Ksiega

 1 1 |         Nowogródzki ochraniasz z jego wiernym ludem!~Jak mnie
 2 1 |           Obok Korsak, towarzysz jego nieodstępny,~Stoją na szańcach
 3 1 |       pracować potrzeba;~Słońce, Jego robotnik, kiedy znidzie
 4 1 |           domy i narody słyną,~Z jego upadkiem domy i narody giną".~
 5 1 |         mym domu wiecznie będzie jego pamięć droga,~Co dzień za
 6 1 |         droga,~Co dzień za duszę jego proszę Pana Boga.~Jeślim
 7 1 |        Pana Boga.~Jeślim tyle na jego nie korzystał dworze~Jak
 8 1 |          przyzwalał;~Więc Sędzia jego puchar i swój kielich nalał~
 9 1 |       było przeznaczono, by przy jego boku~Usiadła owa piękność
10 1 |       uważnej kobiety.~Zmierzyła jego postać kształtną i wysoką,~
11 1 |       postać kształtną i wysoką,~Jego ramiona silne, jego pierś
12 1 |      wysoką,~Jego ramiona silne, jego pierś szeroką~I w twarz
13 1 |         Odgadnęła sąsiadka powód jego trwogi,~Wszczęła rzecz o
14 1 |      idąc z lasu~I że przymiotów jego poznać nie miał czasu.~ ~
15 1 |      widok obławy~Przypominał mu jego lata młodociane,~Kiedy miał
16 1 | powiedział,~Choć młodzież nieraz jego zasięgała zdania,~Bo nikt
17 1 |     blizny,~Lecz sam ruch i głos jego miał coś żołnierszczyzny.~ ~
18 2 |          odzieje,~Nazywają się w jego pałacu dżokeje.~ ~Czwałująca
19 2 |  kiermaszu, ani na weselu;~Odtąd jego dowcipnych żartów nie słyszano~
20 2 |       nie słyszano~I uśmiechu na jego twarzy nie widziano.~ ~Zawsze
21 2 |         on zwał się Rębajło, a o jego herbach~Nie wiadomo. Klucznikiem
22 2 |           Aby każdego odwieźć do jego gospody".~ ~Przeszli już
23 2 |          sejmików,~Popularny dla jego krewnych i stronników.~Wąsal
24 2 |         Po wzroście i po wąsach! Jego to postrzałem~Zginął Stolnik,
25 2 |          sługi wierne; ja w krew jego rany~Obmoczyłem mój rapier,
26 2 |          mu zamek oddasz? niecne jego nogi~Mają krew Pana mego
27 3 |   jeszcze stał w ogrodzie;~Dusza jego, jak ziemia po słońca zachodzie,~
28 3 |        Może już wszyscy wiedzą o jego spotkaniu;~W ogrodzie, blisko
29 3 |        Dziwny człowiek, zamiarów jego trudno dociec:~Nie chce
30 3 |          parenteli~Podkomorzemu; jego starsza córka Anna~Jest
31 3 |  Przyjaciel brata, wszystkie wie jego zamysły;~A więc o Tadeusza
32 3 |        że ma kapitały,~I z łaski jego mam też fundusz prawie cały,~
33 3 |   Peterburku,~Sławny malarz (mam jego kilka szkiców w biórku),~
34 4 |        skoro dostrzegał~Ubytek w jego szklance, natychmiast podbiegał~
35 4 |      Skarbcem Ojczyzny zawsze są Jego ołtarze;~Wszakże w Warszawskiem
36 4 |     głaskane,~Drżą jeszcze u nóg jego, strachem opętane.~Te puszcz
37 5 |        wielki wyprowadzić,~Kroki jego kierować, pomagać mu, radzić,~
38 5 |    płonął, to bladnął;~Co było w jego sercu, on sam nie odgadnął.~
39 5 |          co był wczora szczęścia jego świadkiem,~Gdzie dostał
40 5 |          u stołu pierwsi wnieśli jego zdrowie,~Nadawali mu wielkich
