Rz 5, 5). Wiemy, że tą nadzieją jest Chrystus.
 12 Wprow,5|             życia  ». Dlatego głosimy, że życie zwyciężyło śmierć.~
 13 Wprow,5|             spocznie nasz wzrok, także ze względu na owczarnię powierzoną
 14  I,6   |          Ewangelia św. Łukasza podaje, że Jezus dokonał tego wyboru
 15  I,6   |         Ewangelia św. Marka wydaje się ze swojej strony określać ten
 16  I,6   |              14; 2 Tm 1, 6-7). Ci zaś, ze swojej strony tym samym
 17  I,8   |           Kolegium zawsze jednomyślnym ze swą Głową. Tak oto jest
 18  I,8   |            powszechny.27 Mówiąc zatem, że biskup nigdy nie jest sam,
 19  I,8   |             powinno się również dodać, że nie jest nigdy sam także
 20  I,8   |           dlatego, iż pozostaje zawsze ze swoimi braćmi w biskupstwie
 21  I,8   |         świetle tej nauki można dodać, że istniejąca pomiędzy Kościołem
 22  I,8   |            bezpośredni przez sam fakt, że są członkami Kolegium biskupów,
 23  I,8   |          pasterskiej. Właśnie dlatego, że Kolegium Biskupów jest rzeczywistością
 24  I,8   |              biskup, zawsze w jedności ze wszystkimi braćmi w biskupstwie,
 25  I,8   |     zarządzaniu Kościołem powszechnym. Ze względu na fakt, iż na przestrzeni
 26  I,9   |         Łukasza (por. 6, 13) mówi nam, że Jezus nazwał Dwunastu Apostołami,
 27  I,9   |              według św. Marka czytamy, że Jezus ustanowił Dwunastu,
 28  I,9   |                    3, 14). Oznacza to, że zarówno wybór, jak i ustanowienie
 29  I,9   |               istocie o funkcje ściśle ze sobą połączone, które nawzajem
 30  I,9   |                  Wypływa stąd pewność, że w Kościele nigdy nie osłabnie
 31  I,10  |               pouczenie w wierze. Wraz ze wszystkimi innymi wiernymi
 32  I,10  |              ojcem  » właśnie dlatego, że jest w pełni «  synem  »
 33  I,10  |           kapłaństwem służebnym. Fakt, że chociaż istotnie różnią
 34  I,10  |                inni wierni związani są ze sobą ścisłą więzią. Pasterze
 35  I,10  |         sprawowania samej posługi wraz ze wszystkimi funkcjami, w
 36 II,11  |             czerpie wskazania i bodźce ze święceń biskupich, które
 37 II,12  |         przekazać swoim braciom znaki, że jest ojcem, bratem i przyjacielem
 38 II,12  |                świętości związane jest ze wspomnieniem działania Ducha
 39 II,12  |           refleksje Ojców. Wydaje się, że odczuwali oni w swych sercach
 40 II,12  |              świadczyć własnym życiem, że należy ponownie ustanowić
 41 II,13  |       kanoniczne: «  Pamiętając o tym, że ma obowiązek dawać przykład
 42 II,13  |              Nim nadzieję i kochać Go. Ze swej strony Duch Święty
 43 II,13  |             pokarmem na życie wieczne. Ze względu na kruchość natury
 44 II,13  |            grzechów, każdy biskup wraz ze swymi kapłanami przede wszystkim
 45 II,13  |               Watykański II stwierdza, że pasterze powinni, na podobieństwo
 46 II,13  |                podobieństwo Chrystusa, ze świętością i zapałem, z
 47 II,13  |             biskup nie może zapominać, że szczytem świętości pozostaje
 48 II,14  |           Tradycji Kościoła, w komunii ze wszystkimi innymi biskupami,
 49 II,15  |             Biskupów wskazało niektóre ze środków koniecznych dla
 50 II,15  |             zbudować i dać dziedzictwo ze wszystkimi świętymi  » (
 51 II,15  |          przekazuje słowo, biskup wraz ze swoimi kapłanami i jak każdy
 52 II,15  |               żywi matczyne łono. Wraz ze św. Ignacym z Antiochii
