Ksiega

 501 3 |         rozsądni, umieją miarkować~Mowy i ruchy swoje, aby je stosować~
 502 3 |                 okoliczności do miejsca i czasu.~Dlatego, nim ruszyli
 503 3 |              przebrana, oprocz Telimeny~I kilku po francusku chodzących. ~ ~
 504 3 |         pieśniach litewskich sławione l i s i c e,~Co są godłem panieństwa,
 505 3 |               litewskich sławione l i s i c e,~Co są godłem panieństwa,
 506 3 |                 bo czerw ich nie zjada,~I dziwna; żaden owad na nich
 507 3 |               wysmukłym gonią b o r o w i k i e m,~Którego pieśń nazywa
 508 3 |           wysmukłym gonią b o r o w i k i e m,~Którego pieśń nazywa
 509 3 |               ten wzrostem skromniejszy~I mniej sławny w piosenkach,
 510 3 |                użytku: one zwierza pasą~I gniazdem są owadów, i gajów
 511 3 |              pasą~I gniazdem są owadów, i gajów okrasą.~Na zielonym
 512 3 |         krągłymi brzegi~S u r o j a d k i srebrzyste, żółte i czerwone,~
 513 3 |                 d k i srebrzyste, żółte i czerwone,~Niby czareczki
 514 3 |              kubka dno wypukłe,~L e j k i, jako szampańskie kieliszki
 515 3 |       szampańskie kieliszki wysmukłe,~B i e 1 a k i krągłe, białe,
 516 3 |         kieliszki wysmukłe,~B i e 1 a k i krągłe, białe, szerokie
 517 3 |                 krągłe, białe, szerokie i płaskie,~Jakby mlekiem nalane
 518 3 |                nalane filiżanki saskie,~I kulista, czarniawym pyłkiem
 519 3 |               wolna od swych towarzyszy~I szła lasem na wzgórek pochyło
 520 3 |               kamienia~Szumiał, tryskał i zaraz, jakby szukał cienia,~
 521 3 |                 Chował się między gęste i wysokie zioła,~Które wodą
 522 3 |            swawolnik, spowijany w trawy~I liściem podesłany, bez ruchu,
 523 3 |                bez wrzawy,~Niewidzialny i ledwie dosłyszany szepce,~
 524 3 |               nim zwiąże firanki majowe~I liścia makowego nasypie
 525 3 |               pod głowę.~Miejsce piękne i ciche; tu się często schrania~
 526 3 |                 Telimena, zowiąc je Ś w i ą t y n i ą d u m a n i
 527 3 |                 zowiąc je Ś w i ą t y n i ą d u m a n i a.~ ~Stanąwszy
 528 3 |                 i ą t y n i ą d u m a n i a.~ ~Stanąwszy nad strumieniem,
 529 3 |                  czerwony jak krwawnik,~I podobna pływaczce, która
 530 3 |              zanurzyć ośmieli,~Klęknęła i powoli chyliła się bokiem;~
 531 3 |             koralu potokiem,~Upadła nań i cała wzdłuż się rozpostarła,~
 532 3 |            księgi~Wiły się czarne pukle i różowe wstęgi.~ ~W szmaragdzie
 533 3 |           Wszystkie tego obrazu wdzięki i zalety~Darmo czekały znawców;
 534 3 |                 Tadeusz przecież zważał i w bok strzelał okiem,~I
 535 3 |                 i w bok strzelał okiem,~I nie śmiejąc iść prosto,
 536 3 |          Tadeusz.~Sędzia czaty zmieszał~I przeciąwszy mu drogę, do
 537 3 |             igrały białe poły szarafana~I wielka chustka w pasie końcem
 538 3 |           Sędzia kroczy.~Schyliwszy się i ręce obmywszy w strumieniu,~
 539 3 |            Telimeną na wielkim kamieniu~I wsparłszy się oburącz na
 540 3 |             przecie, by w domu pozostał~I żeby się ożenił. Jużbyć
 541 3 |                 Jest na wydaniu, piękna i posażna panna.~Chciałem
 542 3 |           Złożyła książkę, wstała nieco i usiadła.~ ~"Jak mamę kocham -
 543 3 |            Zakopać taki talent w lasach i na grzędzie!~Wierz mi, ile
 544 3 |                do domu wróci,~Mając już i znaczenie, i znajomość świata.~
 545 3 |                  Mając już i znaczenie, i znajomość świata.~I cóż
 546 3 |          znaczenie, i znajomość świata.~I cóż Brat myśli o tem?" ~"
 547 3 |           niemało skorzystał! Chciałbym i synowca~Wysłać pomiędzy
 548 3 |            wypuszcza z opieki swej syna~I przysłał mi tu właśnie na
 549 3 |             Tadeusza już wyrzekli losie~I chcą, by się ożenił, aby
 550 3 |            wiesz Aśćka, że ma kapitały,~I z łaski jego mam też fundusz
 551 3 |                     Telimena, zdziwiona i prawie wylękła,~Podnosiła
 552 3 |            pieniądze~Na wychowanie Zosi i że jej wyznaczył~Małą pensyjkę
 553 3 |                 Zresztą Państwo wiecie,~I dotąd jeszcze o tem wiadomo
 554 3 |       niepojętem~Pomieszaniem, żałością i widocznym wstrętem;~Jakby
 555 3 |              reszty mowy, głowę skłonił~I ręką potakując, mocno się
 556 3 |             rzekł dosyć wesoło: "No, to i cóż robić!~Bóg widzi, szczerze
 557 3 |           Podkomorzym~Zagaimy swatostwo i resztę ułożym".~ ~Przez
 558 3 |             sługa, nie zna, co to pany,~I nie da się przemocą okuwać
 559 3 |                 Dobył z kieszeni papier i ołówek, sprzęty,~Które zawsze
 560 3 |               Które zawsze miał z sobą, i na pień wygięty~Rozpiąwszy
 561 3 |       przecierał,~Oczy chustką obwiewał i coraz spozierał:~"Miałożby
 562 3 |             aksamit traw będzież to mak i botwinie?~W nimfie tej czyż
 563 3 |                piękność, postawy wdzięk i gust ubrania~Zmieniły ją,
 564 3 |                powiewy,~Sporem z Sędzią i nagłym przybyciem młodzieńców,~
 565 3 |           śmiałości darować,~Przychodzę i przepraszać, i razem dziękować.~
 566 3 |               Przychodzę i przepraszać, i razem dziękować.~Przepraszać,
 567 3 |             kroków śledziłem ukradkiem,~I dziękować, że byłem jej
 568 3 |              odważę!~Sądź!" - tu ukląkł i podał swoje peizaże.~ ~Telimena
 569 3 |         klasyczne Tyburu spadające wody~I straszne Pauzylipu skaliste
 570 3 |             błękitach,~Morskich szumach i wiatrach wonnych, i skał
 571 3 |             szumach i wiatrach wonnych, i skał szczytach,~Mieszając
 572 3 |                 szczytach,~Mieszając tu i ówdzie, podróżnych zwyczajem,~
 573 3 |            podróżnych zwyczajem,~Śmiech i urąganie się nad ojczystym
 574 3 |             lasy~Litewskie! tak poważne i tak pełne krasy! -~Czeremchy
 575 3 |                 tuląca do malin.~Drzewa i krzewy liśćmi wzięły się
 576 3 |              Jak do tańca stające panny i młodzieńce~Wkoło pary małżonków.
