| Table of Contents | Words: Alphabetical - Frequency - Inverse - Length - Statistics | Help | IntraText Library |
| Jan Pawel II Pastores gregis IntraText - Concordances (Hapax - words occurring once) |
Chapter, Paragraph
1 VI,61(256) | Por. tamże, kan. 101 § 2 i 1062.~ 2 IV,36(140) | Sacrosanctum Concilium, 102.~ 3 VI,61(250) | października 1990): AAS 82 (1990), 1037.~ 4 IV,36(142) | Sacrosanctum Concilium, 104.~ 5 V,48(192) | Prawa Kanonicznego, kan. 1051.~ 6 VI,61(256) | Por. tamże, kan. 101 § 2 i 1062.~ 7 III,29(117)| 1997), 233: Ench. Vat. 16, 1065.~ 8 Wprow,5(12)| 6: AAS 94 (2002), 111-112.~ 9 I,7(20) | 1, wyd. F. X. Funk, I, 115.~ 10 II,25(98) | Por. n. 6: AAS 94 (2002), 116.~ 11 II,23(93) | Mediolanensis, Milano 1599, s. 1178.~ 12 II,17 | Twoim słowie » (Ps 119 [118], 114). Z modlitwy będzie 13 II,17 | ufność w Twoim słowie » (Ps 119 [118], 114). Z modlitwy 14 IV,34(133) | Diakonów: Wprowadzenie, 21. 120. 202.~ 15 I,9(44) | Por. In Io. Ev. tract. 123, 5: PL 35, 1967.~ 16 III,28(112)| En. in Ps. 126, 3: PL 37, 1669.~ 17 II,15(70) | 1974), 17: AAS 66 (1974), 128.~ 18 III,30(122)| Insegnamenti V/1 (1982), 131; por. Propositio 64.~ 19 III,29(116)| N. 63: AAS 71 (1979), 1329.~ 20 VII,67(282)| 2001), 8: AAS 94 (2002), 137.~ 21 VI,61(257) | Por. tamże, kan. 140-143.~ 22 VI,61(257) | Por. tamże, kan. 140-143.~ 23 VI,61(254) | Wschodnich, kan. 110 § 3 i 149.~ 24 Zak,73(297)| Apologeticum, 39, 9: CCL 1, 151.~ 25 II,14(64) | n. 184, Watykan 2002, s. 154.~ 26 III,29(120)| 1990), 19/1: AAS 82 (1990), 1558; Kodeks Prawa Kanonicznego, 27 VI,62(258) | Kościołów Wschodnich, kan. 156 § 1.~ 28 V,46(180) | Por. Romae 1572, s. 52 v.~ 29 I,8(33) | moderante perveniat »: CCSL 159 C, rubr. 1851; Katechizm 30 II,23(93) | Ecclesiae Mediolanensis, Milano 1599, s. 1178.~ 31 III,28(112)| En. in Ps. 126, 3: PL 37, 1669.~ 32 IV,35(136) | Galliarum episcopos: PL 45, 1759.~ 33 V,43(162) | Kościołów Wschodnich, kan. 177 § 1.~ 34 II,15(71) | Por. Św. Augustyn, Sermo 179, 1: PL 38, 966.~ 35 II,13(58) | Kościoła Katolickiego, nn. 1804. 1839.~ 36 II,13(58) | Katolickiego, nn. 1804. 1839.~ 37 I,8(33) | perveniat »: CCSL 159 C, rubr. 1851; Katechizm Kościoła Katolickiego, 38 II,13(53) | 28: wyd. F. X. Funk, II, 191.~ 39 III,29(120)| Kościołów Wschodnich, kan. 196 § 2.~ 40 Wprow,2(5) | 6 grudnia 1965): AAS 58 (1966), 68.~ 41 II,13(55) | Kościołów Wschodnich, kan. 197.~ 42 II,17(79) | Laudis canticum (1 listopada 1970): AAS 63 (1971), 532.~ 43 II,24 | Biskupów w dniu 22 lutego 1973 r., oraz dostosowanie go 44 I,8(29) | Biskupów (29 października 1987), 4: AAS 80 (1988), 610; 45 VII,70(289)| Dzień Pokoju 1990 (8 grudnia 1989), 7: AAS 82 (1990), 150.~ 46 VI,65(276) | grudnia 1990), 11: AAS 83 (1991), 259-260.~ 47 IV,34(133) | Wprowadzenie, 21. 120. 202.~ 48 VI,56(211) | maja 1931): AAS 23 (1931), 203.~ 49 VI,57(235) | Kościołów Wschodnich, kan. 206.~ 50 V,44(170) | Kanonicznego, kan. 204 § 1; 208, 212 §§ 2, 3; Kodeks Kanonów 51 III,29(117)| Katechizacji (15 sierpnia 1997), 233: Ench. Vat. 16, 1065.~ 52 V,44(174) | których mowa w kanonach 235-242 Kodeksu Kanonów Kościołów 53 III,31(126)| Trinitate, VIII, 1: PL 10, 236.~ 54 V,44(174) | których mowa w kanonach 235-242 Kodeksu Kanonów Kościołów 55 VI,65(276) | 1990), 11: AAS 83 (1991), 259-260.~ 56 VI,65(276) | 11: AAS 83 (1991), 259-260.~ 57 II,12(51) | 15. 31: AAS 93 (2001), 276. 288.~ 58 III,27(103)| 29: AAS 93 (2001), 285-286.~ 59 II,12(49) | 2001), 30: AAS 93 (2001), 287.~ 60 II,12(51) | 31: AAS 93 (2001), 276. 288.~ 61 II,17(75) | 2001), 34: AAS 93 (2001), 290.~ 62 IV,36(138) | 2001), 35: AAS 93 (2001), 291.~ 63 II,15(73) | N. 39: AAS 93 (2001), 294.~ 64 IV,41(159) | 29-41: AAS 93 (2001), 285-295.~ 65 VI,59(242) | 2001), 44: AAS 93 (2001), 298.~ 66 II,20(89) | 2001), 49: AAS 93 (2001), 302.~ 67 Zak,72(294)| 2001), 50: AAS 93 (2001), 303.~ 68 VI,63(262) | Kan. 322.~ 69 I,8(24) | Prawa Kanonicznego, kan. 330, Kodeks Kanonów Kościołów 70 VI,56(215) | Prawa Kanonicznego, kan. 331 i 333; Kodeks Kanonów Kościołów 71 VI,58(241) | Kan. 343.~ 72 V,43(162) | Prawa Kanonicznego, kan. 369; Kodeks Kanonów Kościołów 73 III,29(120)| Prawa Kanonicznego, kan. 386 § 2; Kodeks Kanonów Kościołów 74 II,13(55) | Prawa Kanonicznego, kan. 387; por. Kodeks Kanonów Kościołów 75 II,18(80) | 20-21: AAS 88 (1996), 393-395.~ 76 II,18(80) | 20-21: AAS 88 (1996), 393-395.~ 77 I,9(43) | 1979), 3: AAS 71 (1979), 397.