Ksiega

 1 1 |           proszę Pana Boga.~Jeślim tyle na jego nie korzystał dworze~
 2 1 |             Aż osłupiał Tadeusz na tyle nauki,~Lękał się, by nie
 3 1 |         Wysadził się przed Kusym o tyle, o palec;~Wiedziałem, że
 4 2 |      Brukowanej nie znajdziesz Pan tyle kamieni,~Ile tu pękło beczek
 5 2 |           ma choć za grosz duszy~I tyle sił, że jednym małym palcem
 6 2 |        nich taki skarb się mieści,~Tyle scen dramatycznych i tyle
 7 2 |          Tyle scen dramatycznych i tyle powieści!~Skoro zamek mych
 8 2 |       razem wyrzucili słów i obelg tyle,~Że wyczerpnęli sporu zwyczajne
 9 3 |           wdzięczen jej za pochwał tyle;~Postrzegła się, umilkła,
10 3 |       głowie, skakało w nim serce;~Tyle wdzięków w tajemnej nimfie
11 3 |       tajemnej nimfie upatrywał,~W tyle ją cudów ubrał, tyle odgadywał!~
12 3 |             W tyle ją cudów ubrał, tyle odgadywał!~Wszystko znalazł
13 3 |          chłopcy biorą krasnolice,~Tyle w pieśniach litewskich sławione
14 3 |           dostanie!~Staraliśmy się tyle o jej wychowanie!~Chybaby
15 3 |       byłem jej dumania świadkiem;~Tyle ją obraziłem! Winienem jej
16 3 |            obraziłem! Winienem jej tyle!~Przerwałem chwilę dumań:
17 4 |   czarnolaska, na głos Jana czuła,~Tyle rymów natchnęła! Wszak ów
18 4 |       gaduła~Kozackiemu wieszczowi tyle cudów śpiewa!~ ~Ja ileż
19 4 |         dworze, gdzie przed chwilą tyle było krzyku,~Teraz pusto
20 4 |          to echo grało.~Ile drzew, tyle rogów znalazło się w boru,~
21 4 |      szukano Księdza; wiedzą tylko tyle,~Że po zabiciu źwierza zjawił
22 5 |       hojnie tylu szlachty bratów,~Tyle wesołych słyszał i odbił
23 6 |           mię znudziło wreszcie na tyle głupstw patrzeć.~Ważniejsze
24 8 |            wsi, kochał się - kiedy tyle młodzi,~Tylu żonatych od
25 8 |           pierwszy, zostawił ich w tyle~I biegł przed resztą jazdy,
26 10|        głęboko;~A wieprz marudzi w tyle, dąsa się i zgrzyta,~I snopy
27 10|       dzisiaj na przedzie,~Jutro w tyle; dziś bijesz, jutro ciebie
28 10|            Skąd by się człowiekowi tyle złości wzięło~Gniewać się
29 10|        musiałem kochać tę niebogę,~Tyle lat! gdziem ja nie był!
30 10|           chociaż przebiegłem ziem tyle!~Teraz oto w habicie jestem
31 10|         zamiary.~Tyś wątek spisku, tyle lat snowany, splątał!~Cel
32 11|           w królestwie skrzydlatem tyle zamieszania,~Jaka burza
33 11|          braci rodzonych;~Stąd się tyle procesów litewskich ciągnęło~
34 11|         słowo powtórzyć;~Czymże na tyle łaski umiałem zasłużyć?~
35 12|           Potem w wieczor na karty tyle złota straci,~Że za nie
36 12|           O którym mnie Pan Wojski tyle prawił cudów,~Jakby o jednym
37 12|     zyszczą z tą szczęśliwą zmianą~Tyle tylko, że pana innego dostaną?~
38 12|         mało wiem i nie dbam o to;~Tyle pomnę, że byłam ubogą, sierotą,~
39 12| zauszniczki.~Niewdzięczna! chociaż tyle pięknych darów strwonił,~
40 Ob|       gaduła~Kozackiemu wieszczowi tyle cudów śpiewa!~Ob. poema