41 5 |     wiedział, jak boleśnie serce jego przeszył.~Bo Hrabia na strzeleckiej
42 5 |          Hrabi ramiona,~Na pierś jego złożyła swe piersi łabędzie.~
43 5 |          daleki,~Ale w gościnnym jego domu zamieszkały,~O zdrowie
44 5 |      Rozbójnicy porwali w górach jego zięcia~I okupu od krewnych
45 6 |       Jackiem;~Ledwiem słyszał o jego życiu hajdamackiem,~Siedząc
46 6 |       jeśli on powstanie;~Znając jego majątek, każdy szlachcic
47 6 |          na lata stare,~Odmawiał jego prośbom; dziś przyjął ofiarę~
48 6 |         on nad Dobrzyńskimi, dom jego nad siołem~Panował, stojąc
49 6 |         i swoi, i nieprzyjaciele~Jego damaskowaną krzywą karabelę,~
50 7 |     siedział niemy~I jedna głowa jego była nieruchoma.~Przeciw
51 7 |        arendzie,~Nie uciecze, to jego można znaleźć wiosną;~A
52 7 |        Stąd się zbogacił i on, i jego rodzina;~Ba, nawet wszyscy,
53 7 |   Wojniłowicz~I łotr, przyjaciel jego, pan Wołk z Ługomowicz;~
54 8 |       pamiątki,~Anieli zawiesili jego martwe szczątki.~Podobnie
55 8 |          w ważnych rzeczach rady jego szukać~Dziś jeszcze, nim
56 8 |         Stryj swatał ją! może by jego żoną była,~Gdyby nie szatan,
57 8 |          widać, że płynie,~Bo na jego ruchomej, drgającej powłoce~
58 8 |       tak blisko~Tadeusz naszedł jego zbrojne stanowisko,~Krzyczy: "
59 8 |  Widziano, po konopiach ciemnych jego biała~Konfederatka niby
60 9 |        parze;~Dyszą nad nim, ust jego tykają wąsami~I czworgiem
61 9 |     grzbiet Rosyjanina,~Że twarz jego i skroń wbił w zamek karabina.~
62 9 |       się do szyku),~Ale komendy jego nie słychać śród krzyku.~ ~
63 9 |       wzniosłszy, szlachta rusza jego śladem,~Jegry, przypuściwszy
64 9 |        Bo w tym dworze mieszkała jego Zosia droga,~Od której choć
65 9 |       pojedynek~I pomścij się za jego raniejszy uczynek.~Jeśli
66 9 |       idzie do ogrodu;~Przy boku jego stąpał ostrożny Protazy,~
67 10|          dojść nie mogła wątku w jego tajemnicach:~Dlaczego ją
68 10|     zażyłość~Opowiadać i swoją z jego córką miłość,~I swe z tego
69 10|        skarżyć nie mam prawa, ja jego morderca,~Ja skarżyć nie
70 10|         ją, rozbiłbym w puch ten jego zamek!~Miałem za sobą Dobrzyn
71 10|      zraniony,~A ja, klęcząc nad jego piersią pochylony~I miecz
72 11|   Soplica;~Ale kiedy o grzechach jego wszyscy wiecie,~Czas i zasługi
73 11|   wszyscy wiecie,~Czas i zasługi jego ogłosić na świecie:~Obecni
74 11|          na zajeździe.~Właśnie o jego śmierci nadeszła wiadomość~
75 11|       Obok poważnym krokiem szła jego kochanka,~Ubrana bardzo
76 12|         Arcyserwis - Objaśnienie jego figur - Jego ruchy - Dąbrowski
77 12|         Objaśnienie jego figur - Jego ruchy - Dąbrowski udarowany -
78 12|       powołany,~Gdy wnuki ciężki jego miecz ciągną ze ściany,~
79 12|     wszyscy zazdroszczą, biegą w jego ślady,~On by rad ze swą
80 1 |         Że kiedy zwróci wzrok ku jego męce,~Nawet Odwaga załamuje