Ksiega

 1 1 |        Słudzy czekają, nim się pan Wojski ubierze,~Który teraz za
 2 1 |     mnóstwem gości siedział.~ ~Pan Wojski poznał z dala, ręce rozkrzyżował~
 3 1 |        nowych powitań.~Gdy się pan Wojski dosyć napytał, nabadał,~
 4 1 |            i szanowne damy".~ ~Pan Wojski z Tadeuszem idą pod las
 5 1 |         oko pańskie konia tuczy.~ ~Wojski z woźnym Protazym ze świecami
 6 1 |          Po cóż te przenosiny? Pan Wojski się krzywił~I przepraszał
 7 1 |         urząd wielkie polowanie;~I Wojski towarzystwa nam też nie
 8 1 |      tabakierę podawał starcowi.~ ~Wojski na ostrym końcu śród myśliwych
 9 2 |        trwał nie rozstrzygniony.~ ~Wojski stary od izby do izby przechodził,~
10 2 |           się borykać.~Wszystko to Wojski zbadał i jeszcze dowodził,~
11 2 |     inaczej o muszym rodzaju;~Lecz Wojski nie odstąpił dawnego zwyczaju:~
12 2 |        uchem zadzwonił;~Po dwakroć Wojski machnął, zdziwił się, że
13 2 |            strony~Plac zajęli. Pan Wojski, jakby przebudzony~Z głębokiego
14 3 |      jesiennej pory,~Czy zimą. Ale Wojski zbierał m u c h o m o r
15 3 |           barwy s u r o j a d k i:~Wojski miał m u c h o m o r a.
16 3 |           Wojskiemu oddają buławę.~Wojski powstał, zrozumiał towarzyszów
17 4 |     siedział,~Nigdy by się o tobie Wojski nie dowiedział;~Ale czyli
18 4 |          gdzie masz noclegi;~Teraz Wojski z obławą, już od matecznika~
19 4 |      pierwsi spotkać zwierza; choć Wojski ostrzegał,~Choć Wojski stanowiska
20 4 |        choć Wojski ostrzegał,~Choć Wojski stanowiska na koniu obiegał,~
21 4 |          wszyscy się cieszą,~Jeden Wojski w żałości, krzyczy, że chybiono.~
22 4 |            mnogich łowczych szyków~Wojski, Tadeusz, Hrabia, z kilką
23 4 |      Sprawnik zajadły.~ ~Natenczas Wojski chwycił na taśmie przypięty~
24 4 |          wszystkim się zdawało,~Że Wojski wciąż gra jeszcze, a to
25 4 |          wszystkim się zdawało,~Że Wojski wciąż gra jeszcze, a to
26 4 |             psiarni i zwierząt; aż Wojski do góry~Podniósł róg, i
27 4 |          wszystkim się zdawało,~Że Wojski wciąż gra jeszcze, a to
28 4 |         gdzieś na niebios progu!~ ~Wojski obiedwie ręce odjąwszy od
29 4 |       pasie rzemiennym~Chwiał się. Wojski z obliczem nabrzmiałem,
30 4 |           czarną wysysał.~ ~Zaczem Wojski rozkazał kij żelazny włożyć~
31 4 |            za niedźwiedziem; a pan Wojski woła:~<<Stój na miejscu!>>
32 4 |            działo, nie postrzegli.~Wojski głos zabrał: "Teraz jest
33 4 |    początku historyję całą".~ ~Nim Wojski zaczął mówić, Gerwazy spór
34 4 |         gwaru i wrzasku czeredy.~ ~Wojski jechał pośrodku; staruszek
35 4 |        chcieli końmi natrzeć;~Lecz Wojski wstrzymał krzycząc: "Wara!
