Ksiega

 1 1 |       wstęgą, miedzą~Zieloną, na niej z rzadka ciche grusze siedzą.~ ~
 2 1 |      stodołę miał wielką, i przy niej trzy stogi~Użątku, co pod
 3 3 |       słońca letniego pożoga,~Od niej ptaki w zbożowym ukryły
 4 3 |    deszczu. W drugiej ręce~Coś u niej rogatego, złocistego świeci,~
 5 3 |       blisko,~O cztery grzędy od niej, i kłaniał się nisko.~Już
 6 3 |         Rejent w gniewie~Mówił o niej, że grzybów szukała na drzewie;~
 7 3 |          się zrazu,~Rozeznając w niej model swojego obrazu.~Miejsca
 8 3 |         i usty po cichu~Utonął w niej jak pszczoła w liliji kielichu;~
 9 4 |       chylił tabakierze;~Brano z niej i kichała szlachta jak możdzerze.~ ~"
10 4 |     zwierząt i roślin stolica.~W niej są złożone wszystkich drzew
11 4 |         na świat ich plemiona;~W niej, jak w arce Noego, z wszelkich
12 4 |        się, aż ogień wszystkie z niej wyciśnie~Soki żywne, aż
13 5 | zabłyśnie,~Wtenczas każdy się do niej przez ciekawość ciśnie,~
14 5 |         się nisko,~Chciał coś do niej przemówić, już usta otworzył,~
15 5 |            Więc z wolna głowę ku niej zza drzewa wychylił,~Gdy
16 5 |         Postrzegają, że wyszli z niej nie z wielką sławą:~Trzebaż
17 5 |      puginał,~Odemknął szafę i w niej coś kręcić zaczynał.~ ~Stały
18 5 |    zwadach karczemnych. Wojski w niej celował,~Widać z zamachu
19 6 |       woń słoniny wabi,~Bieży ku niej, a strzelców zna fortele
20 7 |          skoro pojmiem władzę,~Z niej powstania istotę, duch,
21 8 |     rusza za granicę;~Lecz kto w niej jechał? po co? co z królem
22 9 |    lepsza niż wasze statuty,~A w niej pisze co słowo: stryczek,
23 9 |  wiązanych, podobna do klatki.~W niej świeciły się białych serów
24 10|  Opowiedział swą miłość, serce w niej zadrżało,~I widziała tych
25 10|     sługą,~Na łożu, we krwi... O niej mówiłem tak długo! -~W tej
26 11|      tytuł: Kucharz doskonały.~W niej spisane dokładnie wszystkie
27 11|          Stołów polskich; podług niej Hrabia na Tęczynie~Dawał
28 11|        Urban Ósmy dziwił;~Podług niej później Karol Kochanku-Radziwiłł,~
29 11|         Konfederatka biała, a na niej pęk gruby~Drogich piórek;
30 11|      droga jak kamień, co się na niej świeci.~Chciałem sprzęt
31 12|     ostatnie wyrazy,~Podszedł ku niej zdziwiony i kwaśny Gerwazy:~"
32 12|         mnie słuchać; jużci przy niej władza.~Tylko ostrzegam,
33 12|       swą damę pytać,~Pochyla ku niej głowę, chce szepnąć do ucha;~
34 12|      Zosi konkury:~Jak lubił dla niej nosić kwiaty, pleść koszyczki,~
35 12|     Zgadniesz, gdzie jest, bo ku niej obrócone oczy,~Wyciągnięte
36 12|          Wyciągnięte ramiona, ku niej zgiełk się tłoczy.~Darmo
37 12|       się Podkomorzy zostać przy niej sili;~Zazdrośnicy już z