 577 3 |          wzniesiona~Wysmukłością kibici i barwy powabem:~Brzoza biała,
 578 3 |                  jakby starce na dzieci i wnuki,~Patrzą siedząc w
 579 3 |                buki,~Tam matrony topole i mchami brodaty~Dąb, włożywszy
 580 3 |               sławić cudzoziemskie gaje~I wyliczać z kolei wszystkich
 581 3 |        Wysławiając ich kształty, kwiaty i łodygi -~Tadeusz nie przestawał
 582 3 |                nie przestawał dąsać się i zżymać,~Na koniec nie mógł
 583 3 |                czuć wdzięk przyrodzenia~I patrząc w las ojczysty rzekł,
 584 3 |             drzewa rosnące na wschodzie~I na południu, w owej pięknej
 585 3 |            liściem lakierowanym, krótka i pękata~Jako kobieta mała,
 586 3 |             Malujesz tylko jakieś skały i pustynie".~ ~"Przyjacielu! -
 587 3 |               widzenia, grupy, ansemblu i nieba,~Nieba włoskiego!
 588 3 |       peizażysty (bo są dwaj Brejgele),~I oprócz Ruisdala, na całej
 589 3 |              ziemię, niebo, lasy..."~ ~"I miał rozum! - zawołał Tadeusz
 590 3 |               piękniejsze stokroć wiatr i niepogoda?~U nas dość głowę
 591 3 |              ileż to widoków!~Ileż scen i obrazów z samej gry obłoków!~
 592 3 |                leniwa, ulewą brzemienna~I z nieba aż do ziemi spuszcza
 593 3 |              grzywy,~Wysuwają nóg rzędy i po niebios sklepie~Przelatują
 594 3 |               Tabun zmienia się w okręt i wspaniale płynie~Cicho,
 595 3 |           błękitnej równinie!"~ ~Hrabia i Telimena poglądali w górę;~
 596 3 |                papier na swym kapeluszu~I wydobył ołówek. Wtem przykry
 597 3 |               Odezwał się dzwon dworski i zaraz śród lasu~Cichego
 598 3 |               Cichego pełno było krzyku i hałasu.~ ~Hrabia kiwnąwszy
 599 3 |             miesza się, zrywa, mąci się i niknie!"~Tu obróciwszy czuły
 600 3 |               mu rzekła: "Wspomnienie!"~I chcąc Hrabiego nieco ułagodzić
 601 3 |          niezabudek.~Hrabia go ucałował i na pierś przyśpilał;~Tadeusz
 602 3 |           lilija;~Pochwycił ją, całował i usty po cichu~Utonął w niej
 603 3 |             ustach zimno; znalazł klucz i biały~Papier w trąbkę zwiniony,
 604 3 |                    Dzwon wciąż dzwonił, i echem z głębi cichych lasów~
 605 3 |             Odezwało się tysiąc krzyków i hałasów;~Odgłos to był szukania
 606 3 |                  Odgłos to był szukania i nawoływania,~Hasło zakończonego
 607 3 |             krzyczący z poddasza,~Gości i czeladź domu na obiad zaprasza:~
 608 3 |            licznych dworach we zwyczaju~I zostało się w domu Sędziego. ~
 609 3 |            wachlarz zwiniony, b o r o w i k rozrosły,~W drugim związane
 610 3 |                jakby polne kwiatki,~O p i e ń k i i rozlicznej barwy
 611 3 |              polne kwiatki,~O p i e ń k i i rozlicznej barwy s u r
 612 3 |            polne kwiatki,~O p i e ń k i i rozlicznej barwy s u r o
 613 3 |        rozlicznej barwy s u r o j a d k i:~Wojski miał m u c h o m
 614 3 |                Goście weszli w porządku i stanęli kołem.~Podkomorzy
 615 3 |           miejsce za stołem;~Z wieku mu i z urzędu ten zaszczyt należy.~
 616 3 |              kłaniał się starcom, damom i młodzieży;~Obok stał Kwestarz;
 617 3 |            wódkę, zaczem wszyscy siedli~I chołodziec litewski milczkiem
 618 3 |             Myśliły o jutrzejszej walce i zakładzie;~Myśl wielka zwykle
 619 3 |            sidło, kędy szczygły zwabia,~I razem w pastkę wróbla. Tadeusz
 620 3 |                w pastkę wróbla. Tadeusz i Hrabia,~Obadwa radzi z siebie,
 621 3 |              uciekł; ręką nawet chwytał~I kręcił kartkę, której dotąd
 622 3 |       rozmawiania z nim nie miał ochoty~I widać, że czuł jakieś tajemne
 623 3 |          Przemijały w milczeniu talerze i dania;~Przerwał nareszcie
 624 3 |                do Pana; widać z postawy i z miny,~Że ważnej i niezwykłej
 625 3 |             postawy i z miny,~Że ważnej i niezwykłej jest posłem nowiny.~
 626 3 |               że zwierz z m a t e c z n i k a~Wyszedł, że w Zaniemeńską
 627 3 |        robocizny~Wytrącić dwa szarwarki i pięć dni pańszczyzny".~ ~"
 628 3 |             pyski, zawiązać je w miechu~I przystawić je tutaj konno
 629 3 |          nastało milczenie;~Każdy dumał i rzucał dokoła wejrzenie,~
 630 3 |                 twarz Wojskiego ciągnie i jednoczy:~Znak to był, że
 631 3 |               na przyszłą wyprawę~Wodza i że Wojskiemu oddają buławę.~
 632 3 |              zrozumiał towarzyszów wolę~I uderzywszy ręką poważnie
 633 3 |               wiara obławnicy".~ ~Rzekł i ruszył od stołu, za nim
 634 3 |               gajowy;~Oni obmyślić mają i urządzić łowy.~ ~Tak wodze
