Chapter,  Paragraph

  1 Wprow,1|          nawiązywać. Nikt w istocie nie może być uznany za pasterza
  2 Wprow,3|        Jezusa Chrystusa: nadziei «  nie tylko w odniesieniu do rzeczy
  3 Wprow,3|              1 Kor 2, 9), do której nie można przyrównać cierpień
  4 Wprow,3|              27), dzięki któremu «  nie będzie odtąd śmierci, ani
  5 Wprow,4|       oczekiwania na nadziei, która nie zawodzi. Stąd ich oświadczenie: « 
  6 Wprow,4|           Stąd ich oświadczenie: «  Nie możemy (...) poddać się
  7 Wprow,4|        miłosierna dobroć Boża nigdy nie przestanie budować dróg
  8 Wprow,5|       Apostołem – nastawaj w porę i nie w porę, wykazuj błąd, napominaj,
  9 Wprow,5|          wymaga wysiłku, niech nikt nie traci odwagi. Wraz z Piotrem
 10 Wprow,5|        potrzebuje «  nadziei, która nie zawodzi  » (Rz 5, 5). Wiemy,
 11 Wprow,5|      jesteśmy, wasza nadzieja niech nie będzie złożona w nas: jeśli
 12  I,6   |        szczęśliwości. Dobry Pasterz nie porzuca swojej owczarni,
 13  I,8   |       Mówiąc zatem, że biskup nigdy nie jest sam, ponieważ jest
 14  I,8   |       powinno się również dodać, że nie jest nigdy sam także dlatego,
 15  I,8   |                  Kościół powszechny nie jest sumą Kościołów partykularnych
 16  I,8   |         powodu «  Kolegium biskupów nie powinno być postrzegane
 17  I,8   |             Apostołach traktowanych nie pojedynczo, lecz jako tworzących
 18  I,8   |        biskupów nad całym Kościołem nie jest ustanowiona przez sumę
 19  I,8   |      typowym dla posługi biskupiej, nie stoją na czele jakiegoś
 20  I,8   |          Głowy i Pasterza Kościoła: nie tylko w sposób osobisty
 21  I,9   |        pewność, że w Kościele nigdy nie osłabnie miłość pasterska
 22  I,10  |          oczywiście o dwie relacje, nie występujące po prostu jedna
 23  I,10  |               Jeśli więc w Kościele nie wszyscy idą tą samą drogą,
 24  I,10  |          dla  » innych wiernych, co nie stoi w sprzeczności z jego « 
 25 II,11  |          uczestnictwo w Jego misji. Nie powinno się zacieśniać funkcji
 26 II,11  |           Osobista świętość biskupa nie zatrzymuje się jednak nigdy
 27 II,11  |          Jeśli bowiem urząd biskupa nie wspiera się na świadectwie
 28 II,12  |           budowaniem się w miłości. Nie chodzi tu o rzeczy drugorzędne
 29 II,12  |          skutecznego duszpasterstwa nie jest ustawiczna medytacja
 30 II,13  |         postępuje w obecności Pana. Nie można bowiem służyć ludziom,
 31 II,13  |        bowiem służyć ludziom, jeśli nie jest się najpierw «  sługą
 32 II,13  |       najpierw «  sługą Bożym  ». I nie można być sługą Bożym, jeśli
 33 II,13  |        można być sługą Bożym, jeśli nie jest się «  człowiekiem
 34 II,13  |           jednak święcenia biskupie nie wpajają doskonałości cnót, « 
 35 II,13  |   dojrzewania. Posługa biskupa jest nie tylko źródłem świętości
 36 II,13  |              mógł okazać się godnym nie - zniszczalnej korony chwały  ».61~
 37 II,13  |        kapłana i diakona. Chodzi tu nie tylko o existentia, ale
 38 II,13  |       uświęcenia  ».63 Żaden biskup nie może zapominać, że szczytem
 39 II,15  |      nieznajomością Chrystusa  ».69 Nie ma w istocie mowy o prymacie
 40 II,15  |            słowa na zewnątrz, gdyby nie wsłuchiwał się w nie najpierw
