Ksiega

 501 4 |             czem więc stanąłem?~Aha! na tem, że obu za słowo ująłem,~
 502 4 |           wołową skórą nakryć dawał;~Na tym kawałku ziemi stanęła
 503 4 |            Jedzie Dowejko, z drugiej na koniu Domejko.~Patrzą, aż
 504 4 |             niedźwiedziej porzniętej na szmaty.~Postawiłem Dowejkę
 505 4 |           szmaty.~Postawiłem Dowejkę na zwierza ogonie~Z jednej
 506 4 |           jednej strony, Domejkę zaś na drugiej stronie.~<<Pukajcie
 507 4 |              tu szlachta kładnie się na ziemi~Od śmiechu, a ja z
 508 4 |       Dowejkównę,~Podzielili majątek na dwie części równe,~A w miejscu,
 509 5 |              Ogrodniczka wybiera się na wielki świat i słucha nauk
 510 5 |       nieruchoma~Siedzi z założonemi na piersiach rękoma,~Lecz myślą
 511 5 |              pozwolą? co świat powie na to?~ ~Telimena, tak myśląc,
 512 5 |              się podniosła~I stanęła na palcach; rzekłbyś, iż podrosła;~
 513 5 |            strony wyjechać, mieszkać na uboczu~Lub, co lepsza, wynieść
 514 5 |       wynieść się całkiem z okolicy,~Na przykład zrobić małą podróż
 515 5 |             stolicy,~Młodego chłopca na świat wielki wyprowadzić,~
 516 5 |             domu miałaby schronienie~Na przyszłość; krewna Zosi
 517 5 |        czubate,~Wstrząsając koralowe na głowach szyszaki~I wiosłując
 518 5 |            sunie się odęty,~Sarkając na trzpiotalstwo swej krzykliwej
 519 5 |               Opasany gołębi sznurem na kształt wstęgi~Białej, środkiem
 520 5 |         łagodnych~Chwieją się ciągle na kształt tulipanów wodnych;~
 521 5 |               Czerpie z sita i sypie na skrzydła i głowy~Ręką jak
 522 5 |          krzykiem do alkowy wpadła~I na kolanach ciotki zadyszana
 523 5 |             też całkiem zapominasz~I na stan, i na wiek twój; wszak
 524 5 |              zapominasz~I na stan, i na wiek twój; wszak to dziś
 525 5 |              Już ja temu wszystkiemu na przyszłość zaradzę;~Od dziś
 526 5 |             dziś zacznę, dziś ciebie na świat wyprowadzę,~Do salonu,
 527 5 |           ciotce zawisnąwszy oburącz na łonie,~Płakała i śmiała
 528 5 |          łonie,~Płakała i śmiała się na przemian z radości.~"Ach,
 529 5 |         Sędzia nawet mówi, że to źle na zdrowie".~ ~"Sędzia - przerwała
 530 5 |         ciągle mi dokuczał,~Żeby cię na świat wywieść, ciągle pod
 531 5 |            co plecie,~Dziaduś, nigdy na wielkim niebywały świecie.~
 532 5 |              Panience, by wyszedłszy na świat, efekt zrobić.~Wiedz,
 533 5 |          Wiedz, Zosiu, że kto rośnie na widoku ludzi,~Choć piękny,
 534 5 |     sznurowała stanik,~Potem rzuciła na gors pannie pudermanik;~
 535 5 |             w dwa sploty,~Zostawując na czole i skroniach włos gładki;~
 536 5 |             uczenie,~Z prawej strony na lewo: kwiat od bladych włosów~
 537 5 |               gniewa się i zżyma;~Aż na dygnienie Zosi krzyknęła
 538 5 |            pobiegła do sali.~Myśliwi na pokoje jeszcze nie wchadzali,~
 539 5 |            kibić i tę główkę widział na parkanie,~Ten wdzięczny
 540 5 |       wdzięczny głos zbudził go dziś na polowanie.~ ~Aż Wojski Tadeusza
 541 5 |              Widząc, że blednie i że na nogach się słania,~Radził
 542 5 |           stanął w kącie, wsparł się na kominku,~Nic nie mówiąc -
 543 5 |           obłędne źrenice~Obracał to na ciotkę, to na siostrzenicę.~
 544 5 |             Obracał to na ciotkę, to na siostrzenicę.~Dostrzegła
 545 5 |          spojrzenie~Zosi tak wielkie na nim zrobiło wrażenie;~Nie
