Ksiega

 1 1 |        okienic szpary~I zgasło. I wnet sierpy gromadnie dzwoniące~
 2 2 |  przyczynę tak złego humoru.~Każe wnet urzędnika przyciągnąć za
 3 2 |           dostrzegł takową muchę, wnet ją gonił.~Właśnie teraz
 4 3 |        się przemyka,~Że go trzeba wnet ścigać, wszyscy wraz uznali,~
 5 4 |      myśliwców rozwinął;~Napełnił wnet, ożywił knieje i dąbrowy,~
 6 5 |     pociągnął drugiego ciężaru;~I wnet gil, który siedział na wierzchu
 7 5 |       wrzasnął Klucznik. - Ja cię wnet nauczę!"~I dobywszy zza
 8 7 | Szczerbiec, Półkozic, Mopanku!"~ ~Wnet Gerwazy (to on był) przez
 9 7 |      trzecią piwa.~Wyjął goździe, wnet z szumem trysnęły trzy strugi:~
10 8 |         Znacząc te miejsca, gdzie wnet ciśnie grom po gromie:~Tej
11 8 |      spłatał ją nazajutrz, jak to wnet opowiem".~ ~Tu Wojski umilknąwszy
12 8 |   śledztwach za piecem dostrzega.~Wnet porywa za kołnierz, na dziedziniec
13 8 |      raczył przed szlachtą bracią wnet ogłosić~Intromisyją Hrabi
14 8 |        mnie trzymacie pod strażą;~Wnet akt spiszę, niech mi kto
15 8 |            dębniaku i piwa.~Jedne wnet odgwożdżono, a drugie ochoczo~
16 9 |      Zląkł się jeszcze okropniej, wnet oko zawiera,~Leży nie dysząc,
17 9 |          płuca.~Ryczał: "Zdrada!" Wnet cała zbudzona gromada~Chorem
18 9 |          zasłoniwszy lice,~Ale go wnet poznano, bo gdy więźniów
19 9 |           i wesołość taka.~Sędzia wnet kucharzowi powtórzył rozkazy;~
20 9 |          w jasną świécę!"~Tadeusz wnet pochwycił, wymierzył, wypalił,~
21 9 |            podbija broń w górę,~I wnet spuszczając Rózgę, tnie
22 9 |            Krzyknął: "Za broń!" - wnet szereg karabiny chwyta,~
23 9 |    zawołał - na sztyki!~Naprzód!" Wnet szereg, rury wytknąwszy
24 10|           gotową,~Chytry starzec, wnet wrzucił obojętne słowo~O
25 10|           plunąć na tę przyjaźń i wnet szabli dostać;~Ale Ewa,
26 10|              Pomyśl o zemście, to wnet szatan broń podsunie.~Ledwiem
27 10|    Zaklinam Waćpana,~Abyś został; wnet skończę, ledwie mam dość
28 11|         Na łąkę, charty za nim, i wnet bez obrotu~Sokół i Kusy
29 12|          na ustąp prosi;~Szlachta wnet szable chowa, żegna się
30 12|         szczęka;~Skoro przyjdzie, wnet wszystkich uciszy i zgodzi.~ ~
31 12|         opis i laską znak daje,~I wnet zaczęli wchodzić parami
32 12|          twarz piękną,~Złamią się wnet oszczepy i tarcze rozpękną,~
33 12|           to była tylko proba,~Bo wnet przerwał i w górę podniosł
34 12|        jest T a r g o w i c a!"~I wnet pękła ze świstem strona
35 12|         pochylili głowy.~ ~Ale je wnet podnieśli, bo mistrz tony