~ 78 VI,57(235) | Prawa Kanonicznego, kan. 399; Kodeks Kanonów Kościołów 79 VI,57(227) | Prawa Kanonicznego, kan. 400 § 1; Kodeks Kanonów Kościołów 80 Wprow,4(8) | 1971), 41: AAS 63 (1971), 429 - 430.~ 81 Wprow,4(8) | 41: AAS 63 (1971), 429 - 430.~ 82 VI,62(258) | Prawa Kanonicznego, kan. 437 § 1; Kodeks Kanonów Kościołów 83 VI,62(260) | Prawa Kanonicznego, kan. 441. 443.~ 84 VI,62(260) | Kanonicznego, kan. 441. 443.~ 85 VI,63(267) | Kanonicznego, kan. 381 § 1; 447. 455 § 1.~ 86 IV,32(127) | 22-24: AAS 95 (2003), 448-449.~ 87 IV,32(127) | 22-24: AAS 95 (2003), 448-449.~ 88 VI,63(265) | Prawa Kanonicznego, kan. 450.~ 89 IV,39(152) | Por. n. 1: AAS 94 (2002), 453-454.~ 90 IV,39(152) | n. 1: AAS 94 (2002), 453-454.~ 91 VI,63(267) | Kanonicznego, kan. 381 § 1; 447. 455 § 1.~ 92 VI,63(271) | Prawa Kanonicznego, kan. 459 § 1.~ 93 IV,37(147) | 41-42: AAS 95 (2003), 460-461.~ 94 V,44 | ustalony w kanonach 460-468 Kodeksu Prawa Kanonicznego, 95 II,15(72) | Kapłańskiej, VI: PG 12, 474 C.~ 96 II,12(50) | Orazione II, n. 71: PG 35, 479.~ 97 II,16(74) | hierarchii kościelnej, III: PG 3, 512; Św. Tomasz z Akwiniu, S. 98 II,17(79) | listopada 1970): AAS 63 (1971), 532.~ 99 V,47(185) | Nepotianum presb., LII, 7: PL 22, 534.~ 100 II,13(60) | oratione dominica 23: PL 4, 535; por. Sobór Wat. II, Konst. 101 VI,61(253) | 34: wyd. F. X. Funk, I, 572-574.~ 102 VI,61(253) | wyd. F. X. Funk, I, 572-574.~ 103 III,28(107)| Kościołów Wschodnich, kan. 595 § 1.~ 104 VI,55(208) | Kościołów Wschodnich, kan. 50, 597 § 2.~ 105 VI,56(219) | Kościołów Wschodnich, kan. 600.~ 106 I,8(29) | 1987), 4: AAS 80 (1988), 610; Konst. apost. Pastor Bonus, 107 VI,63(261) | Por. AAS 90 (1998), 641-658.~ 108 Wprow,5(14)| Sermo 340/A, 9: PLS 2, 644.~ 109 VI,63(264) | 1998), 6: AAS 90 (1998), 645-646.~ 110 VI,63(264) | 6: AAS 90 (1998), 645-646.~ 111 I,8(32) | 1998), 8: AAS 90 (1998), 647.~ 112 VI,63(266) | 10.12: AAS 90 (1998), 648-650.~ 113 VI,63(267) | 13.19: l.c., 649-651. 653-654; Kodeks Prawa Kanonicznego, 114 IV,38(150) | sierpnia 1971): AAS 63 (1971), 657.~ 115 VI,63(261) | Por. AAS 90 (1998), 641-658.~ 116 V,47(182) | nn. 16-17: AAS 84 (1992), 681-684.~ 117 V,47(182) | 16-17: AAS 84 (1992), 681-684.~ 118 VII,69 | społeczne i ekonomiczne~69. W działaniach pasterskich 119 II,15(68) | Do Filadelfian 5: PG 5, 700.~ 120 II,19(82) | 28: AAS 84 (1992), 701-703.~ 121 V,44(174) | Por. AAS 89 (1997), 706-727. Dotyczy to również 122 II,19(86) | Do Polikarpa, IV: PG 5, 721.~ 123 V,44(174) | Por. AAS 89 (1997), 706-727. Dotyczy to również Zgromadzeń 124 Zak,72 | 73. Wobec scenariuszy głoszenia 125 Zak,73 | 74. Skądże więc my, biskupi, 126 III,28(107)| Prawa Kanonicznego, kan. 747 § 1; Kodeks Kanonów Kościołów 127 VI,55(208) | Kanonicznego, kan. 337, 749 § 2; Kodeks Kanonów Kościołów 128 Zak,74 | 75. W ten sposób zostaje jasno 129 VI,56(219) | Prawa Kanonicznego, kan. 753; Kodeks Kanonów Kościołów 130 I,8(33) | Kościoła Katolickiego, nn. 758-760; Kongr. Nauki Wiary, 131 I,8(33) | Kościoła Katolickiego, nn. 758-760; Kongr. Nauki Wiary, List 132 V,48(190) | 60-63: AAS 84 (1992), 762-769.~ 133 VII,68(284)| 2000), 22: AAS 92 (2000), 763.~ 134 I,7(18) | Do Magnezjan 6, 1: PG 5, 764; Do Trallan 3, 1: PG 5, 135 V,48(190) | 60-63: AAS 84 (1992), 762-769.~ 136 V,48(191) | Por. tamże, 65: l.c. 771-772.~ 137 V,48(191) | Por. tamże, 65: l.c. 771-772.~ 138 VI,58(237) | września 1965): AAS 57 (1965), 775-780; Sobór Wat. II, Dekr. 139 VI,58(238) | września 1965): AAS 57 (1965), 776-777; Przemówienie do Ojców 140 VI,58(238) | 1965): AAS 57 (1965), 776-777; Przemówienie do Ojców synodalnych ( 141 Zak,73(296)| 18 maja 1986), 67: AAS 78 (1986), 898.~ 142 II,24(94) | 1992), 70: AAS 84 (1992), 781.~ 143 II,24(95) | Tamże, 72: l.c. 787.~ 144 VII,69(287)| 1999), 55: AAS 91 (1999), 790-791.~ 145 VII,69(287)| 55: AAS 91 (1999), 790-791.~ 146 V,47(186) | 1992), 77: AAS 84 (1992), 795.~ 147 VI,65(276) | 7 grudnia 1990), 11: AAS 83 (1991), 259-260.~ 148 I,6(16) | 2, 2; III, 3, 1: PG 7, 847-848; Propositio 2.~ 149 I,7(18) | Smyrneńczyków 8, 1: PG 5, 852.~ 150 VI,57(227) | art. 31: AAS 80 (1988), 868; Adnexum I, 6: tamże, 916- 151 IV,37(148) | art. 7: AAS 89 (1997), 869-870.~ 152 IV,37(148) | art. 7: AAS 89 (1997), 869-870.~ 153 II,18(80) | marca 1996), 20-21: AAS 88 (1996), 393-395.~ 154 Zak,73(296)| 1986), 67: AAS 78 (1986), 898.~ 155 II,23(92) | Hom. in Ez. I, 11: PL 76, 908.~ 156 VII,69(287)| stycznia 1999), 55: AAS 91 (1999), 790-791.