Ksiega

 1 3 |        bardzo młodzi,~Szczególnie Zosia mała, lecz to nic nie szkodzi;~
 2 3 |      podoba, a to mi rzecz ważna!~Zosia nie będzie, prawda, partyja
 3 3 |         winy~Nie dojdą Tadeusza z Zosią zaręczyny.~Teraz sam będę
 4 5 |           bawiącą się w sadzie.~ ~Zosia w porannym stroju i z głową
 5 5 |       zaprawy litewskich rosołów;~Zosia je wykradając z szafek ochmistrzyni~
 6 5 |         tłumnie furknęło do góry.~Zosia, stopami ledwie dotykając
 7 5 |          wozem bogini rozkoszy.~ ~Zosia przez okno z krzykiem do
 8 5 |       mnie wstydu nie zrobiła".~ ~Zosia skoczyła z miejsca i klasnęła
 9 5 |      srebrne wody wylano konewkę;~Zosia, jak wróbel w piasku, trzepioce
10 5 |       izbę), włos namaszcza gumą.~Zosia kładnie pończoszki białe,
11 5 |    puderman, całe ubranie gotowe.~Zosia białą sukienkę wrzuciła
12 5 |          Ciociu! - rzekła smutnie Zosia - cóż ja winna?~Ciotka mnie
13 5 |   Tadeuszowi, jako krewną bliską;~Zosia grzecznie dygnęła, on skłonił
14 5 |         go wabi:~Podsłuchiwać, co Zosia mówiła do Hrabi.~Dziewczyna,
15 5 |          hurmem, gdy na szczęście~Zosia, widząc szturm, skoczy i
16 6 |       kokietką i trzpiotką!~Kiedy Zosia została dzieckiem w biednym
17 8 |        rumienił.~Co począć? jeśli Zosia o wszystkiem się dowie?~
18 8 |          stryja! więc to dziecko?~Zosia? wpadła ci w oko? i na nią
19 8 |        się, wstydził.~Przecież ta Zosia, taka piękna, taka miła!~
20 8 |         postrzeżenie,~Że Hrabia z Zosią jakieś ma porozumienie,~
21 9 |         tym dworze mieszkała jego Zosia droga,~Od której choć w
22 10|          już nam nie przeszkadza.~Zosia także się z wolą opiekunów
23 10| najszczęśliwszy z ludzi,~Gdyby mi Zosia była dzisiaj zaręczona,~
24 10|           Nie pytaj więcej. Jeśli Zosia czekać raczy,~Może mnie
25 10|           rumianych licach.~ ~Ale Zosia ciekawa z głębiny alkowy~
26 10|          pobiegły łzy szczodre,~A Zosia z zamkniętymi stojąc powiekami,~
27 11|           kochana Zosiu?"~ ~Na to Zosia rzecze,~Wznosząc głowę i
28 11|       całując jej ręce, wodzowie.~Zosia znowu dygała w kolej, zapłoniona.~ ~
29 11|          ciekawie.~Ci proszą, aby Zosia wzniosła nieco czoło~I oczy
30 11|     twarzy przypadnie),~Dosyć, że Zosia pierwszy raz w życiu dziś
31 11|      rozmarynu.~Wstążki warkoczów Zosia rzuciła na barki,~A na czoło
32 12|           Jak ziemianka!"~A na to Zosia rzekła skromnie:~"Jestem
33 12|         jak ja się wyuczę!"~ ~Gdy Zosia domawiała ostatnie wyrazy,~
34 12|       Kłaniając się umyka; gdy to Zosia widzi,~Podbiega i na białej
35 12|          Dobrzyńskiego stałość.~ ~Zosia tańczy wesoło; lecz choć
36 12|           odszedł bez nadziei.~Aż Zosia, już strudzona, spotkała