Chapter,  Paragraph

  1 Wprow,1|              J 20, 21) i pragnął, aby ich następcy, czyli biskupi,
  2 Wprow,4|             września 2001 roku wraz z ich bolesną konsekwencją w postaci
  3 Wprow,4|               która nie zawodzi. Stąd ich oświadczenie: «  Nie możemy (...)
  4 Wprow,4|             dróg zbawienia i otwierać ich ku wolności każdego człowieka.
  5 Wprow,5|         liturgii świętej, umacnia nas ich przykładem, poucza ich słowami,
  6 Wprow,5|            nas ich przykładem, poucza ich słowami, a dzięki ich wstawiennictwu
  7 Wprow,5|          poucza ich słowami, a dzięki ich wstawiennictwu bierze nas
  8  I,7   |      zagubionych owiec i sprowadzaniu ich do wspólnej owczarni. ~Namaszczenie
  9  I,8   |          jeśli z powodu różnorodności ich bezpośrednich celów funkcja
 10  I,8   |            wszystkich biskupów wraz z ich Głową, z którą sprawują
 11  I,8   |          Kościołów partykularnych ani ich federacją, ani też wynikiem
 12  I,8   |           federacją, ani też wynikiem ich komunii, ponieważ, jak stwierdzają
 13  I,8   |        partykularnych, ani jako wynik ich komunii, lecz jako istotny
 14  I,8   |          struktura Kolegium biskupów, ich następców, będącego znakiem
 15  I,8   |             pojedynczych biskupów nad ich Kościołami partykularnymi;
 16  I,9   |              także «  by mógł wysyłać ich na głoszenie nauki  » (3,
 17  I,9   |         Apostołów mają na celu misję. Ich pierwsze rozesłanie (por.
 18 II,11  |               stanowi wymóg wpisany w ich uczestnictwo w Jego misji.
 19 II,15  |             Pism Bożych i wielokrotne ich rozważanie, oraz nauczanie
 20 II,15  |           Bożego w życiu pasterzy i w ich posłudze wspólnocie. Jak
 21 II,17  |        powołanie ze swej natury czyni ich bardziej podatnymi na doświadczenie
 22 II,21  |                po ojcowsku uważnym na ich trudności ascetyczne i duchowe,
 23 II,23  |            poszczególnych osób wraz z ich pytaniami, w kontekście
 24 II,25  |            się o przybliżenie wiernym ich sylwetek poprzez nowe biografie
 25 II,25  |      rozeznały stosowność rozpoczęcia ich procesów kanonizacyjnych.99~
 26 III,26 |        wszystkich narodów i pouczania ich, aby przestrzegali wszystkiego,
 27 III,26 |             dniu święceń włączających ich w sukcesję apostolską, przyjmują
 28 III,26 |               do wiary lub umocnienia ich życia w wierze stanowi zasadniczy
 29 III,28 |              osobami konsekrowanymi i ich wspólnotami, z wiernymi
 30 III,29 |              ma zatem troszczyć się o ich początkową i stałą formację.~
 31 III,29 |               także uwagę biskupów na ich obowiązek nauczania w sferze
 32 IV,32  |             im przed oczami tajemnicę ich powołania: «  uświęceni
 33 IV,33  |           życie dzieci Bożych podczas ich ziemskiej wędrówki, kierując
 34 IV,37  |      pojedynczych wiernych, ale całej ich wspólnoty w Chrystusie.
 35 IV,38  |  chrześcijańskiej dzieci i młodzieży, ich odpowiedniego przygotowania
 36 IV,39  |         Pokuty. Z radością usłyszałem ich potwierdzenie tego, co jest
 37 IV,39  |          wymaga się troski o dusze, o ich obowiązku, by zapewnili
 38 IV,40  |               jego kompetencji należy ich regulowanie, zachęcanie
 39 IV,40  | chrześcijańskiego życia, oczyszczanie ich, jeśli zachodzi taka potrzeba,
 40 IV,40  |             potrzeba, oraz poddawanie ich ewangelizacji.158~
 41 IV,41  |          dotyczą wiernych świeckich w ich diecezjach, przede wszystkim
 42  V,42  |           swoich na świecie, do końca ich umiłował. W czasie wieczerzy (...)
 43  V,43  |             którzy zostali powierzeni ich władzy, sprawowania sądów
 44  V,43  |               narodów, uciskają je, a ich wielcy dają im odczuć swą
 45  V,44  |            potrójnym munus Chrystusa. Ich rzeczywista równość w godności
 46  V,44  |              publicznymi świadkami, a ich potestas testandi fidem
 47  V,47  |          ojcem i bratem, który miłuje ich, słucha, przyjmuje, poprawia,
 48  V,47  |           miarę możliwości, zabiega o ich dobro na płaszczyźnie ludzkiej,
 49  V,47  |   towarzysząca im na głównych etapach ich życia służebnego, poczynając
 50  V,47  |         stosowne, podejmie starania o ich publiczne uznanie, podejmując
 51  V,48  |         najbardziej odpowiednie formy ich koniecznego przygotowania
