Ksiega

 1 1 |            co zaledwie dotykał się ziemi.~ ~Podróżny długo w oknie
 2 1 |           jako jenerał Dąbrowski~Z ziemi włoskiej stara się przyciągnąć
 3 3 |   dziecięciem,~Siadła przy niem na ziemi, wzięła je na łono,~Drugie
 4 3 |          postawie: ten przyrósł do ziemi,~Tylko oczyma kręci na dół
 5 3 |          schylają się strony~Aż do ziemi, jak gdyby wybijać pokłony.~
 6 3 |            w owej pięknej włoskiej ziemi;~Któreż równać się może
 7 3 |           roztoczy~Po ramionach do ziemi strumienie warkoczy!~Niema
 8 3 |         brzemienna~I z nieba aż do ziemi spuszcza długie smugi~Jak
 9 4 |          tu wywrot dębu~Wysterka z ziemi na kształt ogromnego zrębu;~
10 4 |            Jankiel, w długim aż do ziemi~Szarafanie, zapiętym haftkami
11 4 |           którą po raz pierwszy na ziemi Auzonów~Wygrały Włochom
12 4 |          Częstochowa?~Dąbrowski? z ziemi włoskiej?" Aż na koniec
13 4 |       sekundant skórę rozciągnę na ziemi~I ja sam was ustawię. Waść
14 4 |       biédą~Wytargowała sobie taki ziemi kawał,~Który by się wołową
15 4 |       nakryć dawał;~Na tym kawałku ziemi stanęła Kartago!~Więc ja
16 4 |            szlachta kładnie się na ziemi~Od śmiechu, a ja z księdzem
17 5 |           stopami ledwie dotykając ziemi,~Zdawała się najwyżej bujać
18 5 |            strony wyszedł jak spod ziemi,~Podniosłszy w górę ławę
19 5 |        dworze!"~ ~Gerwazy siadł na ziemi, oparł się o ścianę~I pochylił
20 6 |           wszystko się spóźniło~Na ziemi; bydło poźno na paszę ruszyło~
21 6 |            Urzędując i orząc mojej ziemi kawał;~Lecz jestem szlachcic,
22 6 |          orle nosy;~Z Dobrzyńskiej Ziemi ród swój starożytny wiedli.~
23 6 |      szczęty krzyżów kilkunastu~Na ziemi nieświęconej; znak, że tu
24 6 |           i chatę,~Ujrzy ściany od ziemi do szczytu pstrokate~Niby
25 6 |            świst rój królików spod ziemi wytrysnął.~Jako narcyzy
26 6 |             Nagle króliki znikły w ziemi, a gromady~Wróblów na dach
27 7 |       Ażeby się chłop przed nim do ziemi nie kłaniał,~Mówiąc, że
28 8 |      Ścieśniać i coraz bardziej ku ziemi przybliżać,~Aż oboje, skrywszy
29 8 |            w czyste objęło ramiona~Ziemi pierś, co księżycem świeci
30 8 |         powiadano, że w libijskiej ziemi~Goszcząc, polował niegdyś
31 8 |          dziwną! Sędzia i Robak na ziemi~Klęczeli objąwszy się i
32 9 | przeciwników.~Dwudziestu trzech na ziemi wala się zabitych,~Trzydziestu
33 9 |         fali płynie, schyla się do ziemi~I nurkuje pomiędzy trawami
34 10|        wpół od niebios oddarta,~Ku ziemi wychylona i wszerz rozpostarta,~
35 10|          co wprzódy, kładąc się na ziemi~I znowu w górę trzęsąc kłosami
36 10|        warkoczem wiążą niebiosa do ziemi,~To jak z wiader buchają
37 10|           Poważnie palec wielki ku ziemi naginał,~A potem machnął
38 10|      zwadził,~Ten już z nim na tej ziemi nie zgodzi się szczérze~
39 10|       Rapier z rąk upuszczony przy ziemi zatrzymał~Kolanami i głownię
40 10|       Rozpacz jakaś! żal dziwny do ziemi mnie przybił!~Czemuż, ach,
41 11|          ponad wodami jaskułki~I z ziemi zmarzłej brały błoto na
42 11|             Nie było w Litwie kąta ziemi,~Gdzie by jej huk nie doszedł;
43 11|        krzyków~Prócz wichrów, a na ziemi prócz bestyi ryków,~Gości
44 11|        ranny,~Niebo czyste, wokoło ziemi obciągnięte,~Jako morze
45 11|            Zofija z opuszczonem ku ziemi wejrzeniem,~Zapłoniwszy
46 12|           Wojski, skłaniając aż do ziemi laskę:~"Jaśnie Wielmożny
47 12|          pałające na dwóch końcach ziemi,~Rozmawiają jak gwiazdy
48 12|           w dziedzictwo posiadanie ziemi,~Na której się zrodzili,
49 12|    karabele,~Skarbczyk Stolnika, w ziemi skryty od grabieży;~Pani
50 12|        głosy zdusił, jakby wbił do ziemi.~ ~Ledwie słuchacze mieli
51 Ob|            IV w. 981-982:~... taki ziemi kawał,~Który by się wołową
52 Ob|        opis peregrynacji swojej do Ziemi Świętej.~ ~ ~Ks. XII w.
53 1 |          kamienia,~Jak każdy kątek ziemi był znajomy~Aż po granicę,