~ 157 VI,57(229) | 2; I, 5: AAS 80 (1988), 913, 915.~ 158 I,8(28) | Adnexum I, 4: AAS 80 (1988), 914-915; Sobór Wat. II, Konst. 159 VI,57(227) | Adnexum I, 6: tamże, 916-917; Kodeks Prawa Kanonicznego, 160 VII,68(284)| sierpnia 2000), 22: AAS 92 (2000), 763.~ 161 V,49(195) | 1998): AAS 90 (1998), 879-926.~ 162 Wprow,5(11)| Parmenianum donat. 2, 2: PL 11, 947; Św. Ignacy Antiocheński, 163 II,15(71) | Augustyn, Sermo 179, 1: PL 38, 966.~ 164 VI,58(238) | września 1967): AAS 59 (1967), 970 - 971.~ 165 VI,58(238) | 1967): AAS 59 (1967), 970 - 971.~ 166 V,47 | która istniała pomiędzy Aaronem a jego synami, istnieje 167 VII,71 | rozpad rodziny. Mówiąc nie aborcji i eutanazji, Kościół mówi 168 IV,39 | czuwanie, aby zastosowanie absolucji generalnej miało miejsce 169 II,18 | oraz Jego ubóstwo będące absolutną wolnością wobec dóbr ziemskich. ~ 170 Wprow,5 | zakończenie prac synodalnych, abym całemu Kościołowi mógł przekazać 171 II,23(93) | Acta Ecclesiae Mediolanensis, 172 II,24 | potwierdzone w późniejszych Adhortacjach apostolskich Christifideles 173 V,45 | stosowności powierzenia administracji ekonomicznej diecezji osobom 174 V,46 | zagadnienia o charakterze administracyjnym innym delegatom, biskup 175 II,16 | znaczną część swojego czasu na adorację przed tabernakulum. Biskup 176 II,13 | zatraca się całkowicie w adoracji Ojca i w służbie braciom. 177 Wprow,4(8) | List apost. Octogesima adveniens (14 maja 1971), 41: AAS 178 VII,68 | Deklaracja soborowa Nostra aetate, « Wszystkie (...) ludy 179 I,8 | realizowania kolegialności afektywnej w kolegialności efektywnej 180 I,8 | afektywna (collegialitas affectiva) istnieje więc zawsze pomiędzy 181 VII,68 | mogą się otwierać przez afirmację wolności religijnej, o której 182 Wprow,2 | różnych kontynentach, od Afryki przez Amerykę, Azję, Oceanię 183 VII,67 | skutki malarii, szerzenie się AIDS, analfabetyzm, los licznych 184 III,29 | też instytucjom szkolnym i akademickim, w których działają, biskupi 185 VI,65 | podstawowych wartości, jak akceptacja bliźniego, szacunek dla 186 IV,35 | liturgicznymi, aby godność i prawda akcji liturgicznych była przestrzegana 187 V,43 | otrzymał; wyraża się ona w aktach władzy, umożliwiających 188 II,23 | wymiarów jest dla biskupa aktem miłości wobec wiernych i 189 II,14 | i codziennego odnawiania aktu powierzenia, którego dokonał 190 I,10 | jako miejsce historycznej aktualizacji zbawienia dokonanego przez 191 II,24 | przez które Bóg precyzuje i aktualizuje pierwsze powołanie. Również 192 I,9 | zachowują w pełni swoją aktualność: « Dana Mi jest wszelka 193 III,29 | kierowanie katechezą jest zawsze aktualnym zadaniem biskupa. W wykonywaniu 194 VI,63 | wyraża się wspólnie poprzez akty kolegialne podobne do działań 195 III,29 | rzeczywistego priorytetu aktywnej i owocnej katechezy. Więcej – 196 VI,55 | wreszcie popierać wszelką aktywność, która jest wspólna dla 197 II,16(74) | PG 3, 512; Św. Tomasz z Akwiniu, S. Th. II-II, q. 184, a. 198 IV,37 | katolicki i apostolski Kościół. Albowiem “nie co innego sprawia uczestnictwo 199 V,43(167) | lib. I, ep. VI: Sancti Ambrosii episcopi Mediolanensis opera, 200 V,43 | dla dobra Ludu Bożego. Św. Ambroży przestrzegał z tego powodu: « 201 VII,69(287)| Adhort. apost. Ecclesia in America (22 stycznia 1999), 55: 202 Wprow,2 | kontynentach, od Afryki przez Amerykę, Azję, Oceanię aż po Europę, 203 I,9 | tej posługi biskupiej jako amoris officium.44 Wypływa stąd 204 VII,67 | malarii, szerzenie się AIDS, analfabetyzm, los licznych dzieci i młodych 205 VII,69 | globalizacji powinna być analizowana w świetle zasad sprawiedliwości 206 VII,71 | przeprowadzenie pogłębionej analizy sposobów, jakimi Kościoły 207 Zak,72 | tak wielką liczbę osób.~Analogiczna postawa może zrodzić się 208 VI,63 | Apostolos suos.261 Instytucje analogiczne w Katolickich Kościołach 209 VI,56 | potrzebuje Głowy Kolegium. Analogicznie Kościół, aby być jednym, 210 V,45 | przykładem dla wszystkich innych analogicznych instytucji kościelnych. 