Ksiega

 1 1 |             Na pagórku niewielkim, we brzozowym gaju,~Stał dwór
 2 1 |           Widać, że okolica obfita we zboże,~I widać z liczby
 3 1 |         ciągnęły powoli pod bramę.~We dworze pusto, bo drzwi od
 4 1 |          jak dziecko przestraszone we śnie;~Podróżny zląkł się,
 5 1 |            silnie, ale szerzej niż we dnie świeciło,~Całe zaczerwienione,
 6 1 |         sierpy gromadnie dzwoniące~We zbożach i grabliska suwane
 7 1 |    urządzenie pańskie przeinaczył:~We dworze żadna izba nie ma
 8 1 |          sługom należy,~Urządzając we dworze izby do spoczynku.~
 9 1 |     spoczynku.~Starsi i damy spały we dworskim budynku,~Młodzież
10 1 |    litewskiej, kiedy reszta świata~We łzach i krwi tonęła, gdy
11 1 |          ostróżne.~Gdy nie widział we dworze rosyjskich żołnierzy~
12 1 |       kraju.~ ~Mowy starca krążyły we wsi po kryjomu;~Chłopiec,
13 2 |           takim wypadku.~Czuję, że we mnie mężnych krew Horeszków
14 2 |         domu Sędziego śniadanie.~ ~We dwóch izbach dwa różne skupiły
15 2 |             pomiędzy izbami~Stojąc we drzwiach na progu, rozmawiali
16 2 |            na kształt drogoskazu~I we dwa kąty izby rzucił ich
17 3 |             Jak to było, żem Panny we dworze~Nie widział? Czy
18 3 |          Jest to jak lokaj Niemiec we dworskiej żałobie,~Nie śmiejący
19 3 |           dawnych licznych dworach we zwyczaju~I zostało się w
20 4 | dziecinnych,~Które pomnim widziane we śnie lat niewinnych.~Twarzyczka
21 4 |        dobrze mi tak!" wrzasnął.~ ~We dworze, gdzie przed chwilą
22 4 |           Żydzi go naśladują dotąd we swych szkołach,~A szkoł
23 4 |            za granicę lasu,~A sami we stolicy używają wczasu;~
24 5 |      słyszysz szlochania, znać, że we łzach tonie.~ ~Daremnie
25 5 |           zachodzić w drogę,~Nigdy we dwóch nie strzelać do jednej
26 5 |          da mi swą Rózeczkę,~To my we dwóch, Sopliców tych porzniem
27 5 |             dodał Hrabia - uzbroić we dworze,~Z włości wezwać
28 5 |             zdadzą się wąsale.~Nie we włości ich szukać, ale po
29 6 |          takt kują w młotki.~Ludzi we mgle nie widać, tylko sierpy,
30 6 |         zatrzymać nikogo~Ni poznać we mgle. Jezdni migają jak
31 6 |             w każdej plamie~Siedzi we środku kula jak trzmiel
32 7 |           A spadając w sto kubków, we sto szklanek brzęczą.~Wre
33 8 |         złota, z brylantów oprawa,~We środku za szkłem portret
34 8 |         zamykasz,~Jakby w słowach, we wzroku mym była trucizna!~
35 8 |            Aż nagle zniknie z oczu we mchu lub paproci:~Tak strumień
36 8 |            więźniami.~Tak zrobiłem we Włoszech, kiedy pod opoką,~
37 9 |      czasie!~Bo już był skrępowany we swym własnym pasie;~Przecież
38 9 |          się i miota.~ ~Sztab stał we dworze, a z nim zbrojnej
39 9 |        Kręcą się koło uszu, ubrane we dzwonki,~A dwa, od czoła
40 9 |        Panowie oficery, kto poluje we dnie,~Wy w nocy! dobry połów,
41 9 |           spirytusu".~I tak, kiedy we dworze sztab wesoły łyka,~
42 9 |       Moskali~I czworo rąk zarazem we włos mu wplątali;~Upiąwszy
43 9 |       jedna ręka, mocniej wplątana we włosy,~Została się, wisząca
44 9 |            Zrejterować się i wpaść we środek swych szyków.~ ~Znowu
45 9 |         Gerwazy ich torem;~Wpadają we drzwi gumna stojące otworem,~
46 10|      Nazajutrz daremnie go szukano we dworze,~Daremnie wyznaczono
47 10|            oddałem me serce.~Niech we krwi wrogów nasze utoną
48 10|       często mięszał skargi~I żale we swą spowiedź, często rzecz
49 10|       ściskać go uprzejmie,~To tak we mnie złość wrzała, że ja
50 10|    Zgadywała, nie wiem jak, co się we mnie działo,~Patrzyła błagająca,
51 10|  pokrzywdzić nie dał i królowi,~Co we wściekłość najmniejsza wprawiała
52 10|       jestem Bożym sługą,~Na łożu, we krwi... O niej mówiłem tak
53 10|         mnie z góry?~Utkwiłem oczy we dwie twojej broni rury,~
54 10|    Zwłaszcza w kim taka, jaka była we mnie duma!~ ~*~ ~Imię zdrajcy
55 11|           brodacz sędziwy,~Zadrżał we mchu, najeżył długie włosy
56 11|          ludźmi błyszcząca,~Obfita we zdarzenia, nadzieją brzemienna!~
57 11|     Zabierają kwatery w zamczysku, we dworze;~Skoro dano rozkazy,
58 11|        Tęczynie~Dawał owe biesiady we włoskiej krainie,~Którym
59 11|         sława~Dotąd żyje na Litwie we gminnej powieści.~ ~Co Wojski
60 11|           na trawie klęka,~Patrząc we drzwi kaplicy, odkrywają
61 12|      krojona,~U głowy przysmażona, we środku pieczona,~A mająca
62 12|      Drążki, któremi zwykle mistrz we stróny dzwoni;~Drugą rączką
63 12|           kręgi dziwnego rumieńca,~We wzroku, ducha pełnym, błyszczał
64 Ob|             którym dowodził. Umarł we Francji. Na nim zgasła linia
65 Ob|   pogańskich czczony jak świętość. We wnętrzu tego wygniłego olbrzyma