 52  V,49  |        ostateczna odpowiedzialność za ich rozpoznawanie i formację.
 53  V,49  |          prawdziwym ojcem, umacniając ich w umiłowaniu Ciała i Krwi
 54  V,51  |             powinni kierować rozwojem ich apostolatu zgodnie z ich
 55  V,51  |              ich apostolatu zgodnie z ich charakterem świeckim, czerpiąc
 56  V,51  |         programów formacyjnych, które ich przygotują do przyjęcia
 57  V,51  |               jest – i do tego należy ich zachęcać – ewangelizacja
 58  V,51  |   międzynarodowego. Z uwagi bowiem na ich miejsce w świecie, wierni
 59  V,51  |            wielki wpływ na otaczające ich środowisko, rozszerzając
 60  V,51  |              zwani, w sposób zgodny z ich świecką naturą, do zdania
 61  V,51  |          cierpienie; powinni wspierać ich, aby byli chrześcijanami
 62  V,51  |              inspiracji, czuwanie nad ich rozwojem, formacją teologiczną
 63  V,52  |             biskupa przy małżonkach i ich dzieciach, także poprzez
 64  V,52  |     katolickich, i by troszczył się o ich powstawanie tam, gdzie jeszcze
 65  V,52  |        powstawanie tam, gdzie jeszcze ich nie ma, przekonując instytucje
 66  V,54  |          odkrywaniu zamiarów Bożych w ich życiu i w przyjmowaniu wezwania
 67  V,54  |              przykład własnego życia. Ich zadaniem będzie towarzyszyć
 68 VI,56  |           jest konieczna do pełnienia ich pasterskich zadań (munus
 69 VI,56  |             pojedynczymi Kościołami i ich zgrupowaniami, nad wszystkimi
 70 VI,57  |             do całego Kościoła lub do ich Kościołów partykularnych,
 71 VI,57  |          przedstawione biskupom przed ich opublikowaniem.~
 72 VI,58  |           wysuwanie wniosków, nie zaś ich rozstrzyganie i wydawanie
 73 VI,58  |          Ojców synodalnych, włączając ich w proces opracowywania dokumentu
 74 VI,59  |        biskupami wychodzą daleko poza ich oficjalne spotkania. Żywa
 75 VI,59  |        przekazanej im posługi powinna ich prowadzić, przede wszystkim
 76 VI,59  |       rozważyć możliwości, jakie mają ich Kościoły, aby pomagać tym
 77 VI,59  |        szczególną uwagę ze względu na ich wzrastającą liczbę. Ku nim
 78 VI,59  |         kompetentna władza docenia to ich osobiste dziedzictwo duchowe,
 79 VI,59  |      możliwość dalszego korzystania z ich kompetencji przez różne
 80 VI,60  |               starożytnymi bogactwami ich tradycji, które stanowią
 81 VI,60  |          Kościoły wschodnie, z tytułu ich pokrewieństwa duchowego,
 82 VI,60  | chrześcijańskie; ponadto, i będzie to ich specyficzny wkład, wezwane
 83 VI,61  |              Kościoły patriarchalne i ich Synod~61. Wśród instytucji
 84 VI,61  |         ustrój Kościoła powszechnego. Ich szczególna godność wypływa
 85 VI,61  |            Kościoły, które są niejako ich córkami, a zatem aż do naszych
 86 VI,61  |         biskupów, bez naruszania pola ich kompetencji i ograniczania
 87 VI,61  |     swobodnego wypełniania przez nich ich własnych funkcji. ~Relacje
 88 VI,62  |            biskupami Prowincji, jak i ich komunii z Biskupem Rzymu.258
 89 VI,62  | poszczególnych biskupów oraz fakt, że ich ograniczona liczba pozwala
 90 VI,62  |          okoliczności czasu  ».259 Za ich pośrednictwem biskupi mogą
 91 VI,62  |        wymagają starannej refleksji w ich przygotowaniu obejmującym
 92 VI,63  |            doceniane z uwzględnieniem ich wszystkich możliwości.263
 93 VI,63  |       wszystkich częściach świata  ». Ich wielkie znaczenie przejawia
 94 VI,63  |           który spotyka się okresowo, ich funkcja będzie skuteczna,
 95 VI,63  |             pasterska postawionych na ich czele biskupów nie wyraża
 96 VI,63  |               funkcji łączących się z ich posługą pasterską (munus
 97 VI,63  |              biskupom, a nie zajmować ich miej sce  »,269 tym bardziej
 98 VII,66 |              pusillus grex i zachęcał ich, aby się nie obawiali, lecz
 99 VII,66 |            owce] wyprowadzi, staje na ich czele, owce zaś postępują
100 VII,67 |             podnoszą głowę. Pan widzi ich i wspiera: «  Wobec utrapienia
101 VII,69 |              szczególną ikonę Jezusa. Ich obecność we wspólnotach
102 VII,69 |               całych narodów, hamując ich rozwój społeczny i polityczny.286~
103 Zak,72 |         wspólnota chrześcijańska jest ich domem.294~Jezus ma jednak
104 Zak,72 |             Mówi do Apostołów, niemal ich prowokując: «  Wy dajcie