211 VI,60 | skarb współistniejący z analogicznymi środkami wyrazu Kościoła 212 IV,38 | Chrystusa i Kościoła, w analogii do początku, rozwoju i wzrostu 213 II,19 | partykularnym. Powinien on się angażować w utrzymywanie intensywnych 214 I,8(33) | Por. Sacramentario di Angoulême, In dedicatione basilicae 215 V,46 | wizytę pasterską jako quasi anima episcopalis regiminis i 216 II,22 | Animator duchowości komunii i misji~ 217 V,51 | formacją teologiczną i duchową animatorów oraz nad włączeniem tych 218 II,17 | niebieskiej, ogniwem łączności z aniołami i świętymi, którzy na wieki 219 VI,56(211) | Enc. Quadragesimo anno (15 maja 1931): AAS 23 ( 220 I,8(33) | dispensatione caelesti, ut quae ante mundi principium in tua 221 II,24 | formacji, łączą się motywacje antropologiczne, wiążące się z faktem, że 222 VII,66 | obowiązek demaskować fałszywe antropologie, odzyskiwać wartości stłumione 223 V,54 | rzeczą słuszną, aby biskup apelował do rodzin, ale także do 224 VII,70 | rzeczywistości, głęboki sens apelu o globalizację solidarności 225 Zak,75 | Matki Kościoła i Królowej Apo - stołów. Niech Ona, która 226 Zak,73(297)| Por. Tertulian, Apologeticum, 39, 9: CCL 1, 151.~ 227 I,9 | że Jezus nazwał Dwunastu Apostołami, co dosłownie znaczy « 228 Wprow,5 | umiłował », pozwólmy, aby, jak apostołowi Piotrowi, wszystkim nam 229 V,43 | posługi opartej na charyzmacie apostolskości. Częste wspomnienie w Auli 230 V,51 | wziąć pod uwagę znaczenie apostolstwa świeckich zrzeszonych, zarówno 231 IV,35 | korektę nadużyć i wykluczenie arbitralnych decyzji na płaszczyźnie 232 Wprow,2(5) | Przemówienie do Kardynałów, Arcybiskupów i Biskupów Włoch (6 grudnia 233 III,30 | głoszenia Ewangelii na « nowych areopagach » są środki społecznego 234 II,16(74) | Por. Pseudo Dionizy Areopagita, O hierarchii kościelnej, 235 III,31 | zdrowej nauki i odpierać argumenty tych, którzy [jej] zaprzeczają (...). 236 III,30 | dziedzictwa kulturowego, artystycznego i historycznego diecezji: 237 II,21 | uważnym na ich trudności ascetyczne i duchowe, zapewniając im 238 VI,65 | inicjatywami misyjnymi, także w aspekcie ekonomicznym.275 ~Równie 239 VII,67 | pokój~67. W zakresie tego aspektu misyjnego Ojcowie synodalni 240 II,25 | którzy potrafią zrozumieć aspiracje ludzkie, podjąć je, oczyszczać 241 II,12 | i otwartością; w takiej atmosferze rozwijały się prace synodalne, 242 II,15 | jak Dziewica Maryja, Virgo audiens,70 pociąga za sobą pewne 243 III,28 | być gotów powtórzyć za św. Augustynem: « Z tego miejsca jesteśmy 244 IV,35 | szafarze i lud posiadali autentyczne zrozumienie i doświadczenie 245 V,44 | sercu Kościoła przez życie autentycznie duchowe.~Jeśli komunia jest 246 V,44 | tworzą. Tym, co gwarantuje autentyczność tego rodzaju organicznej 247 VII,69 | obywatelskich jest próbą autentyczności naszej wiary chrześcijańskiej.~ 248 V,43 | zdolności nawiązywania autentycznych i konstruktywnych relacji 249 VI,56 | przysługuje mu własny zakres autonomicznego sprawowania takiej władzy, 250 VI,61 | ani nie umniejsza słusznej autonomii każdego biskupa w zarządzaniu 251 II,18 | Błogosławieństwach stanowią jakby autoportret samego Chrystusa: oblicze 252 V,43 | następcami Apostołów nie tylko w autorytecie i świętej władzy, ale także 253 III,29 | misję głoszenia słowa z autorytetem. Każdy biskup bowiem jest 254 Wprow,5 | która wypływa z Krzyża.~Ave Crux spes unica! To pozdrowienie, 255 Wprow,2 | od Afryki przez Amerykę, Azję, Oceanię aż po Europę, oraz 256 V,50 | biskup powinien z uwagą badać, czy pośród osób konsekrowanych 257 V,48 | przeprowadzić odpowiednie badanie.192 W związku z tym, świadom 258 V,48 | kapłańskich, jedynie po dokładnym badaniu i szerokiej konsultacji, 259 VI,58 | decydujący, wyrażają w każdym bądź razie swoje uczestnictwo 260 II,21 | ludzkości, a z drugiej podważa bałwochwalstwo w odniesieniu do instynktu 261 V,46 | biskupa z wiernymi.179 Biskup Bartłomiej dos Martires, którego beatyfikowałem 262 I,8(33) | Angoulême, In dedicatione basilicae novae: « Dirige, Domine, 263 Zak,72 | Przykładem może być św. Bazyli, który wprost zapragnął 264 Zak,72 | imienia nazwana została Bazyliadą: jasno stąd wynika, że « 265 V,46 | Bartłomiej dos Martires, którego beatyfikowałem kilka dni po zakończeniu 266 II,17 | złożyli uroczystą deklarację, będącą równocześnie programem życia: « 267 II,18 | dziewicza oraz Jego ubóstwo będące absolutną wolnością wobec 268 II,11 | wagę miłości pasterskiej, będącej owocem zarówno znamienia 269 II,11 | życie. Również ten udział będący komunią serc i zamierzeń 270 II,24 | doświadczeniem duchowym, będącymi źródłem prawdziwego ubogacenia 271 II,20 | niewyczerpaną hojnością i bezgraniczną bezinteresownością. Wymaga 272 II,20 | hojnością i bezgraniczną bezinteresownością. Wymaga to ze strony biskupa 273 VII,71 | współpracowników, szczególnie bezinteresownych i gotowych do tej wymagającej 274 Wprow,3 | dziei, która jest jak bezpieczna i silna kotwica przenikająca 275 III,29 | wyrażać swoją troskę poprzez bezpośrednie wystąpienia, mające na celu 276 V,47 | obowiązków wymagających bezpośredniej odpowiedzialności. W takich 277 II,15 | Pismo Święte. Biskup byłby bezużytecznym głosicielem słowa na zewnątrz, 278 V,42 | polega na całkowitej i bezwarunkowej dyspozycyjności względem 279 III,26 | ciążącego na mnie obowiązku. Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii! » ( 280 II,12 | czasów~12. Jeden z wizerunków biblijnych wydaje się być szczególnym 281 II,15 | divina, mającą odnaleźć w biblijnym tekście słowo, które stawia 282 V,45 | powinno się poświęcać uwagę biedniejszym parafiom i wspólnotom oraz, 283 VII,67 | wspiera: « Wobec utrapienia biednych i jęku ubogich – mówi Pan: “ 284 VI,59 | wzrastającą liczbę. Ku nim często biegły myśli Ojców synodalnych 285 IV,38 | kapłaństwa są umocnieni poprzez bierzmowanie, którego pierwszym szafarzem 286 II,25 | ich sylwetek poprzez nowe biografie oraz, jeśli to możliwe, 287 VII,70 | a interesy ekonomiczne biorą górę nad dobrem jednostek, 288 III,28 | konsekwencji, znaczenie biskupiego munus docendi wypływa z 289 Zak,73 | Nasza komunia w gronie biskupim, do którego jesteśmy włączeni 290 I,8 | Kolegialny wymiar nadaje biskupstwu uniwersalny charakter. Można 291 V,43 | jako czegoś nieosobowego i biuro - kratycznego, właśnie dlatego, 292 VI,63 | wypadku należy « unikać biurokratyzacji urzędów i komisji działających 293 IV,32 | święceń biskupich obrządku bizantyjskiego, « szafarza łaski najwyższego 294 Wprow,5 | porę i nie w porę, wykazuj błąd, napominaj, podnoś na duchu 295 IV,33 | braćmi i z tym samym ludem błaga Pana i dziękuje Mu, wskazując 296 II,15 | zwróconego, czemu towarzyszy błaganie o Jego przebaczenie i łaskę.~ 297 Wprow,4 | się do Księcia Pokoju z błaganiem, aby serca ludzkie otworzyły 298 II,13 | niech zajaśnieje w tobie blask świętości, abyś, kiedy pojawi 299 VI,56 | potrzebujemy, abyście byli zawsze bliscy, aby dodawać coraz bardziej 300 VII,66 | ekspertem w sprawach ludzkich i bliski człowiekowi naszych czasów. 301 II,18 | pragną, na wzór Apostołów, bliżej naśladować Pana, proponuje 302 VI,59 | także przez tworzenie « bliźniaczych więzi », które powinny 303 VI,65 | wartości, jak akceptacja bliźniego, szacunek dla różnic kulturowych 304 II,18 | Droga rad ewangelicznych i błogosławieństw~18. Wszystkim swoim uczniom, 305 II,18 | są darem łaski i które w Błogosławieństwach stanowią jakby autoportret 306 II,21 | należy żyć « oczekując błogosławionej nadziei » chwalebnego powrotu 307 VI,60 | czcigodnymi i starożytnymi bogactwami ich tradycji, które stanowią 308 VI,64 | powiększać swoje wielkie bogactwo.273~ 309 IV,40 | rzeczywistości równocześnie tak bogatej i tak delikatnej. Przede 310 VII,67 | nikogo, nawet dla tak zwanych bogatych.~Biskupi zdecydowanie potępili 311 VII,67 | głęboki podział pomiędzy bogatymi i ubogimi. Ubogich są całe 312 Wprow,4 | człowieka, aby uśmierzyć ból jego ran, zachowując zawsze 313 II,23 | Grzegorz Wielki stwierdzając z bólem: « później, odkąd wziąłem 314 Wprow,4 | września 2001 roku wraz z ich bolesną konsekwencją w postaci niezliczonych 315 VI,55 | także w innych formach in bonum totius Ecclesiae, przede 316 III,29 | wszystkich szacunek jako świadkom Boskiej i katolickiej prawdy; wierni 317 II,25 | której Kościołowi nigdy nie brakowało i nigdy nie zabraknie.98~ 318 Wprow,4 | Postępując jak ojciec, brat i przyjaciel każdego człowieka, 319 II,20 | bardziej uwydatnia zdolność braterskiego dzie - lenia się niż skuteczność 320 Wprow,5 | świata,10 zwracam się z braterskim pozdrowieniem i przesyłam 321 II,22 | jako miłość w powszechnym braterstwie.~ 322 II,17 | Pisząc o modlit - wie brewiarzowej, mój czcigodny poprzednik 323 V,52 | społeczności cywilnej wspierano i broniono wartości małżeństwa, poprzez 324 II,23 | odkąd wziąłem na siebie brzemię troski pasterskiej, rozrywany 325 II,25 | prześladowań i nieszczęść, budowali hospicja, aby przyjmować 326 II,21 | wspierał wzajemne relacje budowane w oparciu o szacunek i poważanie, 327 II,12 | się bodźcem i wzajemnym budowaniem się w miłości. Nie chodzi 328 IV,32 | który Kościół jest stale budowany jako Lud Boży, ciało Chrystusa 329 II,18 | miłosierne oblicze ojca i budowniczego pokoju; czyste oblicze tego, 330 VII,67 | Oczekuje na swoich proroków i budowniczych, których nie może zabraknąć 331 V,44 | osobistym, jak i wspólnotowym, budząc zawsze nowe formy uczestnictwa 332 V,48 | jednak, że pierwszą siłą budzącą i kształtującą powołania 333 III,29 | wystąpienia, mające na celu budzenie i podtrzymywanie autentycznego 334 I,10 | w sprzeczności z jego « byciem z » nimi. Jest to prawdą 335 III,31 | wiary w Ludzie Bożym nie byłaby w pełni przedstawiona, gdyby 336 II,24 | że w tym celu użyteczne byłyby specjalne kursy formacyjne 337 VI,55 | Któż odczuwa słabość, bym i ja nie czuł się słaby? 