 635 3 |                 po obozie broń czyszczą i jedzą~Lub na płaszczach
 636 3 |                 jedzą~Lub na płaszczach i siodłach śpią próżni kłopotu,~
 637 3 |               Karmieniu psów, zbieraniu i czyszczeniu broni;~U wieczerzy
 638 4 |             KSIĘGA CZWARTA ~DYPLOMATYKA I ŁOWY~Treść:~Zjawisko w papilotach
 639 4 |              Niebezpieczeństwo Tadeusza i Hrabiego - Trzy strzały -
 640 4 |               Koniec powieści o Dowejce i Domejce.~  ~  ~Rówienniki
 641 4 |             Witenesa, wielkiego Mindowy~I Giedymina, kiedy na Ponarskiej
 642 4 |             Lizdejki,~A Wiliji widokiem i szumem Wilejki~Ukołysany,
 643 4 |                marzył o wilku żelaznym;~I zbudzony, za bogów rozkazem
 644 4 |                 pośrodku żubrów, dzików i niedźwiedzi.~Z tego to miasta
 645 4 |              wilczycy,~Wyszedł Kiejstut i Olgierd, i Olgierdowicy,~
 646 4 |             Wyszedł Kiejstut i Olgierd, i Olgierdowicy,~Równie myśliwi
 647 4 |             Litwie trzeba zawsze żelaza i lasów.~ ~Knieje! do was
 648 4 |         Jagiellonów wojownik szczęśliwy~I ostatni na Litwie monarcha
 649 4 |           Mendoga pod farnym kościołem?~I tam na Ukrainie, czy się
 650 4 |                Na nim oparte, jak ścian i kolumn obłamy:~Tam gałęziste
 651 4 |            wodotryski, dwa rogi jelenie~I mignie między drzewa źwierz
 652 4 |         wpadłszy gaśnie między lasem.~ ~I znowu cichość w dole. Dzięcioł
 653 4 |               na jedlinie~Stuka z lekka i dalej odlatuje, ginie,~Schował
 654 4 |             gałąź wstrząsła się trącona~I pomiędzy jarzębin rozsunione
 655 4 |             Wtem usłyszeli odgłos rogów i psów granie:~Zgadują, że
 656 4 |                ku nim zbliża polowanie,~I pomiędzy gałęzi gęstwę,
 657 4 |                jeszcze chciał zadrzemać i kręcił się wkoło,~Chroniąc
 658 4 |              się zdarzyło,~Rumienił się i wzdychał, i serce mu biło.~ ~
 659 4 |                Rumienił się i wzdychał, i serce mu biło.~ ~Spojrzał
 660 4 |         przedziera się w cienie;~Ujrzał i małą rączkę, niby wachlarz
 661 4 |               ciekawe, roztulone nieco,~I ząbki, co jak perły śród
 662 4 |              perły śród koralów świecą,~I lica, choć od słońca zasłaniane
 663 4 |            cudnemu dziwił się zjawieniu~I miał je tuż nad sobą, ledwie
 664 4 |                 ujrzał, drżąc z bojaźni~I radości, niestety! ujrzał
 665 4 |         świętych obrazku.~ ~Zerwał się; i widzenie zaraz uleciało~
 666 4 |               znowu trzykrotne stukanie~I słowa: "Niech Pan wstaje,
 667 4 |                zaspał". Skoczył z łóżka i obu rękami~Pchnął okienicę,
 668 4 |                 że aż trzasła zawiasami~I rozwarłszy się w obie uderzyła
 669 4 |                 Na nim chmielowe liście i kwieciste wieńce~Chwiały
 670 4 |                 parkanie,~Oczy podniosł i z palcem do ust przyciśnionym~
 671 4 |            palce, do krwi się zadrasnął~I na cały głos: "Dobrze, dobrze
 672 4 |                było krzyku,~Teraz pusto i głucho jak na mogilniku:~
 673 4 |                  Tadeusz nadstawił~Uszu i ręce do nich jak trąbki
 674 4 |                od puszczy,~Odgłosy trąb i wrzaski polującej tłuszczy.~ ~
 675 4 |                więc flintę, skoczył nań i jak opętany~Pędził ku karczmom,
 676 4 |               górze zaś ptastwa gromady~I płazów choć po parze, są
 677 4 |            płazów choć po parze, są też i owady.~Część tylnia, na
 678 4 |               rysunek widny w karczmach i stodołach.~Dach z dranic
 679 4 |                stodołach.~Dach z dranic i ze słomy, śpiczasty, zadarty,~
 680 4 |             Trwałe, chociaż wpół zgniłe i stawione krzywo~Jako w wieży
 681 4 |             Greckich, bo są bez podstaw i bez kapitelów.~Nad kolumnami
 682 4 |                 się na łbach zawieszają~I które po swojemu "cyces"
 683 4 |             roztrzęśniona.~Ściany dymne i brudne jak czarna opona,~
 684 4 |             część, pełna izbic ciasnych i podłużnych,~Służy dla dam
 685 4 |                 Służy dla dam wyłącznie i panów podróżnych;~W drugiej
 686 4 |             była niedziela,~Zabawić się i wypić przyszli do Jankiela.~
 687 4 |              się przechadzał.~Żyd stary i powszechnie znany z poczciwości,~
 688 4 |                miłośnik: u niego wesele~I chrzciny obchodzono; on
 689 4 |         przychodzić muzyce,~Przy której i basetla była, i kozice.~ ~
 690 4 |             Przy której i basetla była, i kozice.~ ~Muzykę znał, sam
 691 4 |              Chadzał niegdyś po dworach i graniem zdumiewał,~I pieśniami,
 692 4 |            dworach i graniem zdumiewał,~I pieśniami, bo biegle i uczenie
 693 4 |                  I pieśniami, bo biegle i uczenie śpiewał.~Chociaż