 41 II,15  |          gdyby nie wsłuchiwał się w nie najpierw w swoim wnętrzu.71
 42 II,16  |          też wznosi swoją modlitwę, nie przestając wstawiać się
 43 II,17  |           kontemplacji  ».75 Biskup nie może zapomnieć, że jest
 44 II,17  |        oddawanie chwały Bogu, jakże nie wspomnieć tego, co doskonale
 45 II,17  |   wychowawcą i promotorem modlitwy. Nie tylko przekazuje to, co
 46 II,18  |          prowadzić swoim przykładem nie tylko tych, którzy w Kościele
 47 II,19  |        przeżywane, biorąc za wzór – nie mogłoby być inaczej – posłuszeństwo
 48 II,19  |        oznajmił, że zstąpił z nieba nie po to, aby pełnić swoją
 49 II,19  |         Polikarpa: «  Niech nic się nie dzieje bez twojej zgody,
 50 II,19  |        twojej zgody, ale ty niczego nie podejmuj bez zgody Boga  ».86~
 51 II,20  |  cierpieniach Ludu Bożego, który ma nie tylko prowadzić i karmić,
 52 II,20  |            ofiarne, i jeśli postawi nie na marginesie, ale w centrum
 53 II,20  |        uważa za ostatnich.88 Niemal nie zdając sobie z tego sprawy
 54 II,20  |            wynikiem: «  nikt z nich nie cierpiał niedostatku  » (
 55 II,21  |         ponownie do życia powołani, nie z ginącego nasienia, ale
 56 II,23  |         rozrywany różnymi sprawami, nie potrafię skupić się należycie.
 57 II,23  |             się na przepowiadaniu i nie zaniedbywać posługi słowa? (...)
 58 II,23  |               Jesteś duszpasterzem? Nie chciej z tego powodu zaniedbywać
 59 II,23  |         zaniedbywać samego siebie i nie udzielaj się tak bardzo
 60 II,23  |              aby dla ciebie już nic nie zostało. Masz bowiem pamiętać
 61 II,23  |             którym przewodzisz, ale nie tak, abyś zapomniał o swojej
 62 II,24  |          poprzez w męczeństwo  ».94 Nie chodzi tu oczywiście jedynie
 63 II,25  |             której Kościołowi nigdy nie brakowało i nigdy nie zabraknie.98~
 64 II,25  |         nigdy nie brakowało i nigdy nie zabraknie.98~Historia Kościoła,
 65 II,25  |           ludu. W trudnych czasach, nie odrywając spojrzenia od
 66 III,26 |             tego pierwszego momentu nie można już myśleć o Kościele
 67 III,26 |    świadomość w znanych słowach: «  Nie jest dla mnie powodem do
 68 III,26 |         obowiązku. Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii!  » (1
 69 III,26 |           wychowawców w Chrystusie, nie macie wielu ojców; ja to
 70 III,27 |  niebiańskim Jeruzalem. Program ten nie zmienia się mimo upływu
 71 III,28 |               por. 1 J 2, 20 i 27), nie może zbłądzić w wierze i
 72 III,29 |            którym idąc wiernie, już nie ludzkie, lecz prawdziwie
 73 III,29 |            wspólnocie i wobec niej, nie jest już po prostu słowem
 74 III,29 |          Również w sferze katechezy nie ma wątpliwości, że biskup
 75 III,29 |  Katechizmie Kościoła Katolickiego.~Nie straciło więc swojego znaczenia
 76 III,29 |          wiodło  » (5, 33). Ponadto nie należy zapominać, że przykazania
 77 III,30 |          powtórzył: «  Wiara, która nie staje się kulturą, nie jest
 78 III,30 |        która nie staje się kulturą, nie jest wiarą w pełni przyjętą,
 79 III,31 |     strzeżeniu wiary w Ludzie Bożym nie byłaby w pełni przedstawiona,
 80 III,31 |          przyjmowane we wspólnocie, nie żył tym, czego naucza, dawałby
