Ksiega

 1 1 |          ważniejsze przyczyny.~ ~O dwa tysiące kroków zamek stał
 2 1 |         lokajów w kielni siedziały dwa pieski,~A na kozłach niemczysko
 3 1 |          paznokcie,~Przedstawiając dwa smycze chartów tym obrazem.~
 4 1 |            i Asesor, razem, jakoby dwa kórki~Jednym palcem spuszczone
 5 1 |            fajt w lewo, jak wytnie dwa susy,~Psy za nim fajt na
 6 1 |           Teraz mu z całej psiarni dwa charty zostały,~I jeszcze
 7 2 |       zbójca stał jak skamieniały!~Dwa razy dałem ognia, i oba
 8 2 |       śniadanie.~ ~We dwóch izbach dwa różne skupiły się grona:~
 9 2 |           Petersburgu nie raz, nie dwa razy!~Miłe wspomnienia!
10 2 |            kształt drogoskazu~I we dwa kąty izby rzucił ich od
11 3 |          temu z robocizny~Wytrącić dwa szarwarki i pięć dni pańszczyzny".~ ~"
12 4 |        przez trawy zielenie,~Jakby dwa wodotryski, dwa rogi jelenie~
13 4 |    zielenie,~Jakby dwa wodotryski, dwa rogi jelenie~I mignie między
14 4 |         jeden pies wrzasnął, potem dwa, dwadzieście,~Wszystkie
15 4 |           wytknęli flint rury~Jako dwa konduktory w łono ciemnej
16 4 |        pyska~Wielkiego, czerwonego dwa rzędy kłów błyska~I łapa
17 4 |           pole, słuchy wytknął jak dwa różki sarnie,~Sam szarzał
18 5 |            w stolicy~Urosłaś. Choć dwa lata mieszkasz w okolicy,~
19 5 |            nazbyt krótkie, uwito w dwa sploty,~Zostawując na czole
20 5 |           zabity dziś w boru~Przez dwa lata wystarczy na kuchnię
21 5 |           sieni, wsparte o filary,~Dwa kurantowe, w szafach zamknięte
22 5 |         czasu.~I sami się zabawim. Dwa lata tu siedzę,~Jakąż bitwę
23 6 | Tadeuszkowi swojemu wyswatać~I tak dwa poróżnione domy znowu zbratać,~
24 6 |        Maciejowi.~ ~Siedemdziesiąt dwa lat liczył Maciej, starzec
25 8 |      Odezwały się chórem podwójnym dwa stawy,~Jako zaklęte w górach
26 8 |        hordy,~Oba chory zgodzone w dwa wielkie akordy.~Ten fortissimo
27 8 |          tamten tylko wzdycha;~Tak dwa stawy gadały do siebie przez
28 8 |           ja astronomiji słuchałem dwa lata~W Wilnie, gdzie Puzynina,
29 8 |           okolica była malownicza!~Dwa stawy pochyliły ku sobie
30 8 |         zieloności szatę.~ ~Z nich dwa strugi, jak ręce związane
31 8 |       Między szlachty zgrają~Stają dwa chory: ci pić, a ci jeść
32 8 |           w oborze,~Jednego wołu i dwa cielce w łby zakropił,~A
33 9 |       Konewka, co mógł wypić lipcu dwa antały,~Nim mu splątał się
34 9 |         swej często karę powiększa dwa razy.~Apelujcie, ja może
35 9 |         Czterema rogami, z których dwa jako kabłąki~Kręcą się koło
36 9 |         uszu, ubrane we dzwonki,~A dwa, od czoła na bok wysuwając
37 9 |          strzelby; Konewka znalazł dwa szturmaki~I worek kul; wsypał
38 9 |       ostry wystawując z przodu,~A dwa boki opiera o parkan ogrodu.~
39 10|     zastawił dobra swe i sprzęty~I dwa uzbroił nowe konne regimenty.~
40 11|           Kozietulskiego był ranny dwa razy!~Następnie, jak wysłaniec,
41 11|          Mając u kolan pełne miodu dwa półgarce;~Patrzą w sad,
42 11|         stron w jednej chwili, jak dwa skrzydła ptaka.~I zęby mu
43 11|        Dobrzyński pyszni~(Były tam dwa serduszka z grotem i płomykiem,~
44 11| zalotnikiem);~Na kołnierzyku wiszą dwa sznurki bursztynu,~Na skroniach
45 12|         Zebrawszy ich za stołem na dwa staje długim,~Sam siadł
46 12|            także w pułku strzelców dwa grenadyjery~Dobrzyńscy". ~ ~"
47 12|   obowiązki nawet bez obowiązania!~Dwa serca, pałające na dwóch
48 12|     Wzniosł ręce, spuścił razem, w dwa drążki uderzył:~Zdumieli
49 12|            Złączył ręce, oburącz w dwa drążki uderzył:~Uderzenie