36 4 |            świeżą obławą zajęci.~ ~Wojski ledwie raz okiem za zającem
37 5 |       odbywają radę wojenną.~  ~  ~Wojski, chlubnie skończywszy łowy,
38 5 |            dziś na polowanie.~ ~Aż Wojski Tadeusza wyrwał z zamięszania;~
39 5 |      Sędziego również to obchodzi;~Wojski zaś, uważając, że tak wszyscy
40 5 |            A Słowo stało się..."~ ~Wojski ukłonem dawał znak Podkomorzemu,~
41 5 |             co znaczy: "prosiemy".~Wojski zagaił: ~ ~"Śmiałbym upraszać
42 5 |       jednej źwierzyny".~ ~Właśnie Wojski wymawiał to słowo: "źwierzyny",~
43 5 |       sztylety.~ ~Nie myślił wcale Wojski przymawiać nikomu~Ani uważał,
44 5 |      czaszę:~"Piję zdrowie Robaka, Wojski, w ręce wasze!~Jeśli datkiem
45 5 |            uczuł w sercu trwogę.~ ~Wojski, cicho siedzący z przymrużonem
46 5 |       skłócił~I Sędziemu pogroził, Wojski głowę zwrócił,~Zażył dwakroć
47 5 |          przetarł powieki.~Chociaż Wojski Sędziemu był krewny daleki,~
48 5 |      Nieraz w zwadach karczemnych. Wojski w niej celował,~Widać z
49 6 |     prątkach;~Nawet śpią muchy. ~ ~Wojski, rzuciwszy łopatkę,~Znudzony
50 8 |            Albo słyszał z podania, Wojski opowiadał;~Chociaż wieczorem
51 8 |         wieczorem słaby miał wzrok Wojski stary~I nie mógł w niebie
52 8 |            A na to rzekł z ukłonem Wojski: "Prawda, Jaśnie~Wielmożny
53 8 |           daj Boże!"~ ~Na to rzekł Wojski, głowę pochyliwszy smutnie:~"
54 8 |         jak to wnet opowiem".~ ~Tu Wojski umilknąwszy prawą rękę wznosił~
55 8 |      kijami, ze strzelbami drudzy;~Wojski, stojąc z daleka, poglądał
56 9 |        dowódców przerwany zdradą - Wojski stanowczym manewrem przechyla
57 9 |            Wpada na Tadeusza; lecz Wojski zza stoła~Machnął ręką na
58 9 |          jegrów uderzano z przodu,~Wojski rzuca plac boju, idzie do
59 9 |         stąpał ostrożny Protazy,~A Wojski mu po cichu wydawał rozkazy.~ ~
60 9 |           Rykowa.~ ~Ku tej sernicy Wojski z Woźnym milczkiem idą,~
61 10|            słów: Pro publico bono.~Wojski był w tajemnicy, lecz słowem
62 10|      jestem wdowiec stary,~Chociaż Wojski ma drugą córę, dość nadobną~
63 11|         sen słodki nie bierze ;~Bo Wojski ma na jutro biesiadę wyprawić,~
64 11|               Choć spóźniona pora,~Wojski zebrał co prędzej z sąsiedztwa
65 11|          we gminnej powieści.~ ~Co Wojski wyczytawszy pojmie i obwieści,~
66 11|          siedzi, w mieszki dmucha.~Wojski, ażeby ogień tem łacniej
67 11|         się kuchmistrza szlafmyca.~Wojski przez okno kuchni, ponad
68 11|         serwis ustawiać rozkaże.~ ~Wojski odszedł, a starcy, zaczerpnąwszy
69 11|          nim Rejent i Kusego woła.~Wojski obu z chartami przy płocie
70 11|           na jednej cięciwie.~Wtem Wojski krzyknął: "Wycz-ha!"~Zając
71 11|        Szczwacze pogłaskali psy, a Wojski tymczasem~Dobył nożyk strzelecki
72 11|        może.~Pierścień niechaj Pan Wojski na pamiątkę przymie~I każe
73 11|         Była wieść, że zająca tego Wojski w domu~Wyhodował i w ogród
74 11|            chartów wieści szerzył:~Wojski zaprzeczył i nikt kuchcie
75 12|        wściąż otwarto.~Wchodzi pan Wojski w czapce i z głową zadartą,~
76 12|           za stołem nie bierze,~Bo Wojski występuje w nowym charakterze,~
77 12|         Usiadają porządkiem, gdzie Wojski ukaże.~ ~Pan Sędzia skłoniwszy
78 12|      goście pytali ciekawi,~Zaczem Wojski podnosi laskę i tak prawi~(
79 12|       rzekł pan Podkomorzy:~"Panie Wojski, niech Wasze na potem odłoży~
80 12|        przynosić potrawy".~ ~Na to Wojski, skłaniając aż do ziemi
81 12|            lat trzy została!"~ ~Tu Wojski skończył opis i laską znak
82 12|           gotowany,~Do którego pan Wojski z dziwnemi sekrety~Wrzucił
83 12|        zrywać i gryźć dla zakąski.~Wojski obchodził serwis i, pełen
84 12|    zadziwienie~I rzekł: "Mój Panie Wojski, czy to chińskie cienie?~
85 12|            strawiłem za krajem".~ ~Wojski rzekł, kłaniając się: "Nie,
86 12|       Scyzoryku,~O którym mnie Pan Wojski tyle prawił cudów,~Jakby
87 12| wielkoludów".~ ~"Scyzoryk - rzecze Wojski - choć nie egzulował,~Ale
88 12|             Lecz owóż on!..."~ ~Tu Wojski palcem wskazał w sieni,~
89 12|      ogniów wziął Podkomorzankę.~ ~Wojski pragnął młodzieńców poróżnionych
90 Ob|            I w. 150~...nim się Pan Wojski ubierze.~Wojski (tribunus)
91 Ob|            się Pan Wojski ubierze.~Wojski (tribunus) bywał niegdyś
92 Ob|     powiatowych.~ ~ ~Ks. I w. 248:~Wojski z woźnym Protazym ze świecami
93 Ob|         gdzie wystawiła Kartaginę. Wojski wyczytał opis tego zdarzenia
94 Ob|          Już odyniec wpadał, kiedy Wojski Hreczecha, opodal stojący,