Ksiega
1 1 | skończenia dawnego z panem Hrabią sporu;~I pan Hrabia ma jutro
2 1 | panem Hrabią sporu;~I pan Hrabia ma jutro sam zjechać do
3 1 | koszt na utrzymanie;~Lecz Hrabia, sąsiad bliski, gdy wyszedł
4 1 | nie zaś Gotem.~Dość, że Hrabia chciał zamku, właśnie i
5 1 | na jutro na pole.~Jutro i Hrabia z całym myślistwem tu zjedzie,~
6 1 | Mickiewiczem, a na koniec Hrabia~Z Soplicą: i czytając, z
7 2 | tymczasem~Ukazał się pan Hrabia pod zamkowym lasem.~Wiedziano
8 2 | białych;~Sługi, które pan Hrabia tym kształtem odzieje,~Nazywają
9 2 | zleciała na błonia,~Gdy Hrabia ujrzał zamek i zatrzymał
10 2 | budowy;~Zadziwił się pan Hrabia na widok tak nowy.~Wieża
11 2 | odbudowano i znów zaludniono.~ ~Hrabia lubił widoki niezwykłe i
12 2 | polem aż pod zamku progi.~Hrabia samotny wzdychał, poglądał
13 2 | Cóż dziwnego? - rzekł Hrabia. - Koszt wielki, a nuda~
14 2 | żałości wielkiej i rozpaczy.~ ~Hrabia, chociaż nie wiedział, co
15 2 | dostanie!"~ ~"O! - krzyknął Hrabia, ręce podnosząc do góry -~
16 2 | głębokiem.~Przed bramą stanął Hrabia, sam do siebie gadał,~Poglądając
17 2 | strzelcy wyjeżdżali z boru;~Hrabia lubił myślistwo; ledwie
18 2 | lub dostrzeże okiem.~ ~Pan Hrabia, zachwycony tak cudnym widokiem,~
19 2 | kaptura poprawił~I odszedł. Hrabia jeszcze chwilę w miejscu
20 2 | było samotnie i głucho.~Hrabia oczy w dom utkwił i natężył
21 2 | nie zżętej jarzyny;~Stąd i Hrabia nie przybył mimo zaprosiny.~
22 2 | przybył mimo zaprosiny.~Hrabia na polowaniu bardzo dobrze
23 2 | łowów i miejscu, i czasie;~Hrabia chował się w obcych krajach
24 2 | szkodą źwierzyny. Stąd się Hrabia żali,~Że cywilizacyja większa
25 2 | Jak mamę kocham - rzekła - Hrabia się nie myli.~Znam ja dobrze
26 3 | postanowienia Tadeusza - Hrabia pejzażysta - Tadeusza uwagi
27 3 | Niedźwiedź, Mospanie!~ ~Hrabia wracał do siebie, lecz konia
28 3 | łąki w drobną wody szybę.~ ~Hrabia zsiadł z konia, sługi odprawił
29 3 | stronie ogrodu pobiegła.~A Hrabia bokiem, między wielkie końskie
30 3 | ładny".~ ~Sama spójrzała: Hrabia uśmiechnął się mile~I widocznie
31 3 | ziela i kosmyki trawy,~Które Hrabia oberwał pełznąc przez zagony,~
32 3 | szuka Pan Dobrodziéj?"~ ~Hrabia oczy roztworzył, zmieszany,
33 3 | Ścieżka". - "W lewo - zapytał Hrabia - czy na prawo?"~Ogrodniczka,
34 3 | kroków widny jak na dłoni,~A Hrabia drogi pyta? Ale Hrabia do
35 3 | A Hrabia drogi pyta? Ale Hrabia do niéj~Chciał koniecznie
36 3 | ptastwo pędzać?" - krzyknął Hrabia z zadziwieniem.~Ona tymczasem
37 3 | jakby oczu dwoje.~ ~Samotny Hrabia długo jeszcze stał w ogrodzie;~
38 3 | niestety! więc to była słoma?~ ~Hrabia z załamanemi poglądał rękoma~
39 3 | szarozielonawej trawy.~ ~Hrabia wcisnął na oczy kapelusz
40 3 | albo już nawiedził.~Tak Hrabia był ostróżny, choć go nikt
41 3 | zadumani, w sobie pogrążeni.~Hrabia widział w nich obraz elizejskich
42 3 | chodzących. ~ ~Tej sceny~Hrabia nie pojął, nie znał wiejskiego
43 3 | kierunku z wolna posuwa się Hrabia.~ ~Hrabia podczas Sędziego
44 3 | wolna posuwa się Hrabia.~ ~Hrabia podczas Sędziego sporów