 81 III,31 |      jednoczą się w taki sposób, że nie można już myśleć o nich
 82 III,31 |           naszą misją. Gdybyśmy jej nie wypełniali, przestalibyśmy
 83 III,31 |             nienaganne życie, jeśli nie jest wykształcony, będzie
 84 III,31 |         kulturze, jeżeli jego życie nie okaże się nienaganne  ».126 ~
 85 III,31 |      przeciwnik ustąpił ze wstydem, nie mogąc nic złego o nas powiedzieć  » (
 86 IV,33  |      nadziei. Biskup przepowiadając nie tylko głosi obietnice Boże
 87 IV,34  |             Bożego.~W związku z tym nie można zapomnieć o nauczaniu
 88 IV,35  |             życia chrześcijańskiego nie przekazujemy jedynie przez
 89 IV,35  |           biskup dla dobra wiernych nie może zaniechać czujnej troski,
 90 IV,37  |         bowiem istotną zasadą życia nie tylko pojedynczych wiernych,
 91 IV,37  |      Mistycznego Ciała, bez którego nie może być zbawienia”. W tych
 92 IV,37  |       apostolski Kościół. Albowiem “nie co innego sprawia uczestnictwo
 93 IV,37  |       pilnych przypadkach wspólnoty nie pozostawały zbyt długo pozbawione
 94 IV,41  |           Również w naszych czasach nie brakuje bowiem cennego świadectwa
 95  V,42  |           Pasterza, który przyszedł nie po to, aby Mu służono, ale
 96  V,42  |        owczarni, jak i tych, którzy nie są jeszcze jej częścią (
 97  V,43  |            jest imie - niem służby, nie zaszczytu, ponieważ biskup
 98  V,43  |         jest budowanie Ludu Bożego, nie zaś jego zagłada (por. 2
 99  V,43  |         tego powodu: «  W kapłanach nie szuka się nic świeckiego,
100  V,43  |       Sprawowania władzy w Kościele nie można postrzegać jako czegoś
101  V,43  |             są następcami Apostołów nie tylko w autorytecie i świętej
102  V,43  |       Właściwa ocena władzy biskupa nie leży w tym, co zewnętrzne,
103  V,43  |          dają im odczuć swą władzę. Nie tak będzie między wami.
104  V,43  |     wszystkich. Bo i Syn Człowieczy nie przyszedł, aby Mu służono,
105  V,43  |       zachętami i przykładem  ».168 Nie ma sprzeczności w słowach,
106  V,44  | duszpasterska.170~Ojcowie synodalni nie zapomnieli nawiązać do tych
107  V,44  |         Kościół partykularny bowiem nie stanowi odniesienia jedynie
108  V,44  |            dla  » innych wiernych i nie wykorzenia go z jego «  
109  V,44  |         posługi pasterskiej biskupa nie można w żaden sposób zredukować
110  V,44  |          potestas iudicandi: biskup nie jest powołany jedynie do
111  V,44  |        biskup będzie przewodniczył, nie zrzekając się nigdy swej
112  V,45  |        ekonomicznej diecezji osobom nie tylko uczciwym, ale również
113  V,47  |            ze swym prezbiterium~47. Nie bez przyczyny Dekret soborowy
114  V,47  |                    Czyż chwałą ojca nie jest mądry syn? Niechaj
115  V,47  |      obowiązek dać odczuć kapłanowi nie tylko wdzięczność Kościoła
116  V,48  |        należną uwagę i potwierdzili nie podlegającą dyskusji konieczność
117  V,48  |           elementem, którego biskup nie może pominąć. Na podstawie
118  V,51  |            i parafialną, od których nie powinny się oddzielać.199
119  V,52  |  powstawanie tam, gdzie jeszcze ich nie ma, przekonując instytucje
120  V,53  |             młodzieży, prosząc, aby nie zniechęcali się chwilowymi
121  V,53  |           chwilowymi trudnościami i nie odstępowali od tego cennego