 694 4 |          pierwszy przywiózł z zagranicy~I upowszechnił wówczas w tamecznym
 695 4 |                 miłość u ludzi, wsławia i wzbogaca:~Jankiel zrobił
 696 4 |              zrobił majątek; syt zysków i chwały,~Zawiesił dźwięcznostronne
 697 4 |           zawsze miłym wszędzie gościem i domowym~Doradcą; znał się
 698 4 |          dzierżawę;~Szanowali go równie i starzy stronnicy~Horeszkowscy,
 699 4 |                 stronnicy~Horeszkowscy, i słudzy sędziego Soplicy.~
 700 4 |               Klucznikiem horeszkowskim i kłotliwym Woźnym;~Przed
 701 4 |                Nie chcąc, aby tak ważną i trudną wyprawę~Odbył sam
 702 4 |                 Odbył sam Hrabia, młody i niedoświadczony;~Poszedł
 703 4 |           karczmy rogu,~Zwane p o k u c i e m, kwestarz ksiądz Robak
 704 4 |         szklance, natychmiast podbiegał~I rozkazał dolewać lipcowego
 705 4 |                Tłum szlachty go otaczał i uszy nadstawiał,~I nosy
 706 4 |              otaczał i uszy nadstawiał,~I nosy ku księdzowskiej chylił
 707 4 |                tabakierze;~Brano z niej i kichała szlachta jak możdzerze.~ ~"
 708 4 |               sławnego w świecie tabaką i miodem.~Byłem tam lat już..."
 709 4 |                Polskiej; zowią ją dotąd i Księżną Litewską!~Koronęć
 710 4 |                Że chce kościoł rozwalać i skarbiec zabierze,~Bo to
 711 4 |         namaścił, żyją z sobą w zgodzie~I nawracają ludzi w francuskim
 712 4 |                 Pokłoniwszy się księdzu i skrobiąc się w głowę -~Już
 713 4 |               każą nam drabować~Papiery i szlachectwa papierem probować".~"
 714 4 |                Tu znajdziesz pono mitry i w niejednym domu".~"Waść
 715 4 |            Każdy zażył przez grzeczność i kilkakroć kichnął;~Bernardyn
 716 4 |                Krzyżem, Poraje z Gryfem i z Korabią;~Zapomnieli wszystkiego,
 717 4 |             kichaniem melodyję zmieszał~I nim się nastroili, tak mówić
 718 4 |            różnych taratatki kształtach i czamary.~ ~Przemyślny Robak,
 719 4 |                 Moskali;~Cesarz patrzył i milczał. Co Francuzi strzelą,~
 720 4 |                Półk za półkiem cwałował i spadał z kulbaki;~Co półk
 721 4 |            swoim braciszkiem~Konstantym i z niemieckim cesarzem Franciszkiem,~
 722 4 |           Spojrzał na nich, zaśmiał się i otrząsnął palce.~Otóż, jeśli
 723 4 |              Nim kto w karczmę zajedzie i do drzwi zapuka.~Z Napoleonem
 724 4 |                wtenczas na koń wsiędzie~I szable weźmie, kiedy bić
 725 4 |                 gościa czekać, nie dość i zaprosić,~Trzeba czeladkę
 726 4 |                  Trzeba czeladkę zebrać i stoły pownosić,~A przed
 727 4 |             sprawy w powiatowem mieście~I do Waszmościów z drogi zajadę
 728 4 |               kwestarz w Niehrymowie!"~"I do nas - rzekł Zubkowski -
 729 4 |                jak ksiądz do Zubkowa".~"I do nas" - rzekł Skołuba. - "
 730 4 |                Tak cała szlachta prośbą i obietnicami~Przeprowadzała
 731 4 |                A konia ustawicznie bodł i kropił biczem.~Ten widok
 732 4 |                Bo gdybyś przeszedł bory i podszyte knieje,~Trafisz
 733 4 |          trzęsawicą, tysiącem strumieni~I siecią zielsk zarosłych,
 734 4 |                siecią zielsk zarosłych, i kopcami mrowisk,~Gniazdami
 735 4 |              kłębami wężowisk.~ ~Gdybyś i te zapory zmógł nadludzkiem
 736 4 |                 drzewa wkoło tracą liść i korę;~Łyse, skarłowaciałe,
 737 4 |                konary mchem kołtunowate~I pnie garbiąc brzydkiemi
 738 4 |               Główna królestwa zwierząt i roślin stolica.~W niej są
 739 4 |                złożone wszystkich drzew i ziół nasiona,~Z których
 740 4 |            swoje dwory:~Dawny Tur, Żubr i Niedźwiedź, puszcz imperatory.~
 741 4 |                 gnieździ się Ryś bystry~I żarłoczny Rosomak, jak czujne
 742 4 |                  Mieszkają Dziki, Wilki i Łosie rogale.~Nad głowami
 743 4 |              rogale.~Nad głowami Sokoły i Orłowie dzicy,~Żyjący z
 744 4 |                 Te pary zwierząt głowne i patryjarchalne,~Ukryte w
 745 4 |            śmiercią naturalną.~Mają też i swój smętarz, kędy bliscy
 746 4 |                 dziś żyją wnuki,~Dzikie i swojskie razem, w miłości
 747 4 |               swojskie razem, w miłości i zgodzie,~Nigdy jeden drugiego
 748 4 |                 do tego ostępu,~Bo Trud i Trwoga, i Śmierć bronią
 749 4 |               ostępu,~Bo Trud i Trwoga, i Śmierć bronią mu przystępu.~ ~
 750 4 |           niebacznie między bagna, mchy i jary,~Wnętrznej ich okropności
 751 4 |        skowycząc, z obłąkanym wzrokiem;~I długo potem, ręką pana już
 752 4 |           strzelcy zowią: m a t e c z n i k i.~ ~Głupi niedźwiedziu!
