Ksiega

 1 1 |          wrogów, a Praga już się wkoło pali.~Nawet stary stojący
 2 1 |       ale mur chędogi;~Sterczały wkoło sarnie i jelenie rogi~Z
 3 1 |   osadzał.~Dziwna rzecz! Miejsca wkoło są siedzeniem dziewic,~Na
 4 1 |          jałmużnę,~Stanął i oczy wkoło obracał ostróżne.~Gdy nie
 5 2 |       dawniej zapewne był złoty.~Wkoło szyte jedwabiem herbowne
 6 3 |       się szelestu,~Oglądała się wkoło, lecz nic nie spostrzegła;~
 7 3 |     nabierały blasku,~Obrysowane wkoło kręgiem pawich oczu~Jak
 8 3 |    Panienka wie, że drogą trzeba wkoło krążyć,~Przez ogród, zdaje
 9 3 |       stające panny i młodzieńce~Wkoło pary małżonków. Stoi pośród
10 3 |      świeci,~Szum wielki słychać wkoło. Nawet te codzienne,~Patrzcie
11 4 |    chciał zadrzemać i kręcił się wkoło,~Chroniąc się blasku: nagle
12 4 |       ściany;~Wyskoczył, patrzył wkoło zdumiony, zmieszany,~Nic
13 4 |          brodę gładził;~Rzucając wkoło okiem, rozkazy wydawał,~
14 4 |        plugawą,~Od której drzewa wkoło tracą liść i korę;~Łyse,
15 4 |     niedźwiedź na kształt gromu;~Wkoło psy gonią, straszą, rwą;
16 4 |         na nogi~Tylne i spojrzał wkoło, rykiem strasząc wrogi,~
17 5 |    słoiki pomady,~Pokrapia Zosię wkoło wyborną perfumą~(Woń napełniła
18 5 |   Świątynią dumania.~ ~Gdy okiem wkoło rzuca, postrzega: to ona!~
19 5 |         Owad gospodarny~Snuł się wkoło po trawie, ruchawy i czarny;~
20 5 |          żelazne klucze,~Okręcił wkoło głowy, puścił z całej mocy;~
21 5 |          Poznał Stolnika; zaczął wkoło siebie żegnać~I ażeby tym
22 6 |    natarło,~Powstanie jako pożar wkoło rozpostarło,~Gdybyśmy my,
23 6 |       królik, lubi ich gromadzić~Wkoło siebie i ręką ciepły ich
24 7 |       przecisnął~Na środek izby, wkoło Scyzorykiem błysnął,~Potem,
25 8 |  złocistym piaskiem połyskał się wkoło~Jak gdyby włosem jasnym;
26 8 | palczastą swą pięścią wykręcając wkoło,~Ledwo kleknął i szczęki
27 8 |  szlachta hurmem,~Obstępuje dwór wkoło i bierze go szturmem,~Tym
28 9 |         długimi nogi~Obejmuje ją wkoło i dusi mistrz srogi.~Sen
29 9 |       białych serów mnogie kopy;~Wkoło zaś wahały się suszące się
30 10|        tysięcy~Szabel błyszczało wkoło, strasząc zamki pańskie!~
31 10|    Zdziwiłem się; Moskale padali wkoło mnie,~Bydlęta, źle strzelają! -
32 11|    świeże snopki ziela;~Wszystko wkoło ubrane w bukiety i w wianki:~
33 11|      zamku sali,~Czekając uczty, wkoło stołu rozmawiali,~Gdy pan
34 11|         oczy pokazała; ci, ażeby wkoło~Raczyła się obrócić; dziewczyna
35 12|     żołnierze, wiara się skupiła~Wkoło mistrza; słuchają, wspominają