 53 II,15  |              jak przypomina św. Paweł, że «  dzięki cierpliwo - ści
 54 II,17  |        konsekracji: (...) to powołanie ze swej natury czyni ich bardziej
 55 II,17  |             Biskup nie może zapomnieć, że jest następcą Apostołów,
 56 II,17  |                w której Chrystus, wraz ze swoim Ciałem, zwraca się
 57 II,17  |        poprzednik Paweł VI stwierdził, że jest to «  modlitwa Kościoła
 58 II,17  |             biskup modli się więc wraz ze swoim ludem i modli się
 59 II,19  |           który wielokrotnie oznajmił, że zstąpił z nieba nie po to,
 60 II,19  |              kontaktów z Papieżem oraz ze współbraćmi bi - skupami,
 61 II,19  |                ponieważ episkopat jest ze swej natury «  jednym i
 62 II,19  |               będzie utrzymywał dialog ze współpracownikami oraz wiernymi,
 63 II,20  |          bezinteresownością. Wymaga to ze strony biskupa pełnej ufności
 64 II,21  |                  przypomina wszystkim, że «  przemija postać tego
 65 II,21  |          zwłaszcza kiedy ma to miejsce ze strony pełniących posługę
 66 II,22  |       apostolskim. Wystarczy tu dodać, że biskup powinien w szczególności
 67 II,22  |                i w braterskiej komunii ze swoimi braćmi w biskupstwie.~
 68 II,23  |             prowadzi do spostrzeżenia, że biskup wezwany jest do przeżywania
 69 II,23  |              do świętości w kontekście ze - wnętrznych i wewnętrznych
 70 II,24  | antropologiczne, wiążące się z faktem, że samo życie jest nieustannym
 71 II,24  |         Ojcowie synodalni podkreślili, że w tym celu użyteczne byłyby
 72 II,24  |         Oczywiste jest w każdym razie, że tak jak życie Kościoła,
 73 II,25  |      dziedzictwo za - chwytu i miłości ze względu na swe święte życie
 74 III,26 |             mnie powodem do chluby to, że głoszę Ewangelię. Świadom
 75 III,26 |                  1 Kor 4, 15). Właśnie ze względu na tę twórczą dynamikę
 76 III,26 |                synodalni przypomnieli, że głoszenie Chrystusa stoi
 77 III,27 |            różne sposoby potwierdzili, że żywym centrum głoszenia
 78 III,27 |              sposób wierni zrozumieją, że Pascha Chrystusa, zwycięzcy
 79 III,28 |           tradycję Kościoła, wyjaśnia, że charakterystyczna dla biskupów
 80 III,28 |               wyrazić z jednej strony, że Słowo ogarnia i strzeże
 81 III,28 |          posługę biskupa, a z drugiej, że jego życie powinno być całkowicie
 82 III,28 |               wielokrotnie wspominali, że biskup jest tym, który strzeże
 83 III,28 |               i przekazanych słów, tak że w trzymaniu się przekazanej
 84 III,28 |                 zwłaszcza wówczas, gdy ze swojej katedry biskupiej
 85 III,29 |             Każdy biskup otrzymał wraz ze święceniami podstawową misję
 86 III,29 |            życiu moralnym. Oznacza to, że biskupi posiadają władzę
 87 III,29 |                zaś powinni zgadzać się ze zdaniem swojego biskupa
 88 III,29 |     Zgromadzenie synodalne podkreśliło ze swojej strony tę potrzebę,
 89 III,29 |          katechezy nie ma wątpliwości, że biskup jest katechetą w
 90 III,29 |               zachęca do podkreślenia, że kierowanie katechezą jest
 91 III,29 |            jest zgodne, a co niezgodne ze słowem Bożym.120 ~Ojcowie
 92 III,29 |          Ponadto nie należy zapominać, że przykazania Dekalogu mają
 93 III,31 |            jednoczą się w taki sposób, że nie można już myśleć o nich
 94 III,31 |               biskupa; z drugiego zaś, że przesłaniu można zaufać.
 95 III,31 |              doskonałości. Stwierdził, że musi wyznawać pewną, zgodną