338 III,29 | przez Pana, Boga waszego, byście mogli żyć, by dobrze się 339 Zak,75 | apostolskiego, uzyska nam łaskę, byśmy nigdy nie zawiedli w miłości 340 I,8(33) | ecclesiam tuam dispensatione caelesti, ut quae ante mundi principium 341 IV,34 | partykularnego. Z tego powodu Caeremoniale Episcoporum uwydatnia znaczenie 342 II,18 | radykalny zależy od Niego i jest całkowitą przejrzystością Jezusa wobec 343 V,42 | zażyłość z Jezusem, polega na całkowitej i bezwarunkowej dyspozycyjności 344 I,7 | kulturach istnieje zwyczaj całowania ręki biskupa jako ręki kochającego 345 II,17(79) | Konst. apost. Laudis canticum (1 listopada 1970): AAS 346 VI,64 | rozwijaniu go in veritate et caritate (por. Ef 4, 15). Skandal 347 Wprow,1 | takiego tytułu « nisi per caritatem efficiatur unum cum Christo ».3 348 III,29 | Adhortacji apostolskiej Catechesi tradendae: « Wy [biskupi] 349 Zak,73(297)| Tertulian, Apologeticum, 39, 9: CCL 1, 151.~ 350 I,8(33) | moderante perveniat »: CCSL 159 C, rubr. 1851; Katechizm 351 Wprow,2 | specjalnych, których wspólną cechą jest perspektywa ewangelizacji 352 VII,68 | stanowczo postawę indyferentyzmu cechowaną relatywizmem religijnym, 353 II,20 | wykorzystywane zgodnie z celami właściwymi Kościołowi: na 354 Wprow,2 | wdzięczni Panu za otrzymany dar celebrowania raz jeszcze zgromadzenia 355 IV,37 | zapewnienie normalności w celebrowaniu Eucharystii napotyka na 356 IV,35(136) | statuat supplicandi »: Św. Celestyn, Ad Galliarum episcopos: 357 II,21 | dobrowolnie przyjęli obowiązek celibatu dla Królestwa niebieskiego, 358 I,8 | różnorodności ich bezpośrednich celów funkcja uświęcania musi 359 VI,58 | również i ja zawsze ogromnie ceniłem propozycje i opinie wyrażane 360 Wprow,1 | Wizerunek Dobrego Pasterza, tak ceniony również przez wczesną ikonografię 361 V,46 | Stimulus Pastorum, bardzo cenionym przez św. Karola Boromeusza, 362 IV,34 | każdej diecezji, stanowią cenne okazje dla umocnienia więzi 363 III,30 | działań w tej delikatnej i cennej sferze życia społecznego.124~ 364 IV,36 | ostatnio, należałoby przywrócić centralne miejsce święceniu dnia Pańskiego, 365 IV,36 | katechetycznej i duszpasterskiej centralności liturgii zależy bowiem w 366 Wprow,5 | zabrzmiało w Auli synodalnej w centralnym momencie prac X Zwyczajnego 367 Zak,72 | zapragnął zbudować u wrót Cezarei wielkie hospicjum dla potrzebujących, 368 V,51 | apostolatu zgodnie z ich charakterem świeckim, czerpiąc z łaski 369 III,28 | tradycję Kościoła, wyjaśnia, że charakterystyczna dla biskupów misja nauczania 370 II,19 | Oczywiście, wspomniane charakterystyczne cechy spotykamy w jeszcze 371 VII,66 | Działania biskupa powinna więc charakteryzować owa parresía, która jest 372 Zak,74 | świata. Jednakże posługę tę charakteryzują nowe i pilne wyzwania, domagające 373 V,43 | jego posługi opartej na charyzmacie apostolskości. Częste wspomnienie 374 V,50 | przykładnej obecności i misji charyzmatycznej. Dlatego też biskup powinien 375 Wprow,4 | immanentystycznych i ekonomistycznych, chcą mierzyć wszystko w kategoriach 376 III,31 | Święty apostoł Paweł, chcąc scharakteryzować idealnego 377 II,17 | do nałożenia rąk: « Czy chcesz modlić się nieustannie do 378 II,23 | Jesteś duszpasterzem? Nie chciej z tego powodu zaniedbywać 379 IV,35 | Kościoła, Ojcowie synodalni chcieli zwrócić uwagę na wielkie 380 II,22 | problemów, biskup powinien chętnie szukać pomocy, oprócz modlitwy, 381 Zak,73 | więc my, biskupi, weźmiemy chleb konieczny do udzielenia 382 II,13 | skutecznym słowem Ewangelii oraz chlebem życia świętej Eucharystii, 383 III,26 | jest dla mnie powodem do chluby to, że głoszę Ewangelię. 384 III,26 | powtórzyć za św. Pawłem: « Choćbyście mieli bowiem dziesiątki 385 VII,68 | chwały Boga i gdzie narody chodzić będą w Jego świetle ».285 ~ 386 VII,71 | jest jeszcze wiele form chorób istniejących w różnych częściach 387 V,47 | sytuacji z powodu ciężkiej choroby czy innej formy trwałego 388 V,53 | przede wszystkim ubogim i chorym. W takiej sytuacji łatwiej 389 II,24 | też oznaczać taką sequela Christi, która prowadzi do złożenia 390 I,10(45) | episcopus, vobiscum sum christianus.