45 3 | jaką ochmistrzynię?"~ ~Choć Hrabia Telimenę już dawniej widywał~
46 3 | rumieńców.~ ~"Pani - rzekł Hrabia - racz mej śmiałości darować,~
47 3 | wymownie szlocha!~Czemuż Pan Hrabia, jeśli w malarstwie się
48 3 | Przyjacielu! - rzekł Hrabia - piękne przyrodzenie~Jest
49 3 | jak w raju,~A nie uwierzy Hrabia, jak tęsknił po kraju!~Lubił
50 3 | niebios błękitnej równinie!"~ ~Hrabia i Telimena poglądali w górę;~
51 3 | upłynęło minut cichej sceny;~Hrabia rozłożył papier na swym
52 3 | było krzyku i hałasu.~ ~Hrabia kiwnąwszy głową rzekł poważnym
53 3 | urwany kwiatek niezabudek.~Hrabia go ucałował i na pierś przyśpilał;~
54 3 | pastkę wróbla. Tadeusz i Hrabia,~Obadwa radzi z siebie,
55 3 | nadziei, więc nie gadatliwi.~Hrabia na kwiatek dumne opuszczał
56 4 | trudną wyprawę~Odbył sam Hrabia, młody i niedoświadczony;~
57 4 | uścisnęło: chłop z tatarskim hrabią,~Mitra z Krzyżem, Poraje
58 4 | szyków~Wojski, Tadeusz, Hrabia, z kilką obławników.~ ~Tu
59 4 | bałabanowskiej swej Sagalasówki.~Hrabia też i Tadeusz jadą nieweseli,~
60 4 | pracować, nim poprawi sławy.~ ~Hrabia mówił, że pierwszy do oszczepu
61 5 | Zjawisko z kluczem - Kłótnia - Hrabia z Gerwazym odbywają radę
62 5 | obu:~Hrabię i Tadeusza. Hrabia, panicz młody,~Wielkiego
63 5 | westchnęła i siadła.~ ~Hrabia pan! zmienni w gustach są
64 5 | gustach są ludzie majętni!~Hrabia blondyn! blondyni nie są
65 5 | Uważaj dobrze, Zosiu, jest tu Hrabia młody,~Pan, dobrze wychowany,
66 5 | młodzież,~Pan Tadeusz i Hrabia, co żywo przebrani.~Telimena
67 5 | miał przeczucie,~Że to był Hrabia w długim, angielskim surducie.~ ~
68 5 | lepszy humor wprawić,~Bo Hrabia dziwnie kwaśny powrócił
69 5 | najbliżsi pazura:~Tadeusz i pan Hrabia; im należy skóra.~Pan Tadeusz
70 5 | spolija opima weźmiesz, Mości Hrabia.~Niech ten łup twą strzelecką
71 5 | serce jego przeszył.~Bo Hrabia na strzeleckiej komnaty
72 5 | Podkomorzy krzyknął. - "Panie Hrabia! -~Zawołał Klucznik. - Widzisz
73 5 | pomiędzy ścianami i ławą.~Lecz Hrabia krzesłem w środku zagrodził
74 5 | Co mi? - odmruknął Hrabia. - Dość już tej gawędy!~
75 5 | Dobra była rada;~Klucznik i Hrabia wpadli w obroty nie lada.~
76 5 | złożyła swe piersi łabędzie.~Hrabia, choć zagniewany, wstrzymał
77 5 | głębokiem;~Dopiero gdy się Hrabia z Podkomorzym skłócił~I
78 5 | oczyma i ławą,~Aż razem z Hrabią wpadli w głąb ciemnej framugi.~ ~"
79 5 | izbą zwierciadlaną,~Stał Hrabia na krużganku zwróconym ku
80 5 | gadali:~"Pistolety - rzekł Hrabia - lub gdy chcą, pałasze".~"
81 5 | Stryja, synowca - wołał Hrabia - całe plemię~Wyzywaj!" - "
82 5 | sieczkę".~ ~"Brawo! - rzekł Hrabia. - Plan twój gotycko-sarmacki~
83 5 | imieniu.~Romans ma tytuł: Hrabia, czyli tajemnice~Zamku Birbante-rokka. ~
84 5 | Soplice".~"Dżokejów - dodał Hrabia - uzbroić we dworze,~Z włości
85 5 | zaścianku".~ ~Na te słowa pan Hrabia ustąpił z krużganku;~Ale
86 6 | Sędzia. - Proces to wyjaśni:~Hrabia, pyszałek, głupiec, był
87 6 | wieczerzy,~Poświadczyłbyś, jak Hrabia srodze mnie obraził".~"Po
88 6 | jeszcze wlazł mi tu ten Hrabia?~Z jakim prawem do zamku?