 96 III,31 |                żeby przeciwnik ustąpił ze wstydem, nie mogąc nic złego
 97 IV,32  |           powołani do świętości wespół ze wszystkimi, co na każdym
 98 IV,32  |                modlitwie za swój lud i ze swym ludem, przewodnicząc
 99 IV,33  |       wszystkich momentach wypływa jak ze źródła łaska Boża, która
100 IV,34  |            powinni być przeświadczeni, że szczególne ujawnienie się
101 IV,34  |               bi - skupa, który niesie ze sobą równocześnie, jak sama
102 IV,35  |              przewodniczeniu, świadom, że ma tractare mysteria. Niech
103 IV,35  |            inspiruje wszelkie kontakty ze świętym Ludem Bożym. Biskup
104 IV,35  |       wszystkich i wszędzie. Niesie to ze sobą również zdecydowaną
105 IV,36  |         wielkanocnym. ~Rok liturgiczny ze swoim cyklicznym rytmem
106 IV,37  |        Chrystusowy, a przejawia się to ze szczególną oczywistością
107 IV,37  |             Chrystusa, jak to właśnie, że się przemieniamy w to, co
108 IV,37  |              jednak w wielu miejscach, że z powodu braku kapłanów
109 IV,38  |             inicjacji chrześcijańskiej ze względu na swój charakter
110 IV,38  |           wspólnoty parafialnej, która ze względu na obecność chrzcielnicy
111 IV,39  |            moim głębokim przekonaniem, że trzeba otoczyć maksymalną
112 IV,39  |         Misericordia Dei podkreśliłem, że biskupi winni przypominać
113 IV,39  |               Warto wspomnieć ponadto, że do biskupa należy także
114 IV,40  |               Boga jak i braci,155 tak że stanowi prawdziwy skarb
115 IV,40  |             Najświętszą Maryją Panną i ze świętymi, w szczególności
116 IV,40  |      Apostolską, w których wspomniano, że wszelkie przejawy pobożności
117  V,42  |                Watykański II wyjaśnia, że biskupi, sprawując swoją
118  V,42  |                Paschy. Jezus, wiedząc, że nadeszła godzina Jego, by
119  V,43  |           świętości, pamiętając o tym, że kto jest większy, ma być
120  V,43  |                dzie i świętości wymaga ze strony biskupa pewnych cech,
121  V,43  |            najwyższą władzę Kościoła i ze względu na dobro Kościoła
122  V,43  |      wiarygodności moralnej, związanej ze świętością jego życia. Ona
123  V,43  |          kratycznego, właśnie dlatego, że chodzi o autorytet rodzący
124  V,43  |                o autorytet rodzący się ze świadectwa. We wszystkim,
125  V,43  |                mogłaby być przyjmowana ze strony Ludu Bożego jako
126  V,43  |               synodalnej przypomniano, że po Soborze Watykańskim II
127  V,43  |                 pozwala nam zrozumieć, że biskupstwo jest prawdziwie
128  V,43  |           samego Chrystusa: «  Wiecie, że ci, którzy uchodzą za władców
129  V,43  |              znajdujemy potwierdzenie, że biskupi kierują powierzonymi
130  V,43  |            Sobór Watykański II dodaje, że biskupi rządzą «  radami,
131  V,43  |                władzę  », zakorzenioną ze względu na świętość jego
132  V,44  |                otwarciem na współpracę ze wszystkimi. Realizuje się
133  V,44  |          godności i działaniu sprawia, że wszyscy są powołani do współpracy
134  V,44  |               zaangażowanych osób, tak że możliwe staje się kroczenie
135  V,44  |               tym jednak należy dodać, że posługi pasterskiej biskupa
136  V,44  |            zwykłego urzędu moderatora. Ze swej strony munus episcopale
137  V,44  |        Kościoła, jest rzeczą normalną, że duchowość komunii dąży do