 546 5 |           żarty;~Tadeusz nieruchomy, na łokciu oparty,~Nic nie gadając,
 547 5 |            przez bramę, biegł prosto na pole;~Jak szczupak, gdy
 548 5 |               czyli też przypadkiem,~Na wzgórek, co był wczora szczęścia
 549 5 |       strojem odmienna,~W bieliźnie, na kamieniu, sama jak kamienna;~
 550 5 |            niemy, ukryty za drzewem,~Na koniec westchnął i rzekł
 551 5 |           musiała uciekać, otrząsać,~Na koniec na murawie siąść
 552 5 |         uciekać, otrząsać,~Na koniec na murawie siąść i owad łowić.~ ~
 553 5 |          ogród się skrada,~A Tadeusz na lewo biegł do wielkiej drogi;~
 554 5 |              raz i drugi~Pokazał się na lewo cień biały i długi.~
 555 5 |           Uparty Protazy,~Nie dbając na wyraźne Sędziego zakazy,~
 556 5 |            hańbę swych chartów mieli na pamięci.~W oczach im stoi
 557 5 |           miał powody żalów,~Patrząc na Telimenę i na swych rywalów.~ ~
 558 5 |         żalów,~Patrząc na Telimenę i na swych rywalów.~ ~Do Tadeusza
 559 5 |            Brwi zmarszczył, spójrzał na nią ledwie nie z pogardą;~
 560 5 |       łudzenie,~Że umizgał się tylko na złość Telimenie;~Bo głowę
 561 5 |             leje wino, on się gniewa~Na natrętność; pytany o zdrowie -
 562 5 |              złym gatunku,~Czy jakoś na obliczu przetarł się z trefunku:~
 563 5 |             Gdzieniegdzie zrzedniał, na wskroś grubszą płeć odsłania.~
 564 5 |              zębów braknie w ustach; na czole, na skroni~Zmarszczki;
 565 5 |          braknie w ustach; na czole, na skroni~Zmarszczki; tysiące
 566 5 |          Potem skręci się w kłębek i na drodze legnie,~Grożąc stopie,
 567 5 |            legnie,~Grożąc stopie, co na nią nieostróżnie biegnie,~
 568 5 |               Zaraz się ich ponurość na resztę rozlewa.~Strzelcy
 569 5 |             lecz wilczą.~ ~Hreczecha na milczenie miał słuch bardzo
 570 5 |            ze szlachtą strawił życie na biesiadach,~Na polowaniach,
 571 5 |         strawił życie na biesiadach,~Na polowaniach, zjazdach, sejmikowych
 572 5 |              Prosząc o głos; panowie na ten ukłon niemy~Odkłonili
 573 5 |           się wygadać,~Co każdy miał na sercu; nagany, pochwały~
 574 5 |          ogary, wystrzały~Wywoływano na plac; powstawała wrzawa,~
 575 5 |              tchórze;~Toż wystrzelić na oślep (jak to robi wielu),~
 576 5 |             Przez dwa lata wystarczy na kuchnię klasztoru.~Lecz
 577 5 |              Podkomorzy~Temu da, kto na drugą nagrodę zasłużył".~ ~
 578 5 |             jego przeszył.~Bo Hrabia na strzeleckiej komnaty wspomnienie~
 579 5 |         wawrzynów~Zasiany ręką ojców na wieńce dla synów,~Te rzędami
 580 5 |          mały~Nie ma godnego miejsca na dar tak wspaniały;~Niech
 581 5 |                Podkomorzy, zgadując, na co się zanosi,~Zadzwonił
 582 5 |             niespodziany~Wszczął się na końcu stoła: jedni coś postrzegli,~
 583 5 |            Wysunęła się cicho postać na kształt mary.~Gerwazy! Poznano
 584 5 |              licach,~Po srebrzystych na żółtej kurcie Półkozicach.~
 585 5 |          plan zamiany; lecz Klucznik na psotę~Jeszcze silniej pociągnął
 586 5 |             wnet gil, który siedział na wierzchu zegaru,~Trzepiocąc
 587 5 |        strwożył,~Prawą rękę poważnie na zegar położył,~A lewą wziął
 588 5 |             mniejszy niż puszczyk, a na swoich wiorach~Śmielszy
 589 5 |             trzykroć: "Uciszcie się!~Na ustąp! Ja, Protazy Baltazar
 590 5 |              I pana Asesora wzywając na śledztwo~Z powodu Wielmożnego