89 6 | o tym interesie całym~Z Hrabią, daj pokój; skrzywdził mnie,
90 6 | przywrócono.~Tymczasem bracie, z Hrabią trzeba przyjść do zgody;~
91 6 | poczciwi i pod mądrych władzą.~Hrabia pan, ma u szlachty wielkie
92 6 | Zdziwili się oba.~ ~Widno, że Hrabia kędyś ruszył z całym dworem~
93 6 | papier: robiono ładunki.~Czy Hrabia z całym dworem wyjechał
94 7 | grzywny płaci,~Ma proces z Hrabią, cóż stąd? obadwa bogaci;~
95 7 | przy prawie stoję.~Wszak Hrabia wygrał, zyskał dekretów
96 7 | wspominać! Dziś darmo pan Hrabia,~Sąsiad wasz, sprawę toczy,
97 7 | powstał krzyk za domem:~"Wiwat Hrabia!" On wjeżdżał na folwark
98 7 | zbrojnych dziesięciu dżokejów.~Hrabia siedział na dzielnym koniu,
99 7 | powitał gromadę.~ ~"Wiwat Hrabia! - krzyknęli - z nim żyć
100 7 | Reszta wsiadała na koń.~ ~Hrabia i Gerwazy~Porządkują, rozdają
101 8 | woźnieńska protestacja - Hrabia zdobywa Soplicowo - Szturm
102 8 | poseł zwał się Wilczek hrabia),~Król krzyknął: <<Patrzcie,
103 8 | wszystko splątał!~Ten wariat Hrabia! słyszę, pobiegł do Dobrzyna!~
104 8 | Warszawskiego Księstwa;~Hrabia, prawda, fanfaron, lecz
105 8 | przyjacioł,~Układać się, wszak Hrabia może nas przeprosić,~Deprekować;
106 8 | prawdziwe było postrzeżenie,~Że Hrabia z Zosią jakieś ma porozumienie,~
107 8 | porozumienie,~I cóż stąd? Może Hrabia kocha Zosię szczerze,~Może
108 8 | tym samym brzegu~Jechał Hrabia na czele dżokejów szeregu,~
109 8 | zagłuszył~I zbudził Hrabię. ~ ~Hrabia, widząc, że tak blisko~Tadeusz
110 8 | poznaje.~"Co to jest?" - pyta. Hrabia szpadą nad nim mignął,~Lecz
111 8 | Ojca~I Syna! tfu! Mospanie Hrabia, czy waść zbojca?~Przebóg!
112 8 | hasło.~"Nic to - zawołał Hrabia - będzie tu nas więcéj,~
113 8 | Że jak zło..." Wtem go Hrabia w twarz uderzył płazem.~
114 8 | zamordować!"~Padła zemdlona - Hrabia skoczył ją ratować,~Zadziwiony
115 8 | szczęście dla Sopliców,~Że Hrabia, mając lepsze konie od szlachciców~
116 8 | nieźmiernie skora do wieszania.~ ~Hrabia miał czas ostygnąć z zapału
117 8 | rzecze:~"Panie Woźny, pan Hrabia śmie Waćpana prosić,~Abyś
118 9 | zwierciadlanej sali,~Kędy Hrabia, Gerwazy i dżokeje spali;~
119 9 | barany~Dżokeje w pętach, Hrabia siedzi nie związany,~Lecz
120 9 | oficer Moskali~Dżokejów z Hrabią zamknąć pod strażą na sali,~
121 9 | jazda nań od zamku wali.~ ~Hrabia, który był w zamku pod strażą
122 9 | leży.~Padł koń Hrabi, spadł Hrabia; Klucznik krzycząc bieży~
123 9 | studnię, za ściany obory;~Hrabia z jazdą ma czekać sposobniejszej
124 9 | szukano szpady,~Wyskoczył Hrabia zbrojny i zerwał układy.~ ~"
125 9 | On wpadł - rzekł kończąc Hrabia - na czele złodziejów,~On,
126 9 | patrzą na wodzów spotkanie:~Hrabia i Ryków idą, obróceni bokiem,~
127 9 | wpada szlachty tłuszcza,~A Hrabia od bram jazdę na rozpierzchłych
128 10| Więcej nie mógł mówić.~ ~Lecz Hrabia, z Telimeną wszedłszy niespodzianie,~
129 10| To niezgodna - rzekł Hrabia - z moim charakterem;~Nie
130 10| przeznaczeń władza -~Rzekł Hrabia - ciemność przeczuć, które
131 10| Tu mu podała rękę. ~Pan Hrabia przyklęka,~Całuje; Telimena
132 11| Stołów polskich; podług niej Hrabia na Tęczynie~Dawał owe biesiady
133 11| malarstwa!" - W istocie był to Hrabia młody,~Niedawny żołnierz,
134 11| Hrabię i rangi winszował,~Ale Hrabia nie słuchał, a pilnie rysował.~ ~
135 12| wejrzenie.~ ~Poznał ją zaraz Hrabia, z zadziwienia blady,~Wstał
136 12| zechcesz, odstąpię Rejenta".~ ~Hrabia rzekł: "O, kobieto, dla
137 12| Nie będę - rzekł Hrabia - szczęścia Pani kłócił!"~
138 Ob| Niesiołowski stary,~Józef hrabia Niesiołowski, ostatni wojewoda
139 Ob| pana Pocieja...~Aleksander hrabia Pociej, wróciwszy po wojnie
|