138  V,45  |                parafii, przypominając, że biskup jest pierwszym odpowiedzialnym
139  V,47  |                                 Biskup ze swym prezbiterium~47. Nie
140  V,47  |               kościelnej, wypływającej ze święceń. Kapłani, a wśród
141  V,47  |             się biskupowi, zaś biskup, ze swojej strony, przyj - muje
142  V,47  |                       Chciałbym dodać, że w jeszcze dwóch innych momentach
143  V,47  |              tym kontekście: «  Wiemy, że ta sama relacja, która istniała
144  V,47  |              pogratuluje sobie samemu, że dokonał dobrego wyboru takich
145  V,47  |         utrzymaniu żywego przekonania, że «  nadal uczestniczą czynnie
146  V,48  |            Ojcowie synodalni, wiedząc, że seminarium stanowi jedno
147  V,48  |                 Oczywiste jest jednak, że pierwszą siłą budzącą i
148  V,49  |               współpracowników, którzy ze swojej strony mają działać
149  V,50  |          Synodu, Ojcowie przypomnieli, że w Kościele-komunii biskup
150  V,50  |                życia kontemplacyjnego. Ze swej strony osoby konsekrowane
151  V,51  |             wsparcia, zachęty i pomocy ze strony swych biskupów, którzy
152  V,51  |               w rzeczywistość doczesną ze względu na swój zwyczajny
153  V,51  |             nową ziemię  ».198 Biskupi ze swojej strony powinni być
154  V,51  |           nadziei, mocno przekonanymi, że Pan jest zawsze ze swoimi
155  V,51  |       przekonanymi, że Pan jest zawsze ze swoimi dziećmi.~Należy także
156  V,53  |               poprzez osobisty kontakt ze swoimi duszpasterzami i
157  V,53  |                Dzięki temu zrozumieją, że życie jest «  piękne  »,
158  V,54  |      wychowywać młodych do odkrywania, że życie samo w sobie jest
159 VI,55  |           Watykański II, stwierdzając, że wszyscy biskupi, jako członkowie
160 VI,55  |          ludziom. Zresztą jest uznane, że oni, dobrze kierując własnym
161 VI,55  |             związany jest równocześnie ze swoim Kościołem partykularnym
162 VI,56  |            Sobór Watykański II naucza, że «  biskupom, jako następcom
163 VI,56  |               w każdym przypadku fakt, że konstytutywną zasadą w sprawowaniu
164 VI,56  |           trzeba wziąć pod uwagę fakt, że w swoim Kościele partykularnym
165 VI,56  |    Watykańskiego II trzeba stwierdzić, że funkcja nauczania (munus
166 VI,56  |              diecezjalnego sprawowane, ze swojej natury, w komunii
167 VI,56  |        hierarchicznej łączące biskupów ze Stolicą Apostolską wymagają
168 VI,56  |               zawsze działać w komunii ze wszystkimi innymi biskupami,
169 VI,57  |      męczeństwem.~Moment ten wiąże się ze spotkaniem z Następcą Piotra.
170 VI,57  |  partykularnego i całego Kościoła, tak że Kościół powszechny jest
171 VI,58  |              już dziś z doświadczenia, że każde Zgromadzenie Ogólne
172 VI,58  |                 Minione lata wykazały, że biskupi, w jedności wiary
173 VI,58  |            szczególny staje się jasne, że Następca Piotra w sprawowaniu
174 VI,58  |            Prawa Kanonicznego stanowi, że «  zadaniem Synodu Biskupów
175 VI,58  |              wydawanie dekretów, chyba że w pewnych wypadkach zo -
176 VI,58  |              decyzje Synodu  ».241 To, że Synod spełnia zwykle jedynie
177 VI,58  |        Chrystusowego.~Właśnie dlatego, że Synod służy prawdzie i Kościołowi
178 VI,58  |           całego Episkopatu w jedności ze swoją Głową za dobro Kościoła,
179 VI,59  |       wypełniane z zachowaniem komunii ze wszystkimi innymi biskupami