 591 5 |        Pewnie łeb Protazemu rozbiłby na ćwierci;~Szczęściem, schylił
 592 5 |          środku zagrodził im drogę~I na tym szańcu słabym utwierdziwszy
 593 5 |            moim własnym domu;~Kto ma na starca skargę, niech ją
 594 5 |         nieruchomym,~Głowę wyciągnął na bok i ucha przyłożył,~Oczy
 595 5 |              taniec jako niedźwiadka na kiju".~Lecz Tadeusz Sędziego
 596 5 |     fircykiem, czy tu nie ma młodzi?~Na mnie się zdajcie, ja go
 597 5 |           szyję przez Hrabi ramiona,~Na pierś jego złożyła swe piersi
 598 5 |        Tymczasem Gerwazy,~Wystawiony na stołków i butelek razy,~
 599 5 |              nań zewsząd hurmem, gdy na szczęście~Zosia, widząc
 600 5 |              zdjęta~Zasłania starca, na krzyż rozpiąwszy rączęta.-~
 601 5 |         stanął, jeszcze raz spojrzał na wrogów,~Dumał chwilę, niepewny,
 602 5 |             walce,~Wyciągnął z lekka na stół rękę, dłoń i palce,~
 603 5 |            dłoń i palce,~Położył nóż na dłoni, trzonkiem do paznokcia~
 604 5 |            była zaniechana podówczas na Litwie,~Znajoma tylko starym;
 605 5 |             Myśliwiec wpół schylony, na kolanie wsparty,~Rurą ku
 606 5 |             niespodzianie~Ukazał się na chorze przy starym organie~
 607 5 |             Któż ostatni, nie dbając na groźby i razy,~Ustąpił z
 608 5 |            Obnażony z obrusa, poległ na talerzach~Zlanych winem,
 609 5 |            Zlanych winem, jak rycerz na krwawych puklerzach,~Między
 610 5 |         podobne uczcie nocnej, gdzie na Dziady~Zgromadzić się zaklęte
 611 5 |       zaklęte mają nieboszczyki.~Już na poddaszu trzykroć krzyknęły
 612 5 |          Którego postać oknem spadła na stół, drżąca~Niby dusza
 613 5 |             przez dziury~Wyskakiwały na kształt potępieńców szczury...~
 614 5 |              kącie zapomniana~Puknie na toast duchom butelka szampana.~ ~
 615 5 |              butelka szampana.~ ~Ale na drugiem piętrze, w izbie,
 616 5 |           zwierciadlaną,~Stał Hrabia na krużganku zwróconym ku bramie;~
 617 5 |           się wiatrem, surdut wdział na jedno ramię,~Drugi rękaw
 618 5 |            Soplicami sprzéczek,~Jest na to od procesu lepszy Scyzoryczek;~
 619 5 |               Sopliców tych porzniem na sieczkę".~ ~"Brawo! - rzekł
 620 5 |            spór adwokacki.~Wiesz co? Na całej Litwie narobim hałasu~
 621 5 |             z lokajstwem?~Mój Panie, na zajazdach nie znacie się
 622 5 |            Dobrzyńskim zaścianku".~ ~Na te słowa pan Hrabia ustąpił
 623 5 |             dworze!"~ ~Gerwazy siadł na ziemi, oparł się o ścianę~
 624 5 |           Światłość miesięczna padła na wierzch głowy łysy,~Gerwazy
 625 5 |        posępny cień mignął,~Z krwawą na piersi plamą. Gerwazy się
 626 5 |            zajazd Korelicz, i Rymsza na czele!~I ogląda sam siebie,
 627 5 |             I ogląda sam siebie, jak na koniu siwym,~Z podniesionym
 628 5 |           straszliwym~Leci; rozpięta na wiatr szumi taratatka,~Z
 629 5 |           pieszych po drodze obala~I na koniec Soplicę w stodole
 630 5 |               Wtem ciężka marzeniami na pierś spadła głowa~I tak
 631 6 |              Widać z bielszego nieco na niebie obwodu,~Że słońce
 632 6 |              wstało, tędy ma zstąpić na ziemię,~Lecz idzie niewesoło
 633 6 |     niebieskim wszystko się spóźniło~Na ziemi; bydło poźno na paszę
 634 6 |       spóźniło~Na ziemi; bydło poźno na paszę ruszyło~I zdybało
 635 6 |           kopiąc, parami się kupią~I na wolnem powietrzu myślą użyć
