Ksiega

 1 1 |     doczekał nareszcie.~Wbiega i okiem chciwie ściany starodawne~
 2 1 |   Zwrócona na pole~Szukała kogoś okiem, daleko, na dole;~Ujrzała,
 3 1 |     Podkomorzego zdał się radzić okiem,~Podkomorzy pochwałą rzeczy
 4 2 |       ranne pacierze; ale rzucał okiem~Na pana Tadeusza, marszczył
 5 2 |    kamieniem, uszy nadstawiając,~Okiem czerwonym spotkał myśliwców
 6 2 |    wszystkie ryby chcąca pozrzeć okiem.~Takie były Hrabiego dziwne
 7 2 |      stopą natrąci lub dostrzeże okiem.~ ~Pan Hrabia, zachwycony
 8 2 |         tej nagłej przeszkodzie;~Okiem powrócił w ogród: ale już
 9 2 |       chwytał jej westchnienie~I okiem łowił wszystkie jej wzroku
10 3 |     łacniej w niebo mógł celować okiem,~Dostrzeże wiszącego jastrzębia
11 3 |          zważał i w bok strzelał okiem,~I nie śmiejąc iść prosto,
12 3 |          Nawet na Asesora nieraz okiem rzucić:~Tak ptasznik patrzy
13 4 |          gładził;~Rzucając wkoło okiem, rozkazy wydawał,~Witał
14 4 |    daremnie nawet zapuszczać się okiem,~Bo tam już wszystko mglistym
15 4 |   zasępione czoło,~Asesor rzucał okiem, ale niewesoło,~Potem zaczęli
16 4 |      zajęci.~ ~Wojski ledwie raz okiem za zającem rzucił;~Widząc,
17 5 |          siebie pilnym obejrzała okiem,~I znowu zapytała o radę
18 5 |       rozszerzasz,~Jak chłopiec, okiem w prawo i w lewo uderzasz,~
19 5 |         Świątynią dumania.~ ~Gdy okiem wkoło rzuca, postrzega:
20 5 |         zaledwie śmie nań rzucić okiem.~Chciała zasępionego Hrabiego
21 5 |       Coraz ku Telimenie groźnem okiem błyśnie. ~ ~Telimena nie
22 5 |          siedzący z przymrużonem okiem,~Zdawał się pogrążony w
23 5 |        zna je po trzasku,~Śledzi okiem, postrzega, że z tyłu za
24 7 |         tylko widziałem, ledwiem okiem rzucił,~Poznałem, co za
25 8 |       leciał ku północy;~Krwawym okiem z ukosa na rydwan spoziera,~
26 8 |      lecz go wstrzymała Telimena okiem~I twarzą, jak Meduzy głową;
27 8 |          poziewać;~Oko gaśnie za okiem, i cała gromada~Kiwa głowami,
28 9 |       ręką i prawym grożąc sobie okiem;~Wtem lewymi rękami odkrywają
29 10| tentacyje różne;~A wszakże kiedy okiem rzuci na pierścionek~I przypomni
30 10|        do oka~Chustkę, a drugiem okiem pogląda z wysoka~Na Hrabię,
31 12|          góry, instrument dumnym okiem zmierzył,~Wzniosł ręce,
32 12|         I znowu spójrzał z góry, okiem struny zmierzył,~Złączył