Chapter,  Paragraph

  1 Wprow,1   |            unum cum Christo  ».3 Jest to zasadniczy powód, dla którego « 
  2 Wprow,2   |            nadziei teologalnej. Także to zadanie okazało się szczególnie
  3 Wprow,3   |             która przewyższa wszystko to, co serce człowieka zdolne
  4 Wprow,4   |           wolności każdego człowieka. To nadzieja ma zachęcać go,
  5 Wprow,4   |             prowadziły do pojednania. To również nadzieja, złożona
  6 Wprow,5   |               Duc in altum! Właściwie to sam Chrystus powtarza je
  7 Wprow,5   |           Apostołów, którzy usłyszeli to zaproszenie z Jego ust i
  8 Wprow,5   |             mamy zarzucać wśród ludzi to przede wszystkim sakramenty,
  9 Wprow,5   |         krzewicielami i stróżami. One to tworzą swego rodzaju zbawczą “
 10 Wprow,5   |          Krzyża.~Ave Crux spes unica! To pozdrowienie, które zabrzmiało
 11 Wprow,5   |             głośno: «  Bez względu na to, jacy jesteśmy, wasza nadzieja
 12  I,6      |       tajemnica wyboru Dwunastu: jest to akt miłości, dobrowolnie
 13  I,8      |               i kierowania.26~Stanowi to tzw. «  poczucie kolegialności  »
 14  I,8      |         kolegialnym w sensie ścisłym, to znaczy we wspólnym działaniu
 15  I,8      |      fundamentem takiej jedności, czy to w odniesieniu do Kościoła,
 16  I,9      |             nauki  » (3, 14). Oznacza to, że zarówno wybór, jak i
 17  I,9      |               Wniebo - wstąpienia. Są to słowa, które zachowują w
 18  I,9      |               święceń biskupich. Jest to ta sama miłość Chrystusa,
 19  I,10     |             kapłaństwem służebnym: są to dwa sposoby uczestnictwa
 20  I,10     |      najwyższej ofiary na Krzyżu. ~Ma to swoje odzwierciedlenie w
 21  I,10     |               różnią się między sobą, to jednak są sobie przyporządkowane,46
 22  I,10     |               wobec  » nich.~Wspomina to Sobór Watykański II w pięknym
 23  I,10     |            wszyscy idą tą samą drogą, to wszyscy jednak powołani
 24  I,10     |           oraz pasterzami dla innych, to jednak co do godności i
 25  I,10     |                byciem z  » nimi. Jest to prawdą zarówno w kwestii
 26 II,11     |       codziennie dar z samego siebie.~To właśnie przede wszystkim
 27 II,11     |             Kościoła świętego.~Wymaga to od biskupa postawy służby,
 28 II,12     |              i przewodnika ludu. Jest to postać Mojżesza. Patrząc
 29 II,12     |               świętości biskupa. Jest to zawsze świętość przeżywana
 30 II,12     |           drugorzędne czy marginalne. To właśnie życie duchowe biskupa
 31 II,12     |            samego działania  », zatem to przede wszystkim biskup
 32 II,13     |             ma zabiegać ustawicznie o to, aby wierni powierzeni jego
 33 II,13     | chrześcijaninem. Tamto oznacza urząd, to zaś – łaskę; tamto oznacza
 34 II,13     |            oznacza niebezpieczeństwo, to – zbawienie  ».57 Dzięki
 35 II,15     |                   Dwa zadania Papieża to: uczenie się od Boga poprzez
 36 II,16     |               ten, kim jest naprawdę, to znaczy Sacerdos et Pontifex,
 37 II,17     |        szczególnej konsekracji: (...) to powołanie ze swej natury
 38 II,17     |            pieśń chwały, wówczas jest to prawdziwie głos Oblubienicy
 39 II,17     |    przemawiającej do Oblubieńca. Jest to ponadto modlitwa, w której
 40 II,17     |          Paweł VI stwierdził, że jest to «  modlitwa Kościoła lokalnego  »,
 41 II,17     |        modlitwy. Nie tylko przekazuje to, co kontemplował, lecz także
 42 II,18     |   posłuszeństwo Ojcu aż do śmierci, i to śmierci krzyżowej (por.
 43 II,18     |     niektórych przypadkach, jak miało to miejsce w historii i zdarza
 44 II,19     |             że zstąpił z nieba nie po to, aby pełnić swoją wolę,
 45 II,19     |           rozpoznawać wolę Bożą przez to, co Duch Święty mówi Kościołowi.
 46 II,19     |            zrozumienie.84 ~Pozwoli mu to docenić duszpastersko godność
 47 II,20     |            bezinteresownością. Wymaga to ze strony biskupa pełnej
 48 II,21     |         Ewangelii, zwłaszcza kiedy ma to miejsce ze strony pełniących
 49 II,22     |          sposób szczególny staranie o to, by duchowość komunii krzewiła
 50 II,22     |            osoby konsekrowane. Będzie to czynił przez dialog i osobiste
 51 II,22     |      społecznej, jeśli przyczynia się to do zwiększenia skuteczności
 52 II,23     |               instytucjonalnych. Jest to niezmienny stan rzeczy w