~ 391 II,24 | Adhortacjach apostolskich Christifideles laici, Pastores dabo vobis 392 Wprow,1 | caritatem efficiatur unum cum Christo ».3 Jest to zasadniczy 393 III,29 | ludzkiego, które należy chronić od jego poczęcia do naturalnej 394 VII,70 | fizycznym, czyli uważną na chronienie habitat różnych żywych stworzeń, 395 VI,56 | władzy, zakres uznany i chroniony przez powszechne prawodawstwo.214 396 Wprow,5 | Łk 5, 5)! Na Twoje słowo, Chryste, chcemy służyć Twojej Ewangelii 397 II,24 | świętości, i żył duchowością chrystocentryczną i eklezjalną, Zgromadzenie 398 II,11 | podstawami teologicznymi, chrystologicznymi i pneumatologicznymi na 399 I,8 | głową, wyraża jedność trzody Chrystusowej ».31 Dlatego « jedność 400 IV,38 | istocie, wierni odrodzeni w Chrzcie i włączeni do królewskiego 401 IV,38 | która ze względu na obecność chrzcielnicy oraz stołu eucharystycznego, 402 IV,32 | realizujące się w obmyciu chrzcielnym, umocnione jest sakramentami 403 IV,32 | 1 Kor 1, 2). Uświęcenie chrześcijanina, realizujące się w obmyciu 404 II,17 | kontemplował, lecz także otwiera chrześcijanom drogę kontemplacji. Znane 405 Zak,74 | świadkami prymatu Boga w życiu chrześcijańskim i mocy Jego miłości w słabości 406 IV,38 | czy w krajach, w których chrześcijaństwo utwierdzone jest od wieków, 407 V,47 | jedność w posłudze (...). Czyż chwałą ojca nie jest mądry syn? 408 II,21 | błogosławionej nadziei » chwalebnego powrotu Chrystusa (por. 409 IV,36 | oraz oczekiwania nadziei na chwalebny powrót Pana.140 Oczywiście, 410 II,22 | swoim Kościele szczególnych chwil, w których stajemy się bardziej 411 V,47 | biskupa. Pierwszy z nich to chwila, kiedy otrzymuje on misję 412 V,46 | kapłanów. To właśnie w takich chwilach najbardziej zbliża się do 413 V,53 | aby nie zniechęcali się chwilowymi trudnościami i nie odstępowali 414 II,25 | szczególne dziedzictwo za - chwytu i miłości ze względu na 415 VI,58 | rozstrzyganie i wydawanie dekretów, chyba że w pewnych wypadkach zo - 416 Wprow,3 | por. 1 Tm 2, 3), oraz z ciągłej obecności Pana Jezusa, Emmanuela - 417 III,27 | ostatecznego powołania człowieka, w ciągłości i równocześnie w nieciągłości 418 II,15 | Powierzam się Ewangelii niczym ciału Chrystusa ».68 Każdy biskup 419 III,26 | Ewangelię. Świadom jestem ciążącego na mnie obowiązku. Biada 420 II,18 | Chrystusa: oblicze ubóstwa, cichości i pragnienia sprawiedliwości; 421 II,12 | wówczas, gdy zanurzy się w ciemny, a zarazem jasny obłok tajemnicy 422 VI,55 | strapionych i tych, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości ( 423 VII,71 | świadectwo, że są blisko cierpiących, przypominają w sercu każdego 424 V,47 | zjednoczenia z Jezusem Chrystusem cierpiącym oraz z tak licznymi braćmi 425 II,20 | wynikiem: « nikt z nich nie cierpiał niedostatku » (4, 34). 426 VII,67 | rodziny ludzkiej ogromnymi cierpieniami.~W takiej sytuacji Kościół 427 Wprow,4 | go do pochylenia się nad cierpieniem każdego człowieka, aby uśmierzyć 428 II,15 | św. Paweł, że « dzięki cierpliwo - ści i pociesze, jaką niosą 429 V,43 | rozwijającej ją, dobroci serca i cierpliwości, zrozumienia i współczucia 430 II,25 | cnoty nadziei, kiedy to w ciężkich czasach podnosili swój lud, 431 IV,39 | będąc świadomym grzechu ciężkiego, może pojednać się z Bogiem 432 V,47 | samej sytuacji z powodu ciężkiej choroby czy innej formy 433 II,25 | które oczekują od Koś - cioła twórczych propozycji, z 434 VI,59 | drogocenna pamięć Koś - ciołów, którym przewodzili przez 435 Wprow,5 | duszpasterskiego doświadczenia w circuli minores aż do Propositiones, 436 III,30 | zadaniem złączonym z funk - cją biskupa. Powracając zatem 437 II,19 | Cnota posłuszeństwa~19. Nosząc 438 V,53 | mówić im także o innych cnotach chrześcijańskich, szczególnie 439 II,11 | trosce wiernym. Praktykując cnotę miłości, stanowiącej istotę 440 II,13 | chrześcijańskiego życia, dzięki cnotom teologalnym pozwala człowiekowi 441 II,23 | Droga, która wchodzi w codzienność~23. Duchowy realizm prowadzi 442 IV,41 | pokorną i radosną świętością codzienności. Również w naszych czasach 443 IV,32 | ono i przejawia w życiu codziennym wiernych, wszyscy są wezwani, 444 II,12 | pierwszoplanowość zgodnie z codziennymi wymaganiami życia Kościoła 445 VI,56(224) | Relacja końcowa, Exeunte coetu (7 grudnia 1985), C. 1: 446 VI,57 | umocnieniem kolegialności (collegialis confirmatio) w ciele Kościoła, 447 II,15(69) | Comm. in Is., Wprowadzenie: PL 448 VI,57 | kolegialności (collegialis confirmatio) w ciele Kościoła, z której 449 II,17 | modlącego się Kościoła ».79 W consecratio temporis realizowanej w 450 VI,58 | weryfikację samej wiary, consensus Ecclesiae nie jest wynikiem 451 IV,38(150) | VI, Konst. apost. Divinae consortium naturae (15 sierpnia 1971): 452 II,17 | kontemplacji. Znane motto contemplata aliis tradere staje się 453 II,17 | tradere staje się w ten sposób contemplationem aliis tradere.