Ksiega

1 2|               a na swym posłaniu~Tak kręcił się, że w siano jak w wodę
2 2|            Zaraz i pies przyleciał i kręcił ogonem,~I strzygł uszami,
3 3|       wstrzymywał,~Głową coraz w tył kręcił, w ogród się wpatrywał;~
4 3| skamieniałych trupach.~ ~Pan Tadeusz kręcił się nudząc niepomału~Długą
5 3|         uciekł; ręką nawet chwytał~I kręcił kartkę, której dotąd nie
6 4|           jeszcze chciał zadrzemać i kręcił się wkoło,~Chroniąc się
7 7|             na końcu maczugi~Wspartą kręcił jak tykwą wbitą na kij długi~