122  V,54  |       znaleźć siły do odpowiedzi na nie w łasce sakramentów i w
123 VI,55  |        postach, w zimnie i nagości, nie mówiąc już o mojej codziennej
124 VI,55  |           odczuwa słabość, bym i ja nie czuł się słaby? Któż doznaje
125 VI,55  |      doznaje zgorszenia, żebym i ja nie płonął?  » (2 Kor 11, 29).
126 VI,56  |          Watykański II, który nigdy nie użył wyrażenia «  pomocniczość  »,
127 VI,56  |             Kościoła powszechnego, “nie wywodzącymi się z partykularności
128 VI,56  |     Kolegium i z samym Kolegium.221 Nie osłabia to władzy biskupiej;
129 VI,56  |           powodu władzy biskupów «  nie niweczy władza najwyższa
130 VI,56  |           komunii kościelnej biskup nie jest sam, lecz nieustannie
131 VI,56  |     wspierany, tak też Biskup Rzymu nie jest sam, lecz zawsze w
132 VI,56  |     najwyższej władzy Biskupa Rzymu nie znosi, lecz potwierdza,
133 VI,57  |              co wówczas ma miejsce, nie jest zwykłym wzajemnym przekazaniem
134 VI,57  |           czuwa, aby partykularność nie tylko nie szkodziła jedności,
135 VI,57  |            partykularność nie tylko nie szkodziła jedności, ale
136 VI,58  |        ustanowił Synod Biskupów,237 nie zapominając wszakże o pomocy,
137 VI,58  |         spraw i wysuwanie wniosków, nie zaś ich rozstrzyganie i
138 VI,58  |           jedynie funkcję doradczą, nie umniejsza jego znaczenia.
139 VI,58  |          wiary, consensus Ecclesiae nie jest wynikiem liczenia głosów,
140 VI,58  |            i inni członkowie Synodu nie obdarzeni godnością biskupią,
141 VI,59  |           wszystko to realizuje się nie z powodu ludzkiej stosowności
142 VI,60  |            świętego Ludu Bożego.247~Nie ulega też wątpliwości, że
143 VI,60  |        Kościołami wschodnimi, które nie weszły jeszcze w pełną komunię
144 VI,61  |            sprawuje ją, respektując nie tylko prymat Biskupa Rzymu,252
145 VI,61  |             go za swoją głowę, oraz nie podejmowali żadnych ważnych
146 VI,61  |         niego zależne; ale także on nie powinien podejmować żadnego
147 VI,61  |     działanie kolegialne. W istocie nie podejmuje się żadnego działania
148 VI,61  |          dalność, z drugiej strony, nie niszczy ani nie umniejsza
149 VI,61  |             strony, nie niszczy ani nie umniejsza słusznej autonomii
150 VI,62  |  pośrednictwem biskupi mogą działać nie tylko wyrażając komunię
151 VI,62  |           bezpośredni wyrażona jest nie tylko komunia pomiędzy biskupami,
152 VI,62  |      Miejsca Soborów partykularnych nie mogą więc zająć Konferencje
153 VI,63  |         Konferencje Episkopatów~63. Nie należy rozumieć, że oznacza
154 VI,63  |    biskupami diecezjalnymi, chociaż nie są obdarzeni godnością biskupią,265
155 VI,63  |   działalność jest ściśle osobista, nie kolegialna, nawet jeśli
156 VI,63  |  postawionych na ich czele biskupów nie wyraża się wspólnie poprzez
157 VI,63  |              by pomagać biskupom, a nie zajmować ich miej sce  »,269
158 VI,63  |             sce  »,269 tym bardziej nie po to, by ustanawiać struktury
159 VI,63  |        biskupów, które jednak nigdy nie przejmują kompetencji przyznanych
160 VI,64  |        poważne zadanie apostolskie. Nie można na tę jedność oczekiwać
161 VI,64  |      Świętej dla Kościoła. Jednakże nie zwalnia to chrześcijan,
