Ksiega

  1 1 |       najpierwsze w pokoiku, drugie u stołu - Ważna Sędziego nauka
  2 1 |            drewnianej szafie poznał u wniścia alkowy~I z dziecinną
  3 1 |             bo od rana wiedział,~Że u wieczerzy będzie z mnóstwem
  4 1 |        wesele;~Jest z czego wybrać; u nas towarzystwo liczne~Od
  5 1 |       stanęły: tak pan Sędzia każe,~U niego ze dniem kończą pracę
  6 1 |     wyrządzić.~I starzy się uczyli; u panów rozmowa~Była to historyja
  7 1 |      Bernardyńskie; cóż o tem gadać u wieczerzy?~Są tu świeccy,
  8 1 |              Ja mówię, będzie wojna u nas. Do majora~Płuta adiutant
  9 1 |     Suworowa to on może nas wytuza.~U nas w pułku gadano, jak
 10 1 |       powiększa i zmniejsza.~I włos u tamtej widział krótki, jasnozłoty,~
 11 1 |       widział krótki, jasnozłoty,~A u tej krucze, długie zwijały
 12 1 |        kraśne jak wiśnie bliźnięta;~U tej znalazł podobne oczy,
 13 1 |            Jednym palcem spuszczone u jednej dwórórki;~Wyczha!
 14 1 |            przy Bernardynie,~Sędzia u progu rękę dał Podkomorzynie,~
 15 1 |       naprzykrzona mucha.~Pragnąłby u Woźnego lepiej się wypytać~
 16 1 |          Szła hucząc ku północy, aż u Niemna brzegów~Odbiła się,
 17 2 |    mieszkanie dla siebie;~Mogąc żyć u Hrabiego na łaskawym chlebie,~
 18 2 |           częściej jeździł,~W końcu u nas jak w swoim domu się
 19 2 |       barbarzyństwa~Polować tak jak u nas, bez żadnego względu~
 20 2 |             Że cywilizacyja większa u Moskali,~Bo tam o polowaniu
 21 2 |       ogrodu pewnego poranka,~Chart u nóg mych zadławił mojego
 22 3 |         deszczu. W drugiej ręce~Coś u niej rogatego, złocistego
 23 3 |        wypadało wrócić. ~Chyląc się u płotów,~Około miedz i zielska,
 24 3 |          zimą. Ale Wojski zbierał m u c h o m o r y.~ ~Inne pospólstwo
 25 3 |              tu z krągłymi brzegi~S u r o j a d k i srebrzyste,
 26 3 |     czarniawym pyłkiem napełniona~P u r c h a w k a, jak pieprzniczka -
 27 3 |       zowiąc je Ś w i ą t y n i ą d u m a n i a.~ ~Stanąwszy nad
 28 3 |             dół skłonioną; na dole, u głowy,~Błysnął francuskiej
 29 3 |        Widzi Aśćka, od czasu jak tu u nas gości~Tadeuszek, niemało
 30 3 |      fraszki? Przecież są w estymie~U ludzi, bo szanujem w nich
 31 3 |              Hrabio, kraj malarzów! U nas, żal się Boże!~Dziecko
 32 3 |          stokroć wiatr i niepogoda?~U nas dość głowę podnieść:
 33 3 |            k i i rozlicznej barwy s u r o j a d k i:~Wojski miał
 34 3 |            j a d k i:~Wojski miał m u c h o m o r a. Z próżnemi
 35 3 |      zbieraniu i czyszczeniu broni;~U wieczerzy zaledwie kto przysiadł
 36 4 |       Wokoło była ciemność; gałęzie u góry~Wisiały jak zielone,
 37 4 |         Dziki, niedźwiedzie, wilki; u wrót leżą kości~Na pół zgryzione
 38 4 |            Jak pióro nad szyszakiem u kirasyjera;~Chociaż tak
 39 4 |              Zabaw wielki miłośnik: u niego wesele~I chrzciny
 40 4 |        Litwie popłaca,~Jedna miłość u ludzi, wsławia i wzbogaca:~
 41 4 |           karczmy rogu,~Zwane p o k u c i e m, kwestarz ksiądz
 42 4 |         węgórz do odarcia; lecz nam u r o d z o n y m,~Nam wielmożnym,
 43 4 |           Ale ja, z kniaziów! pytać u mnie o patenta,~Kiedym został
 44 4 |         rękę na cuglach, drugą miał u nosa.~"Przypatrzcie się -
 45 4 |          ludzie chodzą w złocie,~Bo u Moskalów lada jenerał, Mospanie,~
