Ksiega

 1 1 |         i byle nie w nędzy.~Jak ów Wespazyjanus nie wąchał
 2 1 |        łzach i krwi tonęła, gdy ów mąż, bóg wojny,~Otoczon
 3 2 |         rozmów strzeleckich był ów spór zażarty~Rejenta z Asesorem
 4 3 |    Wychowywania drobiu - był to ów ogrodek.~ ~Jakoż zaledwie
 5 3 |     naczynia: złocista konewka,~Ów różek Amaltei, była to marchewka!~
 6 3 |      kręci na dół spuszczonemi;~Ów patrząc wprost przed siebie,
 7 3 |       pojone bujały dokoła;~Tam ów bystry swawolnik, spowijany
 8 3 |      spozierał w kieszenie,~Czy ów kluczyk nie uciekł; ręką
 9 4 |     Tyle rymów natchnęła! Wszak ów dąb gaduła~Kozackiemu wieszczowi
10 4 |        Przypomniał, poznał włos ów krótki, jasnozłoty,~W drobne,
11 4 |   stawiona,~Przypomina z pozoru ów gmach Salomona,~Który pierwsi
12 4 |     takim popisać się strzałem.~Ów głośny niegdyś u nas z tylu
13 4 |        u nas z tylu pojedynków,~Ów, co korki kobietom wystrzelał
14 4 | kobietom wystrzelał z patynków,~Ów łotr nad łotry, sławny w
15 4 |      sławny w czasy wiekopomne,~Ów Jacek, vulgo Wąsal; nazwiska
16 4 |         dostał dwie rany;~Potem ów szlachcic, z Wilna wracając
17 5 |         świadkiem,~Gdzie dostał ów bilecik, zadatek kochania,~
18 5 |       Chybiałem; chybiał sławny ów strzelec Tułoszczyk,~Nawet
19 5 |        Tamten psiarnię nawołał, ów zwierza nawrócił~Znowu w
20 6 |      pistolet,~Wleźć pod stół i ów pozew psim głosem odszczekać,~
21 8 |     pono wzięli od rabinów),~Że ów zodyjakowy S m o k, długi
22 8 |          Zgadnął zaraz, że ogon ów jest wróżbą zdrady.~Słychać,
23 8 |    hetmana~Jabłonowskiego; owoż ów kanclerz powiadał,~Że właśnie
24 8 |    chorągiew wielka Mahometa,~I ów taki, jak dziś go widzimy,
25 8 |         czego się bardzo książę ów Denassów chwalił.~U nas
26 8 |         serce otwierał?~Naprzód ów pojedynek! Potem znowu miłość~
27 8 |   rękami, i groźby bełkoce:~Tak ów młyn nagle zatrząsł mchem
28 11|      narzeczonych.~  ~  ~O roku ów! kto ciebie widział w naszym
29 11|       długo przed aktami~Sławny ów proces Rymszów z dominikanami,~
30 11|          choć nie tak cudną~Jak ów omen, a przecież do pojęcia
31 11|       oczy w głąb ogrodu,~Gdzie ów dorodny ułan rozmawiał z
32 12|       zatknął i przyłożył ucha,~Ów dłoń przy uchu trzyma i
33 12|     potrawy,~Ani ich zastanowił ów sekret ciekawy;~Wszystko
34 12|       Dąbrowski -~Tyż to jesteś ów sławny rębacz Kościuszkowski,~
35 12|   sławny rębacz Kościuszkowski,~Ów Maciej, zwany Rózga! Znam
36 12|      słuchają, wspominają sobie~Ów czas okropny, kiedy na Ojczyzny
37 Ob|          Ks. IV w. 40-41:~Wszak ów dąb gaduła~Kozackiemu wieszczowi