Ksiega

 1 1 |     rzadka ciche grusze siedzą.~ ~Śród takich pól przed laty, nad
 2 1 |           żabki po samotnej łące;~Śród nich jedna króluje postać,
 3 1 |      mowiąc spojrzał zyzem, gdzie śród biesiadników~Siedział gość
 4 1 |            Wojski na ostrym końcu śród myśliwych siedział,~Słuchał
 5 1 |          zabawy, spory w one lata~Śród cichej wsi litewskiej, kiedy
 6 2 |    szpilce przybity,~Aż ujrzawszy śród łąki ptaka lub zająca,~Runie
 7 2 |           było jej; mignęła tylko śród okienka~Jej różowa wstążeczka
 8 2 |       Szmer zmieszany ze śmiechem śród ciżby się szerzył;~Nastąpił
 9 3 |   wykradłszy się z chmurki,~Kiedy śród roli padnie na krzemienia
10 3 |           na krzemienia skibę~Lub śród zielonej łąki w drobną wody
11 3 |         rosły tu i ówdzie wiśnie,~Śród nich zboże, w gatunkach
12 3 |    Dostrzeże wiszącego jastrzębia śród chmury,~Krzyknie - zaraz
13 3 |          te kąpią się w piasku.~ ~Śród ptaszych głów sterczały
14 3 |     ukryta~W samotności, jak róża śród lasów rozkwita;~Dosyć ją
15 3 |         się dzwon dworski i zaraz śród lasu~Cichego pełno było
16 4 |       chrapał. Słońce w otwór, co śród okienicy~Wyrżnięty był w
17 4 |      nieco,~I ząbki, co jak perły śród koralów świecą,~I lica,
18 4 |          broni~I zapewne kaleczy: śród ogarów grania~Słychać coraz
19 4 |        sobie niekiedy~Przymawiali śród gwaru i wrzasku czeredy.~ ~
20 5 |      ubrana,~Kręci się jak bijąca śród kwiatów fontanna;~Czerpie
21 5 | Nieszczęściem, Telimena siedziała śród drożki;~Mrówki znęcone blaskiem
22 5 |        Dziedzic Horeszków gościem śród swych własnych progów,~Biesiadnikiem
23 5 |         goni, ma ją szarpać, wtem śród psiego wrzasku~Trzasło ciche
24 6 |           śledzi w lasach, siedzą śród konopi.~I stąd w czasie
25 9 |          komendy jego nie słychać śród krzyku.~ ~Stary Maciek,
26 9 |         dala, tam Brzytwa wił się śród Moskali,~Ten ich w pół ciała
27 9 |          kul rozsiekanych puszcza śród Moskali;~Sak puszcza drugi
28 10|         ludźmi i z losem, póki mu śród burzy~Przyświeca ta nadzieja,
29 11|     rozplecione, ozdoby warkoczy,~Śród głów męskich, jak w zbożu
30 11|          On to Jacek, zwan Robak, śród grotów i mieczy~Przeniosł
31 12|   Kniaziewicz, Pac i Małachowski.~Śród nich Podkomorzyna, dalej
32 12|           Idzie jakby przez rózgi śród szeptów i drwinek,~Wstydząc
33 12|   równianki i w kwieciste wieńce,~Śród traw i kwiatów krąży niewidzialnym