 46 4 |        jądra gęstwiny?~Rybak ledwie u brzegów nawiedza dno morza;~
 47 4 |          już głaskane,~Drżą jeszcze u nóg jego, strachem opętane.~
 48 4 |         strzałem.~Ów głośny niegdyś u nas z tylu pojedynków,~Ów,
 49 4 |        trafem z Dowejką zjechał się u promu;~Gdy więc na jednym
 50 5 |           za pośrednictwem mrówek - U stołu wytacza się rzecz
 51 5 |            z ptastwem~Niż z tem, co u nas dotąd gościło, plugastwem;~
 52 5 |      Przypomnij tylko sobie, kto tu u nas bywał:~Pleban, co pacierz
 53 5 |             Pochodziły te ruchy. ~ ~U bliskiej brzeziny~Było wielkie
 54 5 |         młodzieży.~Kwestarz nie był u stołu; miejsce Bernardyna~
 55 5 |              Ażeby po staremu bawić u wieczerzy,~Nie milczeć i
 56 5 |          szlachcica panowie,~Owszem u stołu pierwsi wnieśli jego
 57 5 |           marzeń, wspomniał, gdzie, u kogo gości:~Dziedzic Horeszków
 58 5 |           ramię,~Drugi rękaw i poły u szyi sfałdował~I pierś surdutem,
 59 5 |      podróży.~Gdym w Sycyliji bawił u pewnego księcia,~Rozbójnicy
 60 6 |         mruży~I czeka słońca. Kędyś u brzegów kałuży~Klekce bocian;
 61 6 |          Czapka z uszami, sznurkiem u wierzchu związana,~Wznosi
 62 6 |            jezuickiej szkole,~Potem u wojewody służąc za pacholę.~
 63 6 |           mam dostatek,~W plebaniji u księdza jest kilka armatek;~
 64 6 |   Przypominam, iż Jankiel mówił, iż u siebie~Ma groty do lanc,
 65 6 |      mądrych władzą.~Hrabia pan, ma u szlachty wielkie zachowanie;~
 66 6 |        Ksiądz wpadł w powóz stojący u proga,~Tnie biczem konie,
 67 6 |              A pod innym nazwiskiem u sąsiadów słynie.~Dobrzyńskich
 68 6 |           Całej rodziny, zwan był K u r k i e m n a k o ś c i
 69 6 |          Wszystko w kupie, jak bywa u szlachty zwyczajnie.~ ~Wszystko
 70 6 |           oknach gniazda jaskółcze, u progu króliki~Białe skaczą
 71 6 |          trzmiel w ziemnej jamie.~ ~U drzwi domostwa wszystkie
 72 6 |              Nazywany był dawniej K u r k i e m n a k o ś c i
 73 7 |       obrócić i gracko, i raźnie,~I u nas w Litwie sprawić Moskwie
 74 7 |       królewiecki~Dobry dla Prus, a u mnie jest rozum szlachecki.~
 75 7 |       Buchmana~Szacowali, iż służył u wielkiego pana.~Był dobry
 76 7 |     Chrzciciel - dobra ku paradzie;~U nas była komenda w kowieńskiej
 77 7 |             Głosujmy wszyscy; równa u każdego gałka.~Niech żyje
 78 7 |         Owszem - zawołał Klucznik - u mnie po staremu:~O wielkich
 79 7 |       Krakowie~Lub w Warszawie, nie u nas, w zaścianku, w Dobrzynie;~
 80 7 |        Mówiąc, że to grzech. Nieraz u niego gromada~Chłopska,
 81 7 |      sprawnik? a turma?~Bo w wiosce u Soplicy jest żołnierzy hurma,~
 82 7 |     trybunałach sprawy,~On wyrabiał u króla dla was chleb łaskawy,~
 83 7 |             Co mi tam głosy, gałki, u mnie insza gałka~(Tu wydobył
 84 7 |            dobru pospolitem, głupi, u was zwada?~Nie można było,
 85 7 |        podda~Osobiste urazy, głupi, u was zgoda!~Precz stąd! bo
 86 7 |         wielka opona,~Spięty klamrą u szyi, spadał przez ramiona;~
 87 8 |             jako świeczki,~A dalej, u ścieśnionych widnokręgu
 88 8 |             na czele,~Zwani niegdyś u Sławian: Lele i Polele;~
 89 8 |       pozwala.~ ~I to wiadomo także u starych Litwinów~(A wiadomość
 90 8 |            nie przeszkodził,~Ja bym u stołu obu przeciwników zgodził.~