~ 454 Wprow,5(11)| Por. Ottato di Milevi, Contra Parmenianum donat. 2, 2: 455 V,47 | pasterskiej biskupa cum cooperatione presbyterii.181 Pomiędzy 456 VI,61 | Kościoły, które są niejako ich córkami, a zatem aż do naszych czasów 457 IV,34 | celebracje. Pośród nich wspominam coroczną liturgię Mszy św. Krzyżma, 458 IV,35 | które łączy ściśle lex credendi z lex orandi.136~Niech zatem 459 IV,35(136) | Legem credenti lex statuat supplicandi »: 460 Wprow,5 | która wypływa z Krzyża.~Ave Crux spes unica! To pozdrowienie, 461 I,6 | ją zawsze za pośredni - ctwem tych, którzy mocą ontologicznego 462 II,15(70) | Adhort. apost. Marialis cultus (2 lutego 1974), 17: AAS 463 II,24 | studium i odnowy, jak też ćwiczeń duchownych dla biskupów 464 IV,36 | Rok liturgiczny ze swoim cyklicznym rytmem może z pożytkiem 465 II,13(60) | Św. Cyprian, De oratione dominica 23: 466 Zak,72 | potrzebujących, prawdziwą cytadelę miłości, która od jego imienia 467 Wprow,4 | niepewności oraz obaw o samą cywilizację ludzką i pokojowe współżycie 468 VI,56 | Piusa XI dla społeczeństwa cywilnego.211 Sobór Watykański II, 469 V,52 | o to, aby w społeczności cywilnej wspierano i broniono wartości 470 III,31 | idealnego biskupa i swoim nau - czaniem ukształtować całkowicie 471 V,48 | który wzywa.~Gdy nadchodzi czas udzielania święceń, każdy 472 Wprow,5 | naszych dni, jest jakby cząstką, która, umieszczona w swego 473 VI,62 | Sobór Watykański II, aby « czcigodne instytucje Soborów i Synodów 474 VI,56 | sformułowana została przez mojego czcigodnego poprzednika Piusa XI dla 475 VI,60 | wschodnim, zatrzymując się nad czcigodnymi i starożytnymi bogactwami 476 V,43 | nie można postrzegać jako czegoś nieosobowego i biuro - kratycznego, 477 II,15 | życia ku Niemu zwróconego, czemu towarzyszy błaganie o Jego 478 I,10 | przyporządkowane sobie, ponieważ obie czerpią z bogactwa Chrystusa, jedynego 479 V,51 | ich charakterem świeckim, czerpiąc z łaski sakramentu Chrztu 480 VI,57 | Rzymskiej 234 miały miejsce częściej i na znak wzajemnej znajomości 481 II,15 | Chodzi tu przede wszystkim o częstą osobistą lekturę oraz uważne 482 VI,55 | sercu każdego biskupa jako członka Kolegium biskupów.~Wspomina 483 V,44 | rzeczywistości służyć innym członkom Ludu Bożego. Rozróżnienie 484 Wprow,4 | zmartwychwstał! W swoim uwielbionym człowieczeństwie otworzył perspektywę życia 485 V,43 | niewolnikiem wszystkich. Bo i Syn Człowieczy nie przyszedł, aby Mu służono, 486 II,18 | odblaskiem życia trynitarnego w człowieku wierzącym.80 Są tym w sposób 487 II,15 | powinien zawsze powierzać się i czuć się powierzonym « Panu 488 II,14 | synowskie nabożeństwo do Maryi, czując się powołanym do czynienia 489 II,24 | biskup bowiem powinien « z czujną miłością strzec “tajemnicy”, 490 IV,35 | wiernych nie może zaniechać czujnej troski, aby obowiązujące 491 V,50 | formie zachęty, jak też czujności – względem wszystkich form 492 Wprow,3 | pośród swojego Kościoła czujnym strażnikiem, odważnym prorokiem, 493 VI,55 | odczuwa słabość, bym i ja nie czuł się słaby? Któż doznaje 494 V,43 | i szerzenia Ewangelii, w czułej i miłosiernej trosce o powierzonych 495 VII,71 | szczególności Ojcowie synodalni czuli potrzebę zdecydowanego wyrażenia 496 I,7 | posłudze zobowiązany jest do czuwania z miłością nad całą owczarnią, 497 III,28 | prze kaz tego wszystkiego, czym Kościół jest i w co wierzy.109 ~ 498 I,6 | swojej strony określać ten czyn Jezusa jako akt suwerenny, 499 VI,58 | wyznaczeni i dla których czynią się wyrazicielami opinii 500 II,23 | psychicznej i uczuciowej, czyniący go zdolnym do otwartego 501 Zak,73 | jedynym Duchem świętości.297 Czynienie Kościoła « domem i szkołą 502 II,22 | konsekrowane. Będzie to czynił przez dialog i osobiste 503 V,42 | przykład, abyście i wy tak czynili, jak Ja wam uczyniłem” » (