162 VI,64  |            Kościołami i wspólnotami nie pozostającymi z nim w pełnej
163 VI,65  |             biskupi są konsekrowani nie tylko dla diecezji, ale
164 VI,65  | Zgromadzenie synodalne zachęca, aby nie umniejszać zaangażowania
165 VII,66 |       Pasterz  ».277 Czyż sam Jezus nie określał swoich uczniów
166 VII,66 |             i zachęcał ich, aby się nie obawiali, lecz mieli nadzieję? (
167 VII,66 |         powiedział im: «  Niech się nie trwoży serce wasze  » i
168 VII,66 |            jestem drogą (...). Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej
169 VII,66 |          Mam także inne owce, które nie są z tej zagrody. I te muszę
170 VII,67 |             się głosem tych, którzy nie mają głosu, by przywrócić
171 VII,67 |    najtrudniejszych, ponieważ jeśli nie ma nadziei dla ubogich,
172 VII,67 |             ma nadziei dla ubogich, nie będzie jej dla nikogo, nawet
173 VII,67 |            handel bronią – ta lista nie jest bynajmniej kompletna!
174 VII,67 |       stuleciu i całym tysiącleciu. Nie brakuje też konfliktów lokalnych,
175 VII,67 |             i budowniczych, których nie może zabraknąć przede wszystkim
176 VII,67 |            miłość nieprzyjaciół.281 Nie ma bowiem sprawiedliwości
177 VII,67 |           bez przebaczenia. Chociaż nie jest to łatwe do przyjęcia,
178 VII,68 |       ludzkości. «  Ta prawda wiary nie jest bynajmniej sprzeczna
179 VII,68 |           że dialog międzyreligijny nie może nigdy zastąpić głoszenia
180 VII,68 |         dokonanego przez Chrystusa, nie przeszkadza w dialogu z
181 VII,68 |            nadziei chrześcijańskiej nie można zapominać, że to właśnie
182 VII,68 |      wszystkich ludzi, póki wybrani nie zjednoczą się w Świętym
183 VII,69 |     działaniach pasterskich biskupa nie może zabraknąć wyjątkowej
184 VII,69 |           solidarności globalizacja nie powoduje już marginalizacji.
185 VII,70 |    odwrotnej perspektywie, ponieważ nie chodzi już o napięcie eschatologiczne
186 VII,70 |         oczywiste, że gra toczy się nie tylko o ekologię w wymiarze
187 VII,71 |        przekazanych swoim Apostołom nie zapomniał On o wezwaniu
188 VII,71 |         oraz rozpad rodziny. Mówiąc nie aborcji i eutanazji, Kościół
189 Zak,72 |             obawiają się i naprawdę nie wiedzą, jak nakarmić tak
190 Zak,72 |           która powinna wyrażać się nie tyle i nie tylko w skuteczności
191 Zak,72 |      powinna wyrażać się nie tyle i nie tylko w skuteczności świadczonej
192 Zak,73 |       świata, wiemy, że ta nadzieja nie pochodzi od nas, lecz od
193 Zak,73 |            Ducha Świętego, który «  nie przestaje być Stróżem nadziei
194 Zak,73 |       najwyższa i powszechna władza nie unieważnia władzy biskupów,
195 Zak,73 |           istnieją okoliczności – i nie są one dziś rzadkością –
196 Zak,73 |       bardziej Kościoły sąsiadujące nie są zdolne albo nie mają
197 Zak,73 |      sąsiadujące nie są zdolne albo nie mają praktycznie możliwości,
198 Zak,73 | bezpośrednio je poprzedziły. Biskup nie jest bowiem nigdy sam: nie
199 Zak,73 |          nie jest bowiem nigdy sam: nie jest sam ani w Kościele
200 Zak,75 |       uzyska nam łaskę, byśmy nigdy nie zawiedli w miłości zleconej
201 Zak,75 |          nadziei i pociechy, dopóki nie nadejdzie dzień Pański  ».301~