 91 8 |         książę ów Denassów chwalił.~U nas zaś polowano na dziki
 92 8 |    umilknąwszy prawą rękę wznosił~I u Podkomorzego tabakiery prosił;~
 93 8 |       dzieci para~Kocha się; to tam u nich nieszczęść co niemiara;~
 94 8 |             miesiąca.~Myślałbyś, że u stawu siedzi Świtezianka,~
 95 8 |       świetny,~Potem ich powieszono u podnoża Etny".~ ~Było to
 96 8 |            Jako więźniów wojennych; u drzwi stawi straże.~ ~Wtem "
 97 9 |            kaszkiety.~ ~Maciek stał u drzwi z Rózgą wzniesioną
 98 9 |            już nie spalił;~Sierżant u nóg Chrzciciela na swą broń
 99 9 |           porwał w ręce obie,~Prawą u zamka, lewą, w pół rury
100 9 |            rozszczepi,~Prawa szpona u drzewa zostaje się w lesie,~
101 9 |         dworu, stanął z szturmakiem u proga,~Bo w tym dworze mieszkała
102 9 |          wszerz sążni półczwarta.~A u dołu na jednym wielkim słupie
103 9 |       wierzch słupa nadgniły,~Sami, u końców wisząc, pchają z
104 10|          śmiali, dobrzy do wybitki.~U nas ruskie przysłowie: Kto
105 10|           biją;~Czy o to gniew? Tak u nas po żołniersku żyją.~
106 10|             I cóż stąd? To ja znowu u Maciejowiców~Zabiłem własnym
107 10|        wiedzą to wszyscy ziemianie,~U których na kwaterach stałeś
108 10|          sobie zabierzcie, Panowie.~U mnie jest kapitański mój
109 10|             rapierem,~Czy już byłeś u Płuta, czyś się z nim naradził?"~ ~
110 10|         chciałem na cześć Telimenie~U ołtarzów Hymena zapalić
111 10|        arystokratów;~Że jeśli bywam u nich, z przyjaźni to robię,~
112 10|       potrzebnym, miałem zachowanie~U szlachty i lubili mnie wszyscy
113 10|           pod nogi,~Wić się jak wąż u kolan, wołać: <<Ojcze drogi,~
114 11|          usiedli dwaj starce,~Mając u kolan pełne miodu dwa półgarce;~
115 11|       których się działy gorsze niż u nas ekscesy,~A intercyza
116 11|             guziki perłowej macicy,~U napierśnika wisi księżyc
117 11|     skrzydła motyle do lotu wydęte,~U dłoni skarbowane i wstążką
118 11|              a Rejenta dama~Jeszcze u gotowalni, choć śpieszy
119 12|        kucharski: ryba nie krojona,~U głowy przysmażona, we środku
120 12|             mająca potrawkę z sosem u ogona.~ ~Goście ani pytali
121 12|          służbę swe bisy?~Czy dotąd u was w Litwie są takie serwisy~
122 12|      wykręty:~K r z y ż o w ą s z t u k ę, m ł y ń c a,~c i o
123 12|             i t e m p y~k o n t r p u n k t ó w, t e r c e t ó
124 12|           zwane c i o s m o p a n k u.~Któż to Pana nauczył? To
125 12|    szlachecku!~Oto ten mój Scyzoryk u nóg Twoich składam,~To jest,
126 12|             się do ciebie,~Będę żył u mej Pani na łaskawym chlebie~
127 12|               Dał znak. ~ ~Skrzypak u sukni zakasał rękawek,~Ścisnął
128 12| przymierając czasem,~Na koniec pada u nóg konika wiernego,~A konik
129 12|    gdzieniegdzie chmurkami zasłany,~U góry błękitnawy, na zachód
130 Ob|              Czarna polewka, podana u stołu paniczowi starającemu
131 Ob|            w wielkim są obrzydzeniu u obywateli.~ ~ ~Ks. IV w.
132 Ob|           Dawida, konstelacja zwana u astronomów: Ursa maior.~ ~ ~
133 Ob|            Około roku 1817 obywatel U... w województwie nowogródzkim
134 Ob|          całą Polskę kuglarz. Kiedy u nas gościł, nie wiemy.~ ~ ~
135 1 |             lotem błyskawicy~Spadną u dawnej Chrobrego granicy,~