Ksiega

1 3 |  obadwa szczęśliwi,~Oba pełni nadziei, więc nie gadatliwi.~Hrabia
2 4 |       Topili w nim spojrzenia nadziei i trwogi.~"Jest! jest!" -
3 4 |    ducha nie stało, dobiec ni nadziei;~Aż spojrzę w prawo: sadzi,
4 10|     Jadę pożegnać Stolnika,~W nadziei, że gdy ujrzy wiernego stronnika,~
5 12|     zaraz odbity, odszedł bez nadziei.~Aż Zosia, już strudzona,
6 1 |  grabarze,~Gdy w niebie nawet nadziei nie widzą -~Nie dziw, że
7 1 | przypomnieniem,~Nie podkopany nadziei złudzeniem~Ani zmieniony