Ksiega

 1 1 |          uciekły,~I dwie twarze w jeden się rumieniec oblekły.~ ~
 2 2 |        Ruszyli szczwacze z wolna, jeden tuż za drugim,~Ale za bramą
 3 2 |           miejscach swoich stali;~Jeden drugiemu ręką dawał znak
 4 2 |      niemało.~Między szlachtą był jeden wielki paliwoda,~Kłótnik,
 5 2 |    policzę,~Którym uszy obciąłem. Jeden tylko został,~Który dotąd
 6 4 |    malenką~Jak rój much; w środku jeden człowiek na rumaku,~Wielki
 7 4 |          miłości i zgodzie,~Nigdy jeden drugiego nie kąsa ni bodzie.~ ~
 8 4 |      słuchali - nareszcie~Słyszą: jeden pies wrzasnął, potem dwa,
 9 4 |         czekać! Już ze stanowiska~Jeden za drugim zmyka i w puszczę
10 4 |    odwodzą, a wszyscy się cieszą,~Jeden Wojski w żałości, krzyczy,
11 4 |          oni tuż utkwiony~Oszczep jeden chwycili czterema ramiony.~
12 4 |       stronach nad rzeką Wilejką,~Jeden zwał się Domejko, a drugi
13 5 |          tu żyję z kury i indyki,~Jeden gość, co widziałam, to był
14 5 |        sławą:~Trzebaż było, ażeby jeden kaptur popi,~Wyrwawszy się
15 5 |       Wojskiego przestrogę:~Nigdy jeden drugiemu nie zachodzić w
16 5 |     Asesor z Rejentem się kłócił,~Jeden wielbiąc przymioty swojej
17 5 |     buzdyganem wstrząsa -~Za nimi jeden cichy, posępny cień mignął,~
18 6 |          plebaniji świéce;~Biegą; jeden drugiego pyta, co to znaczy,~
19 6 |           odwagi.~Wiadomo, że sam jeden skoczył z wałów Pragi~Bronić
20 7 |           do powstania!~W tydzień jeden - tak lud nasz Prusaków
21 7 |           Maciek stary w pośrodku jeden siedział niemy~I jedna głowa
22 7 |     szlachty, niby to ich godził;~Jeden wciąż wołał: "Golić!" -
23 7 |      szumem trysnęły trzy strugi:~Jeden biały jak srebro, krwawnikowy
24 8 |         cały, grające z wieczora.~Jeden staw, co toń jasną i brzeg
25 8 |       gminnym znów przechrzczono,~Jeden zowie się L i t w ą, a drugi
26 8 |   śpieszyć muszę.~Jeśli zginę, ty jeden westchniesz za mą duszę;~
27 8 |         skakał;~Sędzia, zostawszy jeden, siadł w krześle i płakał.~ ~
28 9 |       przewiąsłach słoma.~ ~Tylko jeden Konewka, któremu w powiecie~
29 9 |            w mundurach zielonych;~Jeden z nich, opasany szarfą,
30 9 |        policzek ozwały się razem,~Jeden za drugim, jako wyraz za
31 9 |          już bramę otwierał~I jak jeden mieszczanin, zwany Czarnobacki,~
32 9 |        łupy rwą z nieprzyjaciela;~Jeden Robak tryumfów szlachty
33 9 |           Ognia koleją!" - grzmią jeden po drugim;~Ten strzela,
34 9 |    Maciejów~Już zraniono i poległ jeden z Bartłomiejów.~Szlachta
35 9 |           jezdnych padło rannych, jeden trupem leży.~Padł koń Hrabi,
36 9 |       niezgody~Walczą jak bracia, jeden drugiego zachęca.~Dobrzyńscy,
37 10|          raz prześwisnęło spodem,~Jeden za drugim lecą, miecąc krople
38 10|      dwóch dzielnych szlachciców:~Jeden był Mokronowski, szedł z
39 11|    bijących się, oba samcy stare,~Jeden, młodszy cokolwiek, miał
40 11|         Wszyscy chwalą, klaskają. Jeden z oficerów~Dobył z kieszeni
41 12|            tamci poszli w nogi.~ ~Jeden między kupkami szlachcic
42 12|      obranego urzędnika głoszą.~ ~Jeden szlachcic na zgodę powszechną
43 12|           pan przekreskowany,~Sam jeden, czapkę wcisnął na łeb zadumany,~
44 12|       kilku innych rodem z Litwy,~Jeden żołnierz znajomy pod imieniem
45 Ob|          Ks. IX w. 468-469:~I jak jeden mieszczanin, zwany Czarnobacki,~
46 Ob| mieszkańcy zamknęli się w domach. Jeden mieszczanin, spostrzegłszy
47 Ob|         ją w Bramę i zapalił. Ten jeden wystrzał ocalił wówczas
48 Ob|          treści:~Wróżby wiosenne.~Jeden historyk rosyjski w podobny
49 Ob|          i apparament stołu... że jeden z książąt rzymskich rzekł :