 53 II,23     |               się sprawami Kościołów, to znów klasztorów, nierzadko
 54 II,24     |                por. Mt 4, 19), słyszy to samo zaproszenie powtórzone
 55 II,24     |              wezwanie “pójdź za Mną”. To “pójdź za Mną” potwierdza
 56 II,25     |    praktykowaniu cnoty nadziei, kiedy to w ciężkich czasach podnosili
 57 II,25     |            nowe biografie oraz, jeśli to możliwe, by rozeznały stosowność
 58 II,25     |              Boga w świat i historię. To również jest powodem nadziei,
 59 III,26    |        wszelkiemu stworzeniu. Zadanie to będzie aktualne aż do końca
 60 III,26    |            dla mnie powodem do chluby to, że głoszę Ewangelię. Świadom
 61 III,26    |              każdego z jego synów, ma to miejsce szczególnie w przypadku
 62 III,26    |             nie macie wielu ojców; ja to właśnie przez Ewangelię
 63 III,28    |              takim, jakim jest  ».108 To właśnie działo się przez
 64 III,28    |              dnia dzisiejszego, kiedy to różne wspólnoty, przyjmując
 65 III,28    |              z zaangażowaniem czyniąc to słowo żywym i skutecznym
 66 III,28    |     nauczaniem. Przede wszystkim jest to serce każdego człowieka,
 67 III,29    |               życiu moralnym. Oznacza to, że biskupi posiadają władzę
 68 III,29    |               modlitwę do Boga.~Zatem to, co każdy biskup usłyszał
 69 III,29    |        stosuje ją w życiu  ».114 Jest to więc słowo które, we wspólnocie
 70 III,29    |       straciło więc swojego znaczenia to, co napisałem w Adhortacji
 71 III,29    |        wartość powszechną. Odnosi się to w szczególności do życia
 72 III,30    |          usłyszana i przyjęta. Niesie to z sobą oczywiście wysiłek
 73 III,31    |        sprzeczne przesłanie.~Tłumaczy to, dlaczego wszystkie działania
 74 III,31    |              przestalibyśmy być sobą. To w świadectwie naszej wiary
 75 IV,32     |            wyrazić w swoim zachowaniu to, co otrzymali w wierze.130
 76 IV,32     |              sanctificandi) realizuje to, do czego zmierza posługa
 77 IV,34     |           obejmować katedrę biskupią. To właśnie obecność tej katedry
 78 IV,35     |       liturgicznym pierwszeństwo, czy to w Rzymie, czy podczas moich
 79 IV,35     |           promowania liturgii. Wymaga to jednak, aby w sposobie jej
 80 IV,35     |         wszystkich i wszędzie. Niesie to ze sobą również zdecydowaną
 81 IV,35     |              także zapewnienie, o ile to zależy od niego, lub we
 82 IV,37     |          Chrystusowy, a przejawia się to ze szczególną oczywistością
 83 IV,37     |           Ciele i Krwi Chrystusa, jak to właśnie, że się przemieniamy
 84 IV,37     |        właśnie, że się przemieniamy w to, co przyjmujemy”  ».145~
 85 IV,37     |               biskup zatroszczy się o to, by przynajmniej w niedzielę
 86 IV,38     |       sytuacji Kościoła i świata, czy to w Kościołach nowych, czy
 87 IV,38     |             odniesieniu do dorosłych. To pożyteczne polecenie przekazał
 88 IV,38     |           Niechaj więc troszczą się o to, by w każdej diecezji istniały
 89 IV,38     |          pierwszym szafarzem, zadba o to, by zwykle był on udzielany
 90 IV,39     |            dla odpuszczenia grzechów. To przepowiadanie, które jest
 91 IV,39     |               centrum Ewangelii. Jest to pierwsze przesłanie Apostołów
 92 IV,39     |           spowiedzi indywidualnej.152 To również do biskupa należy
 93 IV,40     |          ludowej.~Wciąż aktualne jest to, co zapisane zostało w Adhortacji
 94 IV,41     |           przypadkach, w których jest to prawdziwie stosowne, zachęcam
 95 IV,41     |              kanonizacyjnych.160 Może to być dla wszystkich znakiem
 96  V,42     |                który przyszedł nie po to, aby Mu służono, ale aby
 97  V,42     |              według św. Jana: «  Było to przed Świętem Paschy. Jezus,
 98  V,42     |              w ręce ludzi, przyjmując to wszystko, co później zechcą
 99  V,43     |            świętością jego życia. Ona to przygotowuje serca do przyjęcia
100  V,43     |              świętość jego życia. Ona to właśnie ułatwia przyjęcie
101  V,44     |               pasterskiej. Spełniając to zadanie zrobi wszystko,
102  V,44     |               wylanie Ducha Świętego, to biskup – przypomniało o
103  V,44(174)|               1997), 706-727. Dotyczy to również Zgromadzeń eparchialnych,
104  V,46     |          Wizytacje duszpasterskie~46. To właśnie w tej perspektywie
105  V,46     |         proboszcza i innych kapłanów. To właśnie w takich chwilach
