Ksiega
1 1 | prędko, jak kochał pana Tadeusza.~ ~W ślad gospodarza wszystko
2 1 | boku rzuciwszy wzrok na Tadeusza~I poprawiwszy nieco wylotów
3 1 | zwrotem głowy~Skinął na Tadeusza, rzucił wzrok surowy,~Znać
4 1 | wszyscy ją witali;~Prócz Tadeusza, widać, że ją wszyscy znali.~
5 1 | tem roztargnieniu~Na pana Tadeusza wsparła się ramieniu.~Przeprosiwszy
6 1 | majątek.~ ~Te wszystkie Tadeusza cnoty i zalety~Ściągnęły
7 1 | książki nowe,~O autorów pytała Tadeusza zdania~I ze zdań wyciągała
8 1 | rąk kieliszek,~Utopił w Tadeusza wzrok jak bazyliszek.~Asesor
9 2 | ale rzucał okiem~Na pana Tadeusza, marszczył się, uśmiechał,~
10 2 | mu znak groźby:~Lecz mimo Tadeusza pytania i prośby,~Ażeby
11 2 | przyjaźń nie wzbrania.~Ulżyły Tadeusza sercu te wyznania.~Wiele
12 2 | Że jej dowcip tak bardzo Tadeusza bawił;~Młodzieniec jej nawzajem
13 3 | tyczące się postanowienia Tadeusza - Hrabia pejzażysta - Tadeusza
14 3 | Tadeusza - Hrabia pejzażysta - Tadeusza uwagi malarskie nad drzewami
15 3 | że pan Jacek, brat mój, Tadeusza ociec,~Dziwny człowiek,
16 3 | sercu macie?~To myślisz Tadeusza zostać dobrodziejem,~Jeśli
17 3 | wie jego zamysły;~A więc o Tadeusza już wyrzekli losie~I chcą,
18 3 | Dobrodziéj!~Mnie nic do Tadeusza; sami o nim radźcie,~Zróbcie
19 3 | Gdy Aśćka rekuzuje pana Tadeusza,~Odpisuję Jackowi, że nie
20 3 | nie z mojej winy~Nie dojdą Tadeusza z Zosią zaręczyny.~Teraz
21 3 | tylko wcześnie: niech Brat Tadeusza~Nie namawia, kochać się
22 3 | Telimena, mówiąca wciąż do Tadeusza,~Musiała ku Hrabiemu nieraz
23 4 | Zjawisko w papilotach budzi Tadeusza - Za późne postrzeżenie
24 4 | Niedźwiedź- Niebezpieczeństwo Tadeusza i Hrabiego - Trzy strzały -
25 4 | hasło polowania~Nie mogły Tadeusza wyciągnąć z posłania;~Ubrany
26 4 | polującej tłuszczy.~ ~Koń Tadeusza w stajni czekał osiodłany,~
27 4 | pierwej przez okno ujrzał Tadeusza,~Który leciał gościńcem
28 4 | strażników obławy:~Hrabię i Tadeusza.~Oni bez obawy~Stoją w kroku,
29 5 | wracają - Wielkie zadziwienie Tadeusza - Spotkanie się powtórne
30 5 | obsaczyć i ułowić obu:~Hrabię i Tadeusza. Hrabia, panicz młody,~Wielkiego
31 5 | na polowanie.~ ~Aż Wojski Tadeusza wyrwał z zamięszania;~Widząc,
32 5 | Daremnie broniło się serce Tadeusza:~Ulitował się, uczuł, że
33 5 | i na swych rywalów.~ ~Do Tadeusza siedzi Telimena bokiem,~
34 5 | widne były piegi.~Nuż oczy Tadeusza, jako chytre szpiegi,~Odkrywszy
35 5 | druga stołu strona~Umilkła, Tadeusza żółcią zarażona.~ ~Nawet
36 5 | tem zawiść, którą czuł do Tadeusza,~Tym mocniej Hrabię przeciw
37 7 | bitny, a od czasów pana Tadeusza~Kościuszki świat takiego
38 8 | popularności; wstąpił więc do pana~Tadeusza, dziś świętej pamięci, Rejtana,~
39 8 | palcem zmierzonym prosto w Tadeusza oczy:~"Tego chciałam - krzyknęła -
40 9 | atak na piechotę - Czyny Tadeusza - Pojedynek dowódców przerwany
41 9 | bunt!" - woła,~Wpada na Tadeusza; lecz Wojski zza stoła~Machnął
42 9 | komendzie!"~ ~Więc Płut na Tadeusza krzyknął z wielkim gniewem:~"
43 9 | chustką białą.~Pyta się Tadeusza, jaką broń podoba;~Po układach -
44 9 | na przemiany.~ ~Ale Płut, Tadeusza widząc przed swym frontem,~
45 9 | nie w żebro, ale w głowę Tadeusza,~Strzelił i trafił - blisko,
46 10| Sędzia zatrzymał w izbie Tadeusza~I rzekł do Księdza: "Czas
47 10| kochałem jej. Biedna matka Tadeusza,~Najprzywiązańsza do mnie,
48 11| utopić; a tego chłopczynę,~Tadeusza, od dziecka nieźmierniem
49 11| wojewódzkim wchodzi~I pana Tadeusza z Zofiją przywodzi.~Tadeusz,
50 12| Pierwszy akt urzędowy Tadeusza przy objęciu dziedzictwa -
51 12| i wzywa na tany;~Szukają Tadeusza, który stał na stronie~I
52 12| stole~I ogłaszał włościanom Tadeusza wolę.~ ~Zaledwie usłyszeli
53 12| strudzona, spotkała z kolei~Tadeusza, i dalszej lękając się zmiany,~
54 12| wznosi:~Napoleona, Wodzów, Tadeusza, Zosi,~Wreszcie z kolei
|