Ksiega

 1 1 |    naród,~Bo już sam wewnątrz siebie czuł choroby zaród.~Krzyczano
 2 1 |      rozmowy,~Odstrychnęli od siebie mimowolnie głowy,~Jako wierzchołki
 3 1 |      i ręce pod stołem~Blisko siebie leżące wstecz nagle uciekły,~
 4 1 |       i świadki;~I ogląda sam siebie, jak w żupanie białym,~W
 5 2 |  Asesor z Rejentem,~A choć na siebie czasem patrzyli ze wstrętem,~
 6 2 |      Nie wiadomo. Klucznikiem siebie tytułował,~Iż ten urząd
 7 2 |  pustych obrał mieszkanie dla siebie;~Mogąc żyć u Hrabiego na
 8 2 |   bramą stanął Hrabia, sam do siebie gadał,~Poglądając na zamek
 9 2 |    piły kawę,~Teraz drugą dla siebie zrobiły potrawę:~Z gorącego,
10 3 |              Hrabia wracał do siebie, lecz konia wstrzymywał,~
11 3 |       Ów patrząc wprost przed siebie, niby senny kroczy~Jak po
12 3 |    się spotkają,~Ani mówią do siebie, ani się witają,~Głęboko
13 3 |      i Hrabia,~Obadwa radzi z siebie, obadwa szczęśliwi,~Oba
14 4 |       szczęśliwym, sam się do siebie uśmiéchał:~Myśląc o wszystkiem,
15 4 |      każdą niedzielę~Kazał do siebie ze wsi przychodzić muzyce,~
16 4 |    wydarzyło,~Że stali blisko siebie oba imiennicy~I do jednej
17 5 |     wygięła się bokiem~I sama siebie pilnym obejrzała okiem,~
18 5 |      westchnął i rzekł sam do siebie z gniewem:~"Głupi! cóż ona
19 5 |    wymierzy,~Kto przypuści do siebie zwierza jak należy,~Jeśli
20 5 |    sali;~Obadwa zamyśleni, do siebie gadali:~"Pistolety - rzekł
21 5 | Poznał Stolnika; zaczął wkoło siebie żegnać~I ażeby tym pewniej
22 5 | Rymsza na czele!~I ogląda sam siebie, jak na koniu siwym,~Z podniesionym
23 6 |   kłótni~Wczorajszej wstali z siebie nieradzi i smutni.~Próżno
24 6 |       Czy ty nie zwodzisz sam siebie?"~"Prawda - zawołał Robak -
25 6 |        iż Jankiel mówił, iż u siebie~Ma groty do lanc, że je
26 6 |     zmuszeni sami pracować na siebie~Jako zaciężne chłopstwo!
27 6 |      lubi ich gromadzić~Wkoło siebie i ręką ciepły ich puch gładzić,~
28 7 |    dawnych panów, lepszych od siebie, rujnować?~A Horeszków i
29 7 |     boki;~I spojrzawszy przed siebie, i kiwając głową,~Zabrał
30 8 |       Tak dwa stawy gadały do siebie przez pola,~Jak grające
31 8 |      w połowie,~Drzemały obok siebie jako małżonkowie~Szczęśliwi:
32 8 |    wag i szal wzór wzięli dla siebie.~ ~Na północ świeci okrąg
33 8 |    myśl wszystkich pociąga do siebie~Nowy gość, dostrzeżony niedawno
34 8 |    jakby mruki, nie gadają~Do siebie, czasem nawet w pole uciekają.~
35 8 |     jest na to rada;~Biorę na siebie wkrótce przywieść was do
36 9 | zbytnią zalotnością ściąga na siebie burzę - Wystrzał z krócicy,
37 9 |      nie raniąc, musiał tylko siebie bronić.~Już mu Proporszczyk
38 9 |       pardonu;~Zebrawszy koło siebie z pół batalijonu,~Krzyknął: "
39 10|     biorąc wszystkie wiatry w siebie,~Od południa na zachód leciała
40 10|    stali,~Patrząc z dziwem na siebie, wzajem się badali.~I posępne
41 10|   Byłem jakby szalony, darmom siebie musił~Zająć się gospodarstwem
42 12|    pary.~ ~Był to Rejent; sam siebie Rejentem ogłosił;~Nikt go
43 12|  Wstał od stołu i szukał koło siebie szpady:~"I tyżeś to! - zawołał -
44 12|     najkrótszą drogą~Biegą do siebie - ale zbliżyć się nie mogą!"~"
45 1 |     mękach długich,~Plwają na siebie i żrą jedni drugich!~ ~Chciałem