 753 4 |                zowią: m a t e c z n i k i.~ ~Głupi niedźwiedziu! gdybyś
 754 4 |              gdzie się las przerzedził,~I tam zaraz leśniczy bytność
 755 4 |         leśniczy bytność twą wyśledził,~I zaraz obsaczniki, chytre
 756 4 |               By poznać, gdzie popasasz i gdzie masz noclegi;~Teraz
 757 4 |                w nim spojrzenia nadziei i trwogi.~"Jest! jest!" -
 758 4 |                skowyt; zwierz się broni~I zapewne kaleczy: śród ogarów
 759 4 |               konania.~ ~Strzelcy stali i każdy ze strzelbą gotową~
 760 4 |        stanowiska~Jeden za drugim zmyka i w puszczę się wciska;~Chcą
 761 4 |               strzały~Ryknął niedźwiedź i echem napełnił las cały.~
 762 4 |          krzyczy, że chybiono.~Strzelcy i obławnicy poszli jedną stroną~
 763 4 |                 zwierza, między ostępem i puszczą;~A niedźwiedź, odstraszony
 764 4 |            niedźwiedź, odstraszony psów i ludzi tłuszczą,~Zwrócił
 765 4 |                  on wstał na nogi~Tylne i spojrzał wkoło, rykiem strasząc
 766 4 |                  rykiem strasząc wrogi,~I przedniemi łapami to drzewa
 767 4 |             kamienie~Rwał, waląc w psów i w ludzi; aż wyłamał drzewo,~
 768 4 |               strażników obławy:~Hrabię i Tadeusza.~Oni bez obawy~
 769 4 |        czerwonego dwa rzędy kłów błyska~I łapa z pazurami już się
 770 4 |               Pobledli, w tył skoczyli, i gdzie rzadnie puszcza,~Zmykali;
 771 4 |                 wspiął się znów do góry~I czarną łapą sięgał Hrabiego
 772 4 |              Robak, choć bez strzelby - i trzej w jednej chwili~Jak
 773 4 |             górę jak kot przed chartami~I głową na dół runął, i czterma
 774 4 |          chartami~I głową na dół runął, i czterma łapami~Przewróciwszy
 775 4 |           wsiadły~Rozjuszona Strapczyna i Sprawnik zajadły.~ ~Natenczas
 776 4 |             wciągnął w głąb pół brzucha~I do płuc wysłał z niego cały
 777 4 |                 niego cały zapas ducha.~I zagrał: róg jak wicher niewstrzymanym
 778 4 |                 Niesie w puszczę muzykę i podwaja echem.~Umilkli strzelce,
 779 4 |            Napełnił wnet, ożywił knieje i dąbrowy,~Jakby psiarnię
 780 4 |            Jakby psiarnię w nie wpuścił i rozpoczął łowy.~Bo w graniu
 781 4 |                że róg kształty zmieniał~I że w ustach Wojskiego to
 782 4 |              trwogi,~Strzelców, psiarni i zwierząt; aż Wojski do góry~
 783 4 |            Wojski do góry~Podniósł róg, i tryumfu hymn uderzył w chmury.~ ~
 784 4 |             niosą jak z choru do choru.~I szła muzyka coraz szersza,
 785 4 |             coraz dalsza,~Coraz cichsza i coraz czystsza, doskonalsza,~
 786 4 |           oklasków,~Tysiące powinszowań i wiwatnych wrzasków.~ ~Uciszono
 787 4 |                    Uciszono się z wolna i oczy gawiedzi~Zwróciły się
 788 4 |                w gęszczę trawy wplątany i wbity,~Rozprzestrzenił szeroko
 789 4 |                 prawej zawisał~Sprawnik i dusząc gardziel, krew czarną
 790 4 |                 włożyć~Psom między zęby i tak paszczęki roztworzyć.~
 791 4 |                 na wznak zwierza zwłoki~I znów trzykrotny wiwat uderzył
 792 4 |        przedziwnej roboty~Choć maleńką, i zaczął wyliczać jej cnoty.~ ~"
 793 4 |          postójże, marucha!~Pomyśliłem, i basta: ot, leży bez ducha;~
 794 4 |               bo wszyscy biegli~Z boków i, co się z przodu działo,
 795 4 |           dociec; strasznie się kłócili~I przysięgli strzelać się
 796 4 |            tasak, rozciął pysk na dwoje~I w tylcu głowy, mózgu rozkroiwszy
 797 4 |                 A potem, dłoń podnosząc i kulę na dłoni:~"Panowie -
 798 4 |              Jezus Maria!>> krzyknąłem; i Pańscy anieli~Zesłali mi
 799 4 |                 Sto kroków! Nie chybić!~I w sam środek paszczęki!
