Ksiega

1 1|    powraca. Już krąg promienisty~Spuszcza się na wierzch boru i już
2 3| brzemienna~I z nieba aż do ziemi spuszcza długie smugi~Jak rozwite
3 4|          pazurami już się na łby spuszcza;~Pobledli, w tył skoczyli,
4 5|         Bawi gości, a z oczu nie spuszcza młodziana.~Wreszcie czas
5 5|       już cyngla tyka;~Wilk uszy spuszcza, ogon podtuliwszy zmyka,~
6 6|  związana,~Wznosi się na pogodę, spuszcza się przed słotą.~Tak ubrany,