Ksiega

 1 1 |      stracił, a Pan może zyska,~Bo przecież o ten zamek dziś toczy się
 2 1 |       Rosyi straszną jak zaraza.~ ~Przecież nieraz nowina, niby kamień
 3 2 |          nie dostaje.~Szanowano go przecież, bo pan z prapradziadów,~
 4 2 |       zamku podwoje~Stały otworem, przecież wynalazł drzwi dwoje,~Sam
 5 3 |          lecz nic nie spostrzegła;~Przecież ku drugiej stronie ogrodu
 6 3 |        Amaltei.~ ~Tak zatrudniona, przecież obracała głowę~Na pamiętne
 7 3 |          tysiącach zwrotów~Rad był przecież, że wyszedł w końcu na gościniec,~
 8 3 |   wszystkich grzybobranie.~Tadeusz przecież zważał i w bok strzelał
 9 3 |             Dba o podobne fraszki? Przecież są w estymie~U ludzi, bo
10 3 |          nad ojczystym krajem.~ ~A przecież wokoło nich ciągnęły się
11 3 |            z ust tak wielu,~Dążyły przecież wszystkie do jednego celu.~ ~"
12 4 |               przerwał Birbasz. - ~Przecież ja z tatarskich hrabiów~
13 4 |             Ba - przerwał Rymsza - przecież widziałem za młodu~Kościuszkę,
14 4 |    Mospanie? -~Odparł Wilbik. - To przecież zwano taratatką".~"Ale tamta
15 4 |            żyć, wracać z obławy.~ ~Przecież i bez tych przypraw potrawą
16 5 |            przynajmniej komu,~Mamy przecież uczciwe towarzystwo w domu.~
17 5 |           Nie odgadła wszystkiego, przecież pomieszana~Bawi gości, a
18 5 |          rannych kłótniach swoich, przecież się zgodzili;~I nie wiedzieć,
19 5 |           i głęboko wzdycha.~Widać przecież, pomimo tak zręczne łudzenie,~
20 5 |            zbogacić,~Postaramy się przecież za proch mu zapłacić;~Uręczamy,
21 5 | zręcznością, biegłością i męstwem.~Przecież dwóch dziś odznaczył los
22 5 |            o miedzę.~Nasza wyprawa przecież krwi rozlanie wróży;~Odbyłem
23 6 |      włożyć swą woźnieńską odzież.~Przecież żupana ani kontusza nie
24 6 |      grzędach już porosły brzozki;~Przecież ten folwark zdał się być
25 7 |            kraju~Szabli nie nosił; przecież z dawnego zwyczaju~Na wspomnienie
26 8 |       Akademiji naonczas rektorem,~Przecież w końcu katedrę i teleskop
27 8 |         spisku zerwałbym osnowę.~ ~Przecież dziś tam być muszę! widzieć,
28 8 |           nie ważył się, wstydził.~Przecież ta Zosia, taka piękna, taka
29 9 |  skrępowany we swym własnym pasie;~Przecież zwinął się i tak sprężyście
30 9 |        powrozy na ręku i nogach,~A przecież się uwalniał; wiedział o
31 9 |      kłotliwa~I porywcza do bitew, przecież nie jest mściwa.~Biegą więc
32 9 |         rani,~Ledwie który zabije; przecież dwóch Maciejów~Już zraniono
33 10|           jest moja przyszła żona.~Przecież powiem otwarcie: dziś te
34 10|           porzuca?~Gdzie odjeżdża? przecież ją ten odjazd zasmuca.~Pierwszy
35 10|            się poruszy~I pokaże mi przecież trochę ludzkiej duszy,~Jak
36 10|           jako plama w chorym oku.~Przecież nie byłem zdrajcą kraju!...~ ~
37 10|        przebacza!~Wiedziałem to, a przecież - nie mogłem.~ ~*~ ~Uciekłem
38 11|           tak cudną~Jak ów omen, a przecież do pojęcia trudną.~Wiesz,
39 12|       mówił, że to gości znudzi!~A przecież, ile wnoszę z Panów zadziwienia,~