Ksiega

 1 1 |     wstęgi,~Pośród nich brylant, niby zakryty od oczu,~Świecił
 2 1 |           gracz nie lada,~Czchał niby prosto w pole, za nim psów
 3 1 |          Przecież nieraz nowina, niby kamień z nieba,~Spadała
 4 2 |      oczy,~Prawą rękę podniosła, niby do chwytania;~Jako dziewczę,
 5 3 |         barwy mieszały się razem~Niby krata ze srebra i złota
 6 3 | kształtów, których dziwne ruchy,~Niby tańce, i dziwny ubior: istne
 7 3 |     patrząc wprost przed siebie, niby senny kroczy~Jak po linie,
 8 3 |    srebrzyste, żółte i czerwone,~Niby czareczki rożnem winem napełnione;~
 9 3 |     siodle lub pod końską szyję,~Niby to bronę włóczy, niby jedzie
10 3 |     szyję,~Niby to bronę włóczy, niby jedzie miedzą,~A coraz się
11 4 |    cienie;~Ujrzał i małą rączkę, niby wachlarz z boku~Nadstawioną
12 4 |      śnieg białe, zwity papiloty~Niby srebrzyste strączki, co
13 4 |  myślenia; potem w czoło stukał,~Niby do wspomnień dawnych, uśpionych
14 4 |           Dalej co krok czyhają, niby wilcze doły,~Małe jeziorka
15 4 |       kroćset niedźwiedzi!~To to niby Pan zabił? co też to Pan
16 4 |   zabawić,~Chciałem wam komedyję niby to wyprawić,~Wznowić koncept,
17 5 |   Telimenie;~Bo głowę odwracając niby nieumyślnie,~Coraz ku Telimenie
18 5 |       tył nieco wychyloną kiwał,~Niby bawiąc się, lecz się w Hrabiego
19 5 |     oknem spadła na stół, drżąca~Niby dusza czyscowa; z podziemu,
20 6 |        zjedz twój papier!"~Woźny niby jeść zaczął, jak człowiek
21 6 |           Po strzechach gumien - niby ogrody wiszące~Różnych roślin:
22 6 |       ziemi do szczytu pstrokate~Niby rojem owadów czarnych; w
23 7 |      Bogu. ~ ~Do miasta jedziemy~Niby dla interesu, niby nic nie
24 7 |      jedziemy~Niby dla interesu, niby nic nie wiemy,~Aż tu widzimy:
25 7 |        Dobrzyńskich do szlachty, niby to ich godził;~Jeden wciąż
26 8 |          jego biała~Konfederatka niby gołąb przeleciała.~Konewka
27 9 |         milczkiem; oczy zmrużył,~Niby śpi, z wolna ręce i nogi
28 9 |         tłumny, dziwny. Przodem, niby laufer, bieży~Ogromny, czarny
29 9 |          wielkim słupie wsparta,~Niby gniazdo bocianie. Stary
30 10|       wszyscy ziemianie.~Więc on niby miłości mojej nie dostrzegał,~
31 11|         pole,~A na głos dzwonka, niby na wiatru powianie,~Chylą
32 11|       buchały,~Aż z kłębów dymu, niby biała gołębica,~Mignęła
33 11|          skąd pamiątka Pana,~Coś niby jak rozsada w jesieni zasiana,~
34 12|      konfiturowy:~Stronami domy, niby wioski i zaścianki,~Okryte
35 12|     staroświecka,~Że to ma pozor niby zabawki dla dziecka,~Nieprzyzwoitej
36 12|        Zofija ustawnie klaskali,~Niby chwaląc, w istocie nie chcąc
37 12|         suty,~A on stąpa powoli, niby od niechcenia;~Ale z każdego