 800 4 |           ludziom on życie ocalił,~Może i trzem; Gerwazy nie będzie
 801 4 |                  nie byłbym na świecie,~I moje by tam stare pogryzł
 802 4 |                  Podskoczył ku Hrabiemu i Tadeuszowi,~A widząc, że
 803 4 |               widząc, że obadwa cali są i zdrowi,~Podniósł ku niebu
 804 4 |              oczy, cicho pacierz zmówił~I pobiegł w pole szybko, jakby
 805 4 |              pęki wrzosu,~Suche chrosty i pniaki rzucono do stosu;~
 806 4 |                wyrasta szara sosna dymu~I rozszerza się w górze na
 807 4 |               wozów niosą jarzyny, mąki i pieczyste,~I chleb. ~Sędzia
 808 4 |              jarzyny, mąki i pieczyste,~I chleb. ~Sędzia otworzył
 809 4 |             nasze, będzie znowu nasze!"~I lał srebrzysty likwor w
 810 4 |               końcu~Zaczęło złoto kapać i błyskać na słońcu.~ ~W kociołkach
 811 4 |           Bigosu smak przedziwny, kolor i woń cudną;~Słów tylko brzęk
 812 4 |                Słów tylko brzęk usłyszy i rymów porządek,~Ale treści
 813 4 |              Aby cenić litewskie pieśni i potrawy,~Trzeba mieć zdrowie,
 814 4 |             wracać z obławy.~ ~Przecież i bez tych przypraw potrawą
 815 4 |              cząstki najlepsze mięsiwa;~I praży się, aż ogień wszystkie
 816 4 |            brzegów naczynia war pryśnie~I powietrze dokoła zionie
 817 4 |                  Zbrojni łyżkami, biegą i bodą naczynie,~Miedź grzmi,
 818 4 |                rozmowni, oprócz Asesora~I Rejenta; ci byli gniewliwsi
 819 4 |                 Sagalasówki.~Hrabia też i Tadeusz jadą nieweseli,~
 820 4 |                Wstydząc się, że chybili i że się cofnęli:~Bo na Litwie -
 821 4 |             pierwszy do oszczepu godził~I że spotkaniu z zwierzem
 822 4 |         utrzymywał, że będąc silniejszy~I do robienia ciężkim oszczepem
 823 4 |         niekiedy~Przymawiali śród gwaru i wrzasku czeredy.~ ~Wojski
 824 4 |          szanowny~Wesoły był nadzwyczaj i bardzo rozmowny;~Chcąc kłótników
 825 4 |                 Chcąc kłótników zabawić i do zgody dowieść,~Kończył
 826 4 |           dowieść,~Kończył im o Dowejce i Domejce powieść:~ ~"Asesorze,
 827 4 |             poleskich lasów.~ ~"Domejki i Dowejki wszystkie sprzeciwieństwa~
 828 4 |              Bił się w szable z Domejką i dostał dwie rany;~Potem
 829 4 |             spod kirejki:~Czach, czach, i za Domejkę podciął wąs Dowejki.~ ~
 830 4 |             blisko siebie oba imiennicy~I do jednej strzelili razem
 831 4 |                  A więc do szerpentynek i stają na mecie.~Oba szanowni
 832 4 |                skórę rozciągnę na ziemi~I ja sam was ustawię. Waść
 833 4 |                nim pobiegły.~Rejent też i Asesor chcieli końmi natrzeć;~
 834 4 |         wstrzymał krzycząc: "Wara! stać i patrzeć!~Nikomu krokiem
 835 4 |               kot czuł z tyłu myśliwych i psiarnie,~Rwał w pole, słuchy
 836 4 |                się zdało,~Że zając, pył i charty jedne tworzą ciało:~
 837 4 |            pobladnął jak chusta,~Zbladł i Asesor, widzą - fatalnie
 838 4 |             uszy, tulą do brzucha ogony~I przybiegłszy, ze wstydu
 839 4 |                nie śmieją wznieść oczu,~I zamiast iść do panów, stały
 840 4 |               Tak pełno wszędzie głazów i ostrych kamieni.~ ~Mądrze
 841 4 |                 głowę obojętnie zwrócił~I kończył rzecz przerwaną: ~"
 842 4 |               Dydo~Przypłynęła do Libów i tam z wielką biédą~Wytargowała
 843 4 |               Nie ma rady: - śmieli się i musieli zgodzić.~ ~Spor
 844 4 |         dozgonną przyjaźń się zamienił,~I Dowejko się z siostrą Domejki
 845 4 |          Pobudowawszy karczmę nazwali N i e d ź w i a d e k".~  ~
 846 4 |             karczmę nazwali N i e d ź w i a d e k".~  ~
 847 5 |             wybiera się na wielki świat i słucha nauk opiekunki -
 848 5 |             powtórne w Świątyni dumania i zgoda, ułatwiona za pośrednictwem
 849 5 |            Powieść Wojskiego o Rejtanie i księciu Denassów, przerwana -
 850 5 |          sposobu,~Jak by razem obsaczyć i ułowić obu:~Hrabię i Tadeusza.
 851 5 |           obsaczyć i ułowić obu:~Hrabię i Tadeusza. Hrabia, panicz
 852 5 |            myśląc, z sofy się podniosła~I stanęła na palcach; rzekłbyś,
 853 5 |              piersi, wygięła się bokiem~I sama siebie pilnym obejrzała
 854 5 |                 pilnym obejrzała okiem,~I znowu zapytała o radę zwierciadła;~
 855 5 |              wzrok spuściła, westchnęła i siadła.~ ~Hrabia pan! zmienni
 856 5 |                 serce młodzieńca proste i dziewicze~Chowa wdzięczność
 857 5 |           miłości słodycze!~Ono rozkosz i wita, i żegna z weselem,~
 858 5 |           słodycze!~Ono rozkosz i wita, i żegna z weselem,~Jak skromną
 859 5 |                 dokładnie wiedziała,~Bo i rozum, i wielkie doświadczenie
 860 5 |        dokładnie wiedziała,~Bo i rozum, i wielkie doświadczenie miała.~ ~
 861 5 |               myśląc, po alkowie śmiało i wesoło~Przeszła się kilka
 862 5 |                 przyszłość; krewna Zosi i Hrabiego swatka,~Dla młodego
 863 5 |                 Zosia w porannym stroju i z głową odkrytą~Stała, trzymając
 864 5 |            koralowe na głowach szyszaki~I wiosłując skrzydłami przez
 865 5 |                 skrzydłami przez bruzdy i krzaki,~Szeroko wyciągają
 866 5 |                fali.~Wysuwają się szyje i w ruchach łagodnych~Chwieją
