Ksiega

 1 1 |        Niestare były rączki, co je tak rzuciły.~Tuż i sukienka
 2 1 |         drożynach gonił~I znowu je na drobnych śladach zatrzymywał,~
 3 1 |            Już nie puste, bo on je napełnił myślami.~Po tem
 4 1 |    drzewa powiązane społem,~Gdy je wicher rozerwie; i ręce
 5 1 |  żarciki umiał komponować,~Iżby je w kalendarzu można wydrukować:~
 6 1 |        po kryjomu;~Chłopiec, co je posłyszał, znikał nagle
 7 2 |   widoki niezwykłe i nowe,~Zwał je romansowemi; mawiał, że
 8 2 |       wynalazł drzwi dwoje,~Sam je własnym nakładem naprawił
 9 2 | wspomnienie samo było męką~I że je chciał odpędzić; aż się
10 2 |   trwało to milczenie.~Przerwał je starzec, trzęsąc wzniesioną
11 3 |         do karmienia dzieci,~Bo je zbliżała dzieciom do ust
12 3 |      przy niem na ziemi, wzięła je na łono,~Drugie głaskała
13 3 |          lekkiemi bławaty,~Chce je pieścić, zbliża się, dmuchnie,
14 3 |         Mowy i ruchy swoje, aby je stosować~W każdej okoliczności
15 3 |       schrania~Telimena, zowiąc je Ś w i ą t y n i ą d u m
16 3 |         wiatr jak sokoł do kupy je pędzi;~Ściskają się, grubieją,
17 3 |  Zakneblować im pyski, zawiązać je w miechu~I przystawić je
18 3 |        je w miechu~I przystawić je tutaj konno dla pośpiechu".~"
19 4 |     dziwił się zjawieniu~I miał je tuż nad sobą, ledwie nie
20 4 |         wieńce~Chwiały się; czy je lekkie potrąciły ręce?~Czy
21 4 |     puszcz litewskich łoża,~Zna je ledwie po wierzchu, ich
22 4 |   arcydzieło sztuki,~Powtarzały je dęby dębom, bukom buki.~ ~
23 4 |     robił~Polskie strzelby, ale je po angielsku zdobił)".~ ~"
24 5 |       litewskich rosołów;~Zosia je wykradając z szafek ochmistrzyni~
25 5 |     ciche półkorcze... wilk zna je po trzasku,~Śledzi okiem,
26 6 |  zapałem -~Z układów kwita, już je skończyłem, zerwałem".~"
27 6 |     siebie~Ma groty do lanc, że je mogę wziąć w potrzebie;~
28 6 |  Królewca~Pod sekretem; weźmiem je, zaraz zrobim drzewca,~Szabel
29 6 |    bezbożna~Odhartowała, kładąc je w piec zamiast rożna;~Buńczukiem,
30 7 |         dekretów niemało;~Tylko je egzekwować! Tak dawniej
31 8 |    przesiał ziarnka żyta,~Kiedy je z nieba zrucał dla Adama
32 8 |   zagarnął jak siecią~I ciągnie je za sobą, a sam wyżej głową~
33 8 |       serce twe zatwardził;~Żeś je zdobył zbyt łacno, zbyt
34 8 |        ust twych usłyszę,~Niech je w sercu wyryję i w myśli
35 8 |    drzazgi się roztrąca,~Chwyta je i w głąb niesie toń uciekająca,~
36 9 |     Nogi więźniów i drugą belką je zamyka.~Oba drewna goździami
37 9 |    rąbnął po kaszkietach,~Zdarł je; Rózga spadając brząkła
38 9 |   szturmaki~I worek kul; wsypał je do swego szturmaka,~Drugi,
39 9 |        Kropidło zoczył,~Chwycił je, ucałował, z radości podskoczył,~
40 9 |    radości podskoczył,~Zakręcił je nad głową i zaraz ubroczył.~ ~
41 10|         słońcem leci,~Jak gdyby je pochwycić chciała przed
42 10|  całkiem niebiosa i ziemia,~Noc je z burzą od nocy czarniejszą
43 10|        rozkazy, Sędzia wypełnia je ściśle.~Prosi Podkomorzego,
44 10|      trwały tajemne rozmowy,~Aż je przerwał kapitan Ryków temi
45 10|         Klucznik i szlachta, że je pojęła opacznie.~Wojna z
46 11|      plikami papierów,~Rozłożył je, ołówek przyciął, w ustach
47 12|   trzyma,~Liczy gałki, szlachta je pożera oczyma.~Właśnie wytrząsł
48 12|      Dalej inne potrawy, a któż je wypowie!~Kto zrozumie nie
49 12|    Darmo proszą Wojskiego, żeby je przedłużyć:~Już serwis,
50 12|          że nie cierpi zbytków,~Je jak Żyd, skąpi gościom potraw
51 12|       palcach trzyma.~ ~Spuścił je, zrazu bijąc taktem tryumfalnym,~
52 12|  smutnie pochylili głowy.~ ~Ale je wnet podnieśli, bo mistrz
53 Ob|       instytucji cywilnych, ale je powoli ukazami podkopuje
54 Ob|   podobnych tytułów i pragnąłby je śmiesznością okryć, a wprowadzić