180 VI,59  |                 która wypływa z faktu, że każdy biskup włączony jest
181 VI,59  |                synodalni przypomnieli, że: «  żyjąc w komunii biskupiej,
182 VI,59  |             tym uboższym  ».243 Wiemy, że takie ubóstwo może polegać
183 VI,59  |      zasługujących na szczególną uwagę ze względu na ich wzrastającą
184 VI,60  |             Nie ulega też wątpliwości, że katolickie Kościoły wschodnie,
185 VI,61  |               godność wypływa z faktu, że będąc niemalże macierzami
186 VI,61  |    patriarchalnego a Patriarchą, który ze swojej strony jest biskupem
187 VI,61  |              ponieważ stwierdza jasno, że zgodne działanie synodalne
188 VI,62  |     poszczególnych biskupów oraz fakt, że ich ograniczona liczba pozwala
189 VI,62  |               pomiędzy sobą, ale także ze wszystkimi członkami powie -
190 VI,63  |               63. Nie należy rozumieć, że oznacza to pomniejszenie
191 VI,63  |              Episkopatu bowiem «  wraz ze swoimi komisjami i urzędami
192 VI,65  |                dla podkreślenia faktu, że każdy biskup musi być świadomy
193 VI,65  |               zbawienia i odczuwa się, że głoszenie Ewangelii musi
194 VII,66 |           której sam Bóg zapowiedział, że będzie jej pasterzem, i
195 VII,66 |               rozpoznawać prawdę. Wie, że może powtórzyć za Apostołem: « 
196 VII,67 |               zawsze gotowy wskazywać, że chrześcijańska nadzieja
197 VII,67 |          powinien zawsze przestrzegać, że chrześcijanin ma w każdym
198 VII,68 |                synodalni potwierdzili, że stanowi on część nowej ewangelizacji,
199 VII,68 |         bynajmniej sprzeczna z faktem, że Kościół traktuje inne religie
200 VII,68 |               prowadzi do przekonania, że “jedna religia ma taką samą
201 VII,68 |                Jest więc rzeczą jasną, że dialog międzyreligijny nie
202 VII,68 |         Kościoła.~Potwierdzenie zatem, ze szczerością i jednoznacznie,
203 VII,68 |           szczerością i jednoznacznie, że zbawienie człowieka zależy
204 VII,68 |  chrześcijańskiej nie można zapominać, że to właśnie ona jest fundamentem
205 VII,68 |        początek, ponieważ Bóg sprawił, że rodzaj ludzki zamieszkuje
206 VII,70 |             zasobów ziemi. Wydaje się, że «  jęki stworzenia  », o
207 VII,70 |         środowiska. Zdarza się często, że potrzeby produkcji przeważają
208 VII,70 |       człowieka  ».289~Jest oczywiste, że gra toczy się nie tylko
209 VII,71 |          medycyny i opieka nad chorymi ze strony chrześcijan, którzy
210 VII,71 |                którzy dają świadectwo, że są blisko cierpiących, przypominają
211 VII,71 |             stworzeniu, potwierdzając, że jest ono w swej istocie
212 VII,71 |                tak wielkie upodobanie, że powołał ją, aby stała się “
213 VII,71 |       współpracę pomiędzy graniczącymi ze sobą diecezjami, w celu
214 VII,71 |           wiernych tych wspólnot, nowy ze względu na pewne aspekty
215 VII,71 |        praktycznym. Zdarza się bowiem, że dość znaczna liczba wiernych
216 VII,71 |           nadziei  ».~Zrozumiałe jest, że wobec coraz większej liczby
217 VII,71 |              Jednak chrześcijanin wie, że może stawić czoło również
218 Zak,72 |              pozwalając odczuć ubogim, że każda wspólnota chrześcijańska
219 Zak,72 |          Bazyliadą: jasno stąd wynika, że «  Miłosierdzie czynów nadaje
220 Zak,73 |             dla nadziei świata, wiemy, że ta nadzieja nie pochodzi
221 Zak,74 |          stronach, uświadamiamy sobie, że temat X Zwyczajnego Zgromadzenia