Ksiega

 1 1 |               A wszystko przepasane, jakby wstęgą, miedzą~Zieloną,
 2 1 |         miejsce i na drzwi poglądał,~Jakby czyjegoś przyjścia był pewny
 3 1 |               Biegali wszyscy za nim jakby za rarogiem,~Zazdroszczono
 4 1 |       zręcznie skręcił jednym razem,~Jakby "prawo w tył" robił za wodza
 5 2 |       spotkał myśliwców wejrzenie~I, jakby urzeczony, czując przeznaczenie,~
 6 2 |            To mówiąc wykrzywił~Usta, jakby nad własną mową się zadziwił.~"
 7 2 |            smutną, tam miłą;~Czasem, jakby chciał mówić: "Wszystko
 8 2 |             Bo rodzinę Sopliców miał jakby w dowództwie~I trzystu ich
 9 2 |            na każdym przykopie~Stoją jakby na straży w szeregach konopie,~
10 2 |           rozłożystym,~Okryły grzędy jakby kobiercem fałdzistym.~Pośrodku
11 2 |              strzygł uszami, właśnie jakby był szalonym.~Nieraz się
12 2 |             Plac zajęli. Pan Wojski, jakby przebudzony~Z głębokiego
13 3 |          Przeświecało coś na wskróś, jakby oczu dwoje.~ ~Samotny Hrabia
14 3 |           białe, szerokie i płaskie,~Jakby mlekiem nalane filiżanki
15 3 |            Szumiał, tryskał i zaraz, jakby szukał cienia,~Chował się
16 3 |        chyliła się bokiem;~Wreszcie, jakby porwana koralu potokiem,~
17 3 |       żałością i widocznym wstrętem;~Jakby lękał się reszty mowy, głowę
18 3 |     małżonkiem swym grabem.~A dalej, jakby starce na dzieci i wnuki,~
19 3 |             W drugim związane razem, jakby polne kwiatki,~O p i e ń
20 4 |          ogromie~Wiekami wydrążonym, jakby w dobrym domie,~Dwunastu
21 4 |         pagórki,~Strojne w brusznice jakby w koralów paciorki.~Wokoło
22 4 |           górę przez trawy zielenie,~Jakby dwa wodotryski, dwa rogi
23 4 |            Czerwieniły się na wskroś jakby rubinowe;~Usta widział ciekawe,
24 4 |       włoskiej?" Aż na koniec razem,~Jakby myśl z myślą, wyraz sam
25 4 |             ożywił knieje i dąbrowy,~Jakby psiarnię w nie wpuścił i
26 4 |            przeraźliwie wyje;~Znowu, jakby w niedźwiedzie rozwarłszy
27 4 |            bukom buki.~ ~Dmie znowu: jakby w rogu były setne rogi,~
28 4 |            oczyma wzniesionemi, stał jakby natchniony,~Łowiąc uchem
29 4 |             I pobiegł w pole szybko, jakby go kto łowił.~ ~Tymczasem
30 4 |              Skoki pod nim sterczały jakby cztery pręty,~Rzekłbyś,
31 4 |           charty jedne tworzą ciało:~Jakby jakaś przez pole suwała
32 4 |            Kot jak głowa, pył z tyłu jakby modra szyja,~A psami jak
33 4 |            Głowa niknie, raz jeszcze jakby kto kutasem~Mignął: w las
34 5 |          jelenie,~Te gałęziste rogi, jakby las wawrzynów~Zasiany ręką
35 5 |            trzymał błyszczący klucz, jakby puginał,~Odemknął szafę
36 5 |          sfałdował~I pierś surdutem, jakby płaszczem, udrapował.~Gerwazy
37 7 |           Panie Buchman, gadaj Waść, jakby cara zrucić".~ ~"Tu sęk! -
38 7 |    Nieprawdaż?" ~"Prawda! - rzekli - jakby z książki czyta".~"Prawda! -
39 8 |            ukosa na rydwan spoziera,~Jakby chciał zająć puste miejsce
40 8 |             w kupy,~Ostrzyły dzioby, jakby czekając na trupy.~Zbyt
41 8 |          skłócą;~To stojąc w kątkach jakby mruki, nie gadają~Do siebie,
42 8 |             mną, dziś uszy zamykasz,~Jakby w słowach, we wzroku mym
43 8 |           karę.~ ~W tej burzy uczuć, jakby kotwica spoczynku,~Zabłysnęła
44 8 |              Wlazł na nie i zarazem, jakby go wiatr zdmuchnął,~Zniknął
45 9 |            Sam słania się na nogach, jakby był pijany;~Gifrejter bieży
46 9 |             zbrojny ogromnym drągiem jakby dzidą;~Za nimi ochmistrzyni
47 10|              stało~Głuche, milczące, jakby z trwogi oniemiało.~I łany
48 10|         Gerwazego wodził,~Na koniec, jakby ślepym chciał uderzyć ciosem,~
49 10|           złość w sercu dusił,~Byłem jakby szalony, darmom siebie musił~
50 10|         kochana~Stoi mi przed oczyma jakby malowana!~Piłem, nie mogłem
51 11|            piosenek, pracują leniwo,~Jakby nie pamiętali na zasiew
52 11|        trwogą ku zachodniej stronie,~Jakby z tej strony miał się objawić
53 11|        wygania.~ ~Aż oto nowe stada, jakby gilów, siewek~I szpaków,
54 11|              świszcze,~Pękł z hukiem jakby piorun; żubr pierwszy raz
55 11|              rumieni;~A dalej okrąg, jakby powieka szeroka,~Rozsuwa
56 11|         lubił gesta,~Rozstawił nogi, jakby na konia wskakiwał,~Potem
57 11|     natenczas z czapraka~Blask bije, jakby złoto kapało z rumaka,~Bo
58 12|       pogląda śmiało,~Usta otworzył, jakby chciał zjeść izbę całą:~
59 12|              strojne drzewa -~Teraz, jakby odarte od wichrów i śronu,~
60 12|            Wojski tyle prawił cudów,~Jakby o jednym z owych dawnych
61 12| najsilniejszy.~Ująwszy rapier, lekko jakby szpadę dźwignął~I nad głowami
62 12|         duszy połowę odebrał.~Stąpa, jakby kij połknął, prosto, nieruchawo,~
63 12|           jedną kieszeń fraka.~Idzie jakby przez rózgi śród szeptów
64 12|       drwinek,~Wstydząc się za frak, jakby za niecny uczynek;~Aż spotkał
65 12|          strón wiela~Buchnął dźwięk, jakby cała janczarska kapela~Ozwała
66 12|            Zagrzmiał i głosy zdusił, jakby wbił do ziemi.~ ~Ledwie
67 12|          chorem okrzyknęli!~ ~Muzyk, jakby sam swojej dziwił się piosence,~
68 12|          prawicę na rękojeść składa,~Jakby rzekł: "Nie dbam o was,
69 Ob|               Biegali wszyscy za nim jakby za rarogiem...~Raróg, ptak