Ksiega
1 1 | Chciała usieść na miejscu sobie zostawionem.~Trudno było;
2 1 | góry już robił projekt, że sobie pozwoli~Używać na wsi długo
3 1 | źrenice~Gorzały przeciw sobie jak roratne świéce.~ ~Pierwsza
4 1 | wybor; wziął najbliższą sobie;~Podkomorzanki na to zmarszczyły
5 2 | sianie,~Z którego młodzież sobie zrobiła posłanie,~Rozpływały
6 2 | szlachty; i nie miał po sobie~Syna, który by zemstę poprzysiągł
7 2 | strzelcy,~Siedzieli przeciw sobie mrukliwi i gniewni;~Oba
8 2 | Wiele też innych rzeczy sobie oświadczyli;~A wszystko
9 2 | Ilekroć z książką wyszłam sobie do ogrodu~Użyć księżyca
10 2 | śmiejąc się: ~"Niech tam sobie, kto chce, chwali~Niemców
11 2 | zapomniani,~Pamiętali o sobie. - Rada była pani,~Że jej
12 2 | podbiegł do Jurysty,~Gdy już sobie gestami grozili szermierze,~
13 2 | panienki usiędzie;~Sam ją sobie wybierze. Jeśli znajdzie
14 2 | Najpiękniejszego chłopca weźmie sobie sama".~
15 3 | witają,~Głęboko zadumani, w sobie pogrążeni.~Hrabia widział
16 3 | niech źwierzynę znosi;~Z nim sobie, co zechcecie, zróbcie;
17 4 | przyciśnionym~Kazał sam sobie milczeć, by słowem kwapioném~
18 4 | stronach drogi,~Oknami wzajem sobie grożąc jako wrogi;~Stara
19 4 | wsadził,~Drugą poważnie sobie siwą brodę gładził;~Rzucając
20 4 | częstował, kichali,~Życzyli sobie zdrowia, on rzecz ciągnął
21 4 | wojsku Cesarza, niech to sobie wspomni".~ ~"Ach! - zawołał
22 4 | czterema ramiony.~Wydzierali go sobie; spojrzą, aż tu z pyska~
23 4 | Chciał wyręczyć Hrabiego: tak sobie niekiedy~Przymawiali śród
24 4 | wielką biédą~Wytargowała sobie taki ziemi kawał,~Który
25 4 | stanęła Kartago!~Więc ja to sobie w nocy rozbieram z uwagą.~ ~
26 5 | plugastwem;~Przypomnij tylko sobie, kto tu u nas bywał:~Pleban,
27 5 | krzepła...~Takie robiąc sam sobie wyrzuty i skargi,~Pochylił
28 5 | pocieszyć.~I zaczął, nalewając sobie kielich wina:~ ~"Nadaremnie
29 5 | wizyją formalną, zamawiając sobie~Urodzonych tu wszystkich
30 6 | cię, jak gdybyśmy bracią sobie byli!~Przygotujemy wszystko,
31 7 | Obiezierza,~Polowaliśmy sobie na małego źwierza.~Był pokój
32 7 | Kropidełkiem; miał ją dziś przy sobie.~Stanął za nią, na gałce
33 7 | Panowie Dobrzyńscy, ja sobie żydzisko;~Mnie Sędzia ni
34 7 | wspomniał dawne czasy,~Kazał sobie trzy podać od kontuszów
35 8 | takich i, chodząc, pod nos sobie dmuchał:~Że trafny strzał
36 8 | kochaj czy nie! żeń się sobie~Czy jedź! tylko stój!" -
37 8 | Dwa stawy pochyliły ku sobie oblicza~Jako para kochanków:
38 8 | przypomina starodawne czasy.~Każe sobie podawać od kontuszów pasy~
39 9 | był silny bardzo, ufał sobie.~Przemyślał ratować się
40 9 | ostrożnie:~I to przysłowie: Sobie piecz na carskim rożnie;~
41 9 | bagnety; zebrał się sam w sobie,~Skurczył się, a karabin
42 9 | chciał bić się; powiadał, że sobie nie ufa~Na czczo; szedł
43 9 | jak łyżką strumień do ust sobie chylił;~Dopiero gdy się
44 9 | Prawą ręką i prawym grożąc sobie okiem;~Wtem lewymi rękami
45 10| stawy,~Przechadzają się sobie poważnemi kroki,~Czarne
46 10| odpowie.~A wy te grosze sobie zabierzcie, Panowie.~U mnie
47 10| A was lubię, że z wami sobie zjem, popiję,~Pohulam, pogawędzę,
48 10| Pohulam, pogawędzę, i tak sobie żyję;~Otóż ja was obronię
49 10| przyszli tu z wizytą, pili~Sobie, tańczyli, trochę sobie
50 10| Sobie, tańczyli, trochę sobie podchmielili,~A Płut przypadkiem
51 10| nic nie mówiąc, smutnie po sobie spójrzeli,~Westchnęli; na
52 10| Sędzia - teraz czas myśleć o sobie;~Uważ, że człowiek w twoim
53 10| spowiedzi; potem zrobisz sobie~Ze mną, co zechcesz". I
54 10| żonę nie pojmę, tylko równą sobie.~Przecie bodły mi duszę
55 10| sam już nie wiedząc, jak sobie poradzić,~Umyśliłem ze szlachty
56 10| miecze, na strzały.~Milej sobie wspominam nie dzieła waleczne~
57 11| patrzym, a tymczasem szepcą sobie sługi,~Że ten czarny niech
58 12| wieśniaczki drżały,~Przypominając sobie ze łzami boleści~R z e ź
59 12| mistrza; słuchają, wspominają sobie~Ów czas okropny, kiedy na
60 1 | Nie dziw, że ludzi, świat, sobie ohydzą,~Że utraciwszy rozum
61 1 | czyjeż usta śmią pochlebiać sobie,~Że dzisiaj znajdą to serdeczne
|