 867 5 |         ptastwem się wznosi,~Sama biała i w długą bieliznę ubrana,~
 868 5 |                fontanna;~Czerpie z sita i sypie na skrzydła i głowy~
 869 5 |                sita i sypie na skrzydła i głowy~Ręką jak perły białą
 870 5 |                 jako tanecznica~Bębenek i w takt bijąc, swawolna dziewica~
 871 5 |             skakać przez pawie, gołębie i kury:~Zmieszane ptastwo
 872 5 |               krzykiem do alkowy wpadła~I na kolanach ciotki zadyszana
 873 5 |               siadła;~Telimena, całując i głaszcząc pod brodę,~Z radością
 874 5 |           radością zważa dziecka żywość i urodę~(Bo prawdziwie kochała
 875 5 |         poważnie nastroiła lice,~Wstała i przechodząc się wszerz i
 876 5 |                i przechodząc się wszerz i wzdłuż alkowy,~Dzierżąc
 877 5 |              już też całkiem zapominasz~I na stan, i na wiek twój;
 878 5 |           całkiem zapominasz~I na stan, i na wiek twój; wszak to dziś
 879 5 |          czternasty, czas rzucić indyki i kurki;~Fi! to godna zabawka
 880 5 |            zabawka dygnitarskiej córki!~I z umurzaną dziatwą chłopską
 881 5 |              czysta Cyganka,~A chodzisz i ruszasz się jak parafijanka.~
 882 5 |                Zosia skoczyła z miejsca i klasnęła w dłonie,~I ciotce
 883 5 |            miejsca i klasnęła w dłonie,~I ciotce zawisnąwszy oburącz
 884 5 |               oburącz na łonie,~Płakała i śmiała się na przemian z
 885 5 |               czasu, jak tu żyję z kury i indyki,~Jeden gość, co widziałam,
 886 5 |            uważa,~Słowa jej podsłuchiwa i drugim powtarza;~A kiedy
 887 5 |             Każdy ją chwalić musi, choć i nie podoba.~Znaleźć się,
 888 5 |          polowania".~ ~Wezwano pokojowę i służącą dziewkę;~W naczynie
 889 5 |              pomocą sługi ręce, oblicze i szyję.~Telimena otwiera
 890 5 |              pończoszki białe, ażurowe,~I trzewiki warszawskie białe,
 891 5 |             sploty,~Zostawując na czole i skroniach włos gładki;~Pokojowa
 892 5 |            batystową białą w ręku zwija~I tak cała wygląda biała jak
 893 5 |                 Poprawiwszy raz jeszcze i włosów, i stroju,~Kazano
 894 5 |       Poprawiwszy raz jeszcze i włosów, i stroju,~Kazano jej wzdłuż
 895 5 |               stroju,~Kazano jej wzdłuż i wszerz przejść się po pokoju;~
 896 5 |                siostrzenicę, gniewa się i zżyma;~Aż na dygnienie Zosi
 897 5 |                 chłopiec, okiem w prawo i w lewo uderzasz,~Czysta
 898 5 |             Lubiłam z nudy ptastwo paść i dzieci niańczyć;~Ale poczekaj,
 899 5 |           mruczał lub w warcaby grywał,~I palestra z fajkami! To mi
 900 5 |                    Słychać rżenie koni!~I gwar myśliwców; już są pod
 901 5 |            wpadła młodzież,~Pan Tadeusz i Hrabia, co żywo przebrani.~
 902 5 |                  sadza, rozmową zabawia~I siostrzenicę wszystkim z
 903 5 |               poznał Zosię!~Po wzroście i po włosach światłych, i
 904 5 |                 i po włosach światłych, i po głosie;~Tę kibić i tę
 905 5 |        światłych, i po głosie;~Tę kibić i tę główkę widział na parkanie,~
 906 5 |         zamięszania;~Widząc, że blednie i że na nogach się słania,~
 907 5 |                 gadając, marszczył brwi i usta krzywił:~Tym bardziej
 908 5 |             bardziej Telimenę pomieszał i ździwił~Zmieniła więc natychmiast
 909 5 |         Zmieniła więc natychmiast twarz i ton rozmowy,~Powstała zagniewana
 910 5 |            rozmowy,~Powstała zagniewana i ostremi słowy~Poczęła nań
 911 5 |             Poczęła nań przymówki sypać i wyrzuty;~Porwał się i Tadeusz
 912 5 |             sypać i wyrzuty;~Porwał się i Tadeusz jak żądłem ukłuty;~
 913 5 |                  Krzesło nogą odepchnął i z pokoju runął,~Trzasnąwszy
 914 5 |             piersi przekole,~Pluska się i nurtuje, myśląc, że uciecze,~
 915 5 |            uciecze,~Ale wszędzie żelazo i sznur z sobą wlecze:~Tak
 916 5 |                sznur z sobą wlecze:~Tak i Tadeusz ciągnął za sobą
 917 5 |                  Suwając się przez rowy i skacząc przez płoty,~Bez
 918 5 |           skacząc przez płoty,~Bez celu i bez drogi; aż niemało czasu~
 919 5 |             końcu wszedł w głębinę lasu~I trafił, czy umyślnie, czyli
 920 5 |                 Od wczorajszej postacią i strojem odmienna,~W bieliźnie,
 921 5 |            drzewem,~Na koniec westchnął i rzekł sam do siebie z gniewem:~"
 922 5 |            podskakuje, przyklęka, upada~I nie mogąc już powstać, kręci
 923 5 |                wkoło po trawie, ruchawy i czarny;~Nie wiedzieć, czy
 924 5 |                  gęsto zaczęły łaskotać i kąsać,~Telimena musiała
 925 5 |                 koniec na murawie siąść i owad łowić.~ ~Nie mógł jej
 926 5 |                  przecież się zgodzili;~I nie wiedzieć, jak długo
 927 5 |              widział dobrze, jak mu raz i drugi~Pokazał się na lewo
 928 5 |          Pokazał się na lewo cień biały i długi.~Co to było, nie wiedział,
 929 5 |               znowu do zamku szturmował~I kredens doń (jak mówi) zaintromitował.~ ~
 930 5 |                Goście weszli w porządku i stanęli kołem;~Podkomorzy
 931 5 |           miejsce za stołem;~Z wieku mu i z urzędu ten zaszczyt należy.~
 932 5 |              kłaniał się damom, starcom i młodzieży.~Kwestarz nie
 933 5 |                  za czym wszyscy siedli~I chłodnik zabielany milcząc
