Ksiega
1 1 | Wyszedł zmieszany i czuł, że serce mu biło~Głośno, i sam nie
2 1 | siedzeniem.~Rumienił się, serce mu biło nadzwyczajnie;~Więc
3 1 | Duszę czystą, myśl żywą i serce niewinne,~Ale razem niemałą
4 2 | powieści zrobiła zawiłość:~Tu serce, tam powinność! tu zemsta,
5 2 | szalonym.~Nieraz się nalękałam. Serce mi wróżyło~Z tych psów jakieś
6 3 | w głowie, skakało w nim serce;~Tyle wdzięków w tajemnej
7 3 | myśl jeszcze drzemie, że serce nieczynne.~I owe odpowiedzi,
8 3 | w Zosi nie przymusza,~Bo serce nie jest sługa, nie zna,
9 4 | Rumienił się i wzdychał, i serce mu biło.~ ~Spojrzał w okno,
10 5 | stalsi, bo sumienni.~Długo serce młodzieńca proste i dziewicze~
11 5 | kierować, pomagać mu, radzić,~Serce mu kształcić, mieć w nim
12 5 | Napieściłaś się! Zosiu! patrząc, serce boli;~Opaliłaś okropnie
13 5 | Daremnie broniło się serce Tadeusza:~Ulitował się,
14 5 | szkaradnie~Odmieniać smak i serce - lecz któż sercem władnie?~
15 5 | Nie wiedział, jak boleśnie serce jego przeszył.~Bo Hrabia
16 6 | moich nie wyczytał?~Jeszcze serce nic tobie nie gada? Ach,
17 8 | stryj; choć stary, znam, co serce młode;~Byłem ci ojcem (mówiąc
18 8 | kocham tę Zosię; trudno serce zmienić!~Nieuczciwie, żeniąc
19 8 | Waść tak szczery? takeś mi serce otwierał?~Naprzód ów pojedynek!
20 8 | Tryumf nad miękkim sercem serce twe zatwardził;~Żeś je zdobył
21 8 | dalbóg, nietwarde~Mam serce ani ciebie unikam przez
22 8 | mnie rzucić?~Tobie oddałam serce, oddam ci majątek,~Pójdę
23 8 | krzyknęła - ha, języku smoczy!~Serce jaszczurcze! To nic, żem
24 8 | Przelękła się; w istocie dobre serce miała.~Żal jej było, że
25 10| zaręczyć~Przed odjazdem; bo serce młode i podróżne,~Wiesz
26 10| Ku pannie Marcie, której serce pozyskałem;~Byliśmy zaręczeni;
27 10| Opowiedział swą miłość, serce w niej zadrżało,~I widziała
28 10| rozpala,~Jako kiedy się serce od serca oddala.~Czas jest
29 10| mocniej wybuchnie.~I moje serce zdolne mocniej kochać z
30 10| pięknej Nimfie oddałem me serce.~Niech we krwi wrogów nasze
31 10| Ileż to razy chciałem serce me otworzyć~I już się nawet
32 10| przyjacielu,~Masz ludzkie serce! ... ~ ~Stolnik rzekł: <<
33 10| rekuzy!~Kluczniku, twoje serce poczciwe nie umie~Uczuć,
34 10| zdało mi się zrazu, żem już serce zmienił,~I rad byłem z wymysłu,
35 12| Milczysz kwaśny? I jakże, serce ci nie skacze,~Gdy widzisz
|