Ksiega

 1 2 |          ja, Pani,~Kuchmistrz i dwóch kuchcików, wszyscy trzej
 2 2 |          zajazdach, jarmarkach;~Dwóch zarąbałem w kłótni, dwóch
 3 2 |       Dwóch zarąbałem w kłótni, dwóch na pojedynku;~Jednego podpaliłem
 4 2 |        Sędziego śniadanie.~ ~We dwóch izbach dwa różne skupiły
 5 2 |         od tyla łoskotu,~Widząc dwóch ludzi w progu broniących
 6 3 |  gałęzistej szopie~Usiadłszy na dwóch kołach podjeżdża na dropie,~
 7 4 |     Dwie chyliły się karczmy po dwóch stronach drogi,~Oknami wzajem
 8 4 |   Pamiętam, za mych czasów żyło dwóch sąsiadów,~Oba ludzie uczciwi,
 9 4 |     prapradziadów,~Mieszkali po dwóch stronach nad rzeką Wilejką,~
10 4 |  złączył, trzeba się rozłączyć:~Dwóch nas, jak dwóch słońc, pono
11 4 |       rozłączyć:~Dwóch nas, jak dwóch słońc, pono zanadto na świecie!>>~
12 5 |        Lecz myślą goni źwierzów dwóch; szuka sposobu,~Jak by razem
13 5 | wszędzie jakiś fałsz wyśledzać:~Dwóch zębów braknie w ustach;
14 5 |     zachodzić w drogę,~Nigdy we dwóch nie strzelać do jednej źwierzyny".~ ~
15 5 |      trafnym strzałem~Ocalił on dwóch panów; sam ja to widziałem,~
16 5 |  biegłością i męstwem.~Przecież dwóch dziś odznaczył los niebezpieczeństwem.~
17 5 |      kręcić zaczynał.~ ~Stały w dwóch kątach sieni, wsparte o
18 5 |       mi swą Rózeczkę,~To my we dwóch, Sopliców tych porzniem
19 5 |         i wasale,~Wpadliśmy; ja dwóch zbojców ręką mą zabiłem,~
20 7 |    szlachtę, ale w tym rozruchu~Dwóch było ciętych w ręce, ktoś
21 9 |  bagnetem przebił Podhajskiego,~Dwóch drugich szlachty zranił,
22 9 |         go w górę,~Robi młynka, dwóch zaraz szeregowych zwala~
23 9 |         Bo przypadło nań z tyłu dwóch silnych Moskali~I czworo
24 9 |   Ledwie który zabije; przecież dwóch Maciejów~Już zraniono i
25 9 |        ubił feldfebera.~Potem z dwóch rur raz po raz dwóch sierżantów
26 9 |    Potem z dwóch rur raz po raz dwóch sierżantów sprząta,~Mierzy
27 9 |      zawody~I pomimo dawniejsze dwóch stronnictw niezgody~Walczą
28 10|        Zabiłem własnym sztykiem dwóch dzielnych szlachciców:~Jeden
29 10|        rzucił o ziemię, tak nas dwóch ocalił.~Jeśli prawda, że
30 11| skowrody, w rądle, dym wybucha;~Dwóch kuchcików przy piecu siedzi,
31 11|   patrzym: pęc, pada z poddasza~Dwóch wroblów bijących się, oba
32 11|      razem spadli na szaraka~Ze dwóch stron w jednej chwili, jak
33 12|         się dzieje!~Ale, Panie, dwóch orłów razem się nie gnieździ!~
34 12|          Dwa serca, pałające na dwóch końcach ziemi,~Rozmawiają