 934 5 |           bratów,~Tyle wesołych słyszał i odbił wiwatów,~Nie pamiętano
 935 5 |         wieczerzy;~Tylko pukanie korków i brzęki talerzy~Odbijała
 936 5 |            Odbijała zamkowa sień wielka i pusta:~Rzekłbyś, iż zły
 937 5 |              tem będą gadać w Oszmianie i Lidzie,~Które od wieków
 938 5 |              więc nad tem.~ ~Zaś Asesor i Rejent, prócz wspólnych
 939 5 |               niecny kot, skoki wyciąga~I omykiem spod gaju kiwając,
 940 5 |               spod gaju kiwając, urąga,~I tym omykiem ćwiczy po sercach
 941 5 |              żalów,~Patrząc na Telimenę i na swych rywalów.~ ~Do Tadeusza
 942 5 |           uśmiécha,~Czasem oczy wywraca i głęboko wzdycha.~Widać przecież,
 943 5 |          wracała nazbyt śpieszno z lasu~I poprawić kolory swe nie
 944 5 |                zwiedzać~Resztę wdzięków i wszędzie jakiś fałsz wyśledzać:~
 945 5 |               szkaradnie~Odmieniać smak i serce - lecz któż sercem
 946 5 |                robiąc sam sobie wyrzuty i skargi,~Pochylił w talerz
 947 5 |                 w talerz głowę, milczał i gryzł wargi.~ ~Tymczasem
 948 5 |                  O jakiemś po łopuchach i grzędach stąpaniu.~ ~Tadeusz,
 949 5 |             uszy,~Połykał gorzkie słowa i przetrawiał w duszy,~Okropną
 950 5 |               Potem skręci się w kłębek i na drodze legnie,~Grożąc
 951 5 |              widząc swoje córy,~Posażne i nadobne panny, w wieku kwiecie,~
 952 5 |               bardzo czuły,~Sam gawęda, i lubił niezmiernie gaduły.~
 953 5 |                u wieczerzy,~Nie milczeć i żuć: czy my ojce kapucyni?~
 954 5 |              nagany, pochwały~Strzelców i obławników, ogary, wystrzały~
 955 5 |                  a więc mnie zawierzcie~I waszej rejterady do serca
 956 5 |             bierzcie,~Kochany Tadeuszku i Wielmożny Grafie!~Ilekroć
 957 5 |                 młodzież, powstał szmer i śmiechy,~Powtarzano z kolei
 958 5 |                Rad bardzo, że mógł damy i młodzież rozśmieszyć,~Zwrócił
 959 5 |                 się ku myśliwcom, chcąc i tych pocieszyć.~I zaczął,
 960 5 |                 chcąc i tych pocieszyć.~I zaczął, nalewając sobie
 961 5 |              lasów~Tadeusz Rejtan poseł i książę Denassow.~Nie zazdrościli
 962 5 |             wielkich prezentów bez liku~I skórę zabitego dzika; o
 963 5 |             zabitego dzika; o tym dziku~I o strzale powiem wam jak
 964 5 |               czasów:~Posłowi Rejtanowi i księciu Denassow".~ ~A wtem
 965 5 |           naszej woli;~Pierwszy wieniec i sławę już wziął sługa boży,~
 966 5 |              Podkomorzy pogładził czoło i brwi zmrużył;~Strzelcy zaczęli
 967 5 |                 zręcznością, biegłością i męstwem.~Przecież dwóch
 968 5 |               najbliżsi pazura:~Tadeusz i pan Hrabia; im należy skóra.~
 969 5 |               tego pewny),~Jako młodszy i jako gospodarza krewny;~
 970 5 |           Żyjący bez rachunku. Ja tuszę i życzę~Zgodą zakończyć moje
 971 5 |                 jako słup prosto, niemy i surowy,~Nie zdjąwszy czapki,
 972 5 |                 puginał,~Odemknął szafę i w niej coś kręcić zaczynał.~ ~
 973 5 |                Wzdrygnął się Podkomorzy i przerwał rozprawę.~"Bracie -
 974 5 |                nieco twą pilną robotę!"~I kończył plan zamiany; lecz
 975 5 |             pociągnął drugiego ciężaru;~I wnet gil, który siedział
 976 5 |                 że popsuty,~Zająkał się i piszczał, im daléj, tem
 977 5 |               Nocą włazi, ten puszczyk, i ja go wystraszę".~ ~"Za
 978 5 |              honor plami,~Że Pan jadasz i pijasz z temi Soplicami?~
 979 5 |                Lżyć w domu Panów moich? I Panże to zniesie?"~ ~Wtem
 980 5 |               woźneńską obdukcyją robię~I wizyją formalną, zamawiając
 981 5 |          wszystkich obecnych świadectwo~I pana Asesora wzywając na
 982 5 |                    Ja cię wnet nauczę!"~I dobywszy zza pasa swe żelazne
 983 5 |           Szczęściem, schylił się Woźny i wydarł się śmierci.~ ~Porwali
 984 5 |                zucha!~Hola, chłopcy!" - i czeladź rzuciła się żwawo~
 985 5 |            przejściem pomiędzy ścianami i ławą.~Lecz Hrabia krzesłem
 986 5 |               środku zagrodził im drogę~I na tym szańcu słabym utwierdziwszy
 987 5 |                 drugich waszymi względy i urzędy.~Dość już głupstwa
 988 5 |                  Głowę wyciągnął na bok i ucha przyłożył,~Oczy rozwarł
 989 5 |              Rozprawimy się jutro, plac i broń wybierzem.~Dziś uchodź,
 990 5 |               Dobra była rada;~Klucznik i Hrabia wpadli w obroty nie
 991 5 |                 Wzniosła oczy, powstała i padła zemdlona,~I przechyliwszy
 992 5 |              powstała i padła zemdlona,~I przechyliwszy szyję przez
 993 5 |          Gerwazy,~Wystawiony na stołków i butelek razy,~Już zachwiał
 994 5 |            Zosia, widząc szturm, skoczy i litością zdjęta~Zasłania
 995 5 |                 pół sieni,~Wziął Hrabię i tak oba ławą zasłonieni~
 996 5 |            Hrabia z Podkomorzym skłócił~I Sędziemu pogroził, Wojski
 997 5 |           zwrócił,~Zażył dwakroć tabaki i przetarł powieki.~Chociaż
 998 5 |                lekka na stół rękę, dłoń i palce,~Położył nóż na dłoni,
 999 5 |             wsparty,~Rurą ku niemu wije i już cyngla tyka;~Wilk uszy
1000 5 |          tryumfującym rzuca się hałasem~I skubie go po kudłach, zwierz