106  V,47     |              biskupa. Pierwszy z nich to chwila, kiedy otrzymuje
107  V,47     |              misję duszpasterską, czy to po raz pierwszy, jak w przypadku
108  V,47     |               w przypadkach, gdy uzna to za stosowne, podejmie starania
109  V,48     |         kontaktów zatroszczy się on o to, by w seminarium formowały
110  V,50     |      praktykowania cnót i, jeśli uzna to za stosowne, zainicjować
111  V,50     |       dokument Mutuae relationes oraz to, co przewiduje obowiązujące
112  V,51     |               się również troszczył o to, by zrzeszenia świeckie
113  V,52     |             biskupa należy staranie o to, aby w społeczności cywilnej
114  V,54     |                szczególnie zaś, jeśli to możliwe, przez kierownictwo
115  V,54     |              święceń biskupich, kiedy to dobrowolnie wyraził zgodę
116 VI,55     |               Paweł wspomina wszystko to, co wycierpiał dla Ewangelii: « 
117 VI,55     |            płonął?  » (2 Kor 11, 29). To samo zapytanie rodzi się
118 VI,55     |       Kościoła, a równocześnie nadają to samo znamię katolickości
119 VI,55     |        Ecclesiae, przede wszystkim po to, aby Ewangelia była głoszona
120 VI,56     |   partykularny był w pełni Kościołem, to znaczy lokalną obecnością
121 VI,56     |  partykularności Kościołów”, ale mimo to elementami wewnętrznymi
122 VI,56     |              Kolegium.221 Nie osłabia to władzy biskupiej; wręcz
123 VI,56     |    podyktowanej samą naturą Kościoła. To samo prawo Boże wyznacza
124 VI,56     |            przez nich wspierany. Jest to kolejny powód, dla którego
125 VI,57     |                 Przede wszystkim jest to pielgrzymka do grobów książąt
126 VI,57     |              poziomie powszechnym.228 To, co wówczas ma miejsce,
127 VI,57     |                 Szczególnie staje się to oczywiste, gdy biskupi sprawują
128 VI,57     |              jej służyła.232 Wszystko to niesie w sobie konieczność
129 VI,58     |       sprawowaniu jego urzędu. Biorąc to właśnie pod uwagę, mój czcigodny
130 VI,58     |     zatwierdzić decyzje Synodu  ».241 To, że Synod spełnia zwykle
131 VI,59     |       pasterskiej. Poza tym, wszystko to realizuje się nie z powodu
132 VI,59     |         pomocy finansowej. Potwierdzi to bowiem wizerunek Kościoła
133 VI,59     |               innymi. Biskupi emeryci to kategoria pasterzy zasługujących
134 VI,59     |            kompetentna władza docenia to ich osobiste dziedzictwo
135 VI,60     |    chrześcijańskie; ponadto, i będzie to ich specyficzny wkład, wezwane
136 VI,61     |               praw i obowiązków.~Jest to starożytna instytucja patriarchalna
137 VI,61     |              z ustanowienia Kościoła. To dlatego Sobór Watykański
138 VI,63     |           należy rozumieć, że oznacza to pomniejszenie wagi i przydatności
139 VI,63     |     Katolickich Kościołach Wschodnich to Zgromadzenia Hierarchów
140 VI,63     |       biskupów są dziś, jak określili to również Ojcowie synodalni,
141 VI,63     |      komisjami i urzędami istnieją po to, by pomagać biskupom, a
142 VI,63     |                   tym bardziej nie po to, by ustanawiać struktury
143 VI,63     |            wyższego dobra.271 Zadanie to może być realizowane na
144 VI,64     |        Kościoła. Jednakże nie zwalnia to chrześcijan, od podejmowania
145 VII,66    |               Apostołem: «  Właśnie o to trudzimy się i walczymy,
146 VII,67    |           głodu i skrajnego ubóstwa i to w epoce, gdy ludzkość, jak
147 VII,67    |        przebaczenia. Chociaż nie jest to łatwe do przyjęcia, następujące
148 VII,68    |              prośbę o zaangażowanie w to dzieło we własnych diecezjach.
149 VII,68    |               nie można zapominać, że to właśnie ona jest fundamentem
150 VII,70    |       solidarności dotyczy również, i to w sposób naglący, sprawy
151 VII,70    |              zamiarem zniszczenia go.~To właśnie tutaj odsłania się,
152 VII,71    |           formację chrześcijańską.~Są to jedynie niektóre z dziedzin,
153 Zak,72    |         miłosierdziu słów  ».295 Jest to droga, którą my również
154 Zak,73    |                  Mt 15, 33). Z jakich to «  miejsc  » mamy zaczerpnąć
155 Zak,73    |             domem i szkołą komunii  » to zadanie, do podjęcia którego
156 Zak,74    |              tysiąclecia. Zawsze jest to samo zadanie: głosić Ewangelię
157 Zak,75    |        grzechem i śmiercią.~Powierzmy to nasze zadanie wstawiennictwu