Ksiega

 1 1 |         jutro sam zjechać do dworu;~Podkomorzy już zjechał z żoną i z córkami.~
 2 1 |            z Podkomorzyną,~Obok pan Podkomorzy otoczon rodziną;~Panny tuż
 3 1 |           porządku i stanęli kołem;~Podkomorzy najwyższe brał miejsce za
 4 1 |           trzecią potrawę. Wtem pan Podkomorzy,~Wlawszy kropelkę wina w
 5 1 | Podkomorzego zdał się radzić okiem,~Podkomorzy pochwałą rzeczy nie przerywał,~
 6 1 |         brząknął w tabakierkę złotą Podkomorzy~I rzekł: ~ ~"Mój Sędzio,
 7 1 |             podniosłszy głowę:~"Pan Podkomorzy! Oj, Wy! Pan zawsze ciekawy~
 8 1 |         szczęściem, dwakroć kichnął Podkomorzy.~"Wiwat!" - krzyknęli wszyscy;
 9 1 |            król ją darował,~Po ojcu Podkomorzy godnie ją piastował;~Gdy
10 1 |         Więc niech Jaśnie Wielmożny Podkomorzy raczy~Odwołać swe rozkazy
11 1 |           Wstano od stołu; pierwszy Podkomorzy ruszył;~Z wieku mu i z urzędu
12 2 |          polowanie wróży.~Nareszcie Podkomorzy dał rozkaz podróży.~ ~Ruszyli
13 2 |       sroższych ukazach cesarskich;~Podkomorzy krążące o wojnie pogłoski~
14 2 |        cicho z pokoju. ~ ~Tymczasem~Podkomorzy i Sędzia między dwiema strony~
15 3 |           porządku i stanęli kołem.~Podkomorzy najwyższe brał miejsce za
16 3 |  pańszczyzny".~ ~"W skok - krzyknął Podkomorzy - okulbaczyć siwą,~Dobiec
17 5 |           porządku i stanęli kołem;~Podkomorzy najwyższe brał miejsce za
18 5 |        żółcią zarażona.~ ~Nawet pan Podkomorzy, nadzwyczaj ponury,~Nie
19 5 |           Jaśnie Wielmożny Pan nasz Podkomorzy~Temu da, kto na drugą nagrodę
20 5 |          drugą nagrodę zasłużył".~ ~Podkomorzy pogładził czoło i brwi zmrużył;~
21 5 |        sąsiedzie - wreszcie wyrzekł Podkomorzy -~Pierwszą nagrodę słusznie
22 5 |             zamkiem oddać raczy".~ ~Podkomorzy, zgadując, na co się zanosi,~
23 5 |      przypadła nakręcania pora.~Gdy Podkomorzy sprawą zajmował uwagę~Stron
24 5 |          koła rdzawe;~Wzdrygnął się Podkomorzy i przerwał rozprawę.~"Bracie -
25 5 |       śmiech; musiał przerwać znowu Podkomorzy.~"Mości Kluczniku - krzyknął -
26 5 |                 Za drzwi z nim !" - Podkomorzy krzyknął. - "Panie Hrabia! -~
27 5 |            w oczy Hrabiemu spojrzał Podkomorzy:~"Bez waścinej pomocy ukarać
28 5 |    odpowiedzi takiej nie spodziewał~Podkomorzy; właśnie swój kieliszek
29 5 |             Panie Stryju,~Wielmożny Podkomorzy, czyż się Państwu godzi~
30 8 |         szeptach z ekonomem.~ ~Lecz Podkomorzy siedział na przyźbie przed
31 8 |            Prawda, Jaśnie~Wielmożny Podkomorzy; przypominam właśnie,~Co
32 9 |            Czyny krwawe Gerwazego - Podkomorzy zwyciężca wspaniałomyślny.~  ~  ~
33 9 |             wybiegł; za nim wybiegł Podkomorzy,~Któremu Tomasz wreszcie
34 9 |          się, gdy ku niemu podszedł Podkomorzy~I wznosząc karabelę, rzekł
35 9 |             miał komendę,~Ja, Panie Podkomorzy, wasz przyjaciel będę.~Ruskie
36 9 |          się mocno lubi,~Ten, Panie Podkomorzy, i mocno się czubi.~Wy dobrzy
37 9 |        robić nad jegrami zbytki".~ ~Podkomorzy, słysząc to, karabelę wznasza~
38 10|         Requiescat in pace" - dodał Podkomorzy.~"Jużci - zakończył Sędzia -
39 10|     szlachtę wojowników,~Do których Podkomorzy z powagą tak mówi:~"Bracia!
40 10|           Czuła szlachta, że mądrze Podkomorzy radził;~Wiadomo, że kto
41 11|      przewodniczący całemu zebraniu~Podkomorzy, niedawno przez powiatu
42 12|      dzwoniąc w tabakierę rzekł pan Podkomorzy:~"Panie Wojski, niech Wasze
43 12|         powiem szczerze,~Niech tego Podkomorzy za złe mi nie bierze)~Kiedym
44 12|           skarbca dobywał,~To nawet Podkomorzy, i on mnie przedrwiwał,~
45 12|       Rejent okropnie się zmieszał,~Podkomorzy rywalów zagodzić pośpieszał;~
46 12|             Poloneza czas zacząć. - Podkomorzy rusza~I z lekka zarzuciwszy
47 12|        zgiełk się tłoczy.~Darmo się Podkomorzy zostać przy niej sili;~Zazdrośnicy
48 Ob|       wstręt mają.~ ~ ~Ks. I w.178:~Podkomorzy już zjechał z żoną i córkami.~
49 Ob|           zjechał z żoną i córkami.~Podkomorzy, niegdyś urzędnik znakomity