 636 6 |        brzegów kałuży~Klekce bocian; na kopach siedzą wrony zmokłe,~
 637 6 |     niewidzialnych głosy.~ ~W środku na snopie zboża ekonom usiadłszy,~
 638 6 |           roboty nie patrzy,~Pogląda na gościniec, na drogi rozstajne,~
 639 6 |        patrzy,~Pogląda na gościniec, na drogi rozstajne,~Kędy działy
 640 6 |        jakieś rzeczy nadzwyczajne.~ ~Na gościńcu i drogach od samego
 641 6 |           cieszy, i straszy.~Bo choć na Litwie było naonczas spokojnie,~
 642 6 |              Próżno Wojszczanka damy na kabałę sprasza,~Mężczyznom
 643 6 |             od rana czekał pod oknem na przyzbie;~Sędzia, skończywszy
 644 6 |             by z radości podskoczył.~Na samą myśl procesu czuł,
 645 6 |             się odmłodził:~Wspomniał na dawne lata, gdy z pozwami
 646 6 |        strawił życie tocząc wojnę,~A na starość w szpitalach spoczywa
 647 6 |          przez sen: "Bij Moskala!"~I na drewnianej nodze skacze
 648 6 |           wielkiej sądowej paradzie;~Na podróż ma strój inny: szerokie
 649 6 |         kurtę, której poły, podpięte na guzy,~Można zakasać albo
 650 6 |           Można zakasać albo spuścić na kolana;~Czapka z uszami,
 651 6 |        wierzchu związana,~Wznosi się na pogodę, spuszcza się przed
 652 6 |               Jacek ją Telimenie dał na wychowanie,~Słysząc, że
 653 6 |             nie był, Księże, w zamku na wieczerzy,~Poświadczyłbyś,
 654 6 |            Już mię znudziło wreszcie na tyle głupstw patrzeć.~Ważniejsze
 655 6 |             Horeszkom dziesiąta woda na kisielu!~I ma mnie lżyć?
 656 6 |              białe!~Już są w drodze, na pierwszy znak Napoleona~
 657 6 |          zawołał Robak - jak Pan Bóg na niebie!"~"Błogosławioneż
 658 6 |          dwieście owiec z braku~Daję na klasztor. Księże, tyś się
 659 6 |          Niech no Pogoń zarży, niech na Żmudzi~Niedźwiedź ryknie!
 660 6 |            Gdyby choć pięćset z tyłu na Moskwę natarło,~Powstanie
 661 6 |              zrobili powstanie!"~ ~A na to Sędzia: "Mniejsza o ludzkie
 662 6 |              nie zabraknie, szlachta na koń wsiędzie,~Ja z synowcem
 663 6 |              wsiędzie,~Ja z synowcem na czele i? - jakoś to będzie !"~ ~"
 664 6 |               Z otwartemi skoczywszy na Sędzię ramiony. -~"Prawe
 665 6 |              cesarskiej rady,~Że się na niczem skończą wszystkie
 666 6 |            wojna. Książę wysłał mnie na zwiady~Z rozkazem, żeby
 667 6 |              starszy wiekiem, jestem na urzędzie!~Co się tycze procesu,
 668 6 |              drugich, biorąc konopie na świadki:~Jako raz zapozwany
 669 6 |     Przyjąwszy urzędowy pozew, zdarł na sztuki~I postawiwszy przy
 670 6 |            dotąd, przez winny wzgląd na lata stare,~Odmawiał jego
 671 6 |             bada -~Pusto wszędzie. - Na ganek wchodzi nie bez strachu,~
 672 6 |            leżały dwórurki~I sztucce na podłodze, dalej sztenfle,
 673 6 |              z całym dworem wyjechał na łowy?~Ale po coż broń ręczna?
 674 6 |         potem do folwarku wybrał się na zwiady,~Szukając sług, żeby
 675 6 |         pańskich dworach~Lub wojsku, na zajazdach, sejmikowych zborach,~
 676 6 |         Teraz zmuszeni sami pracować na siebie~Jako zaciężne chłopstwo!
 677 6 |              A choć od lat czterystu na Litwie osiedli,~Zachowali
 678 6 |            który z nich dziecku imię na chrzcie daje,~Zawsze zwykł
 679 6 |              kilka dawano przydomków~Na znak pogardy albo szacunku
 680 6 |      Matyjasz Dobrzyński, który stał na czele~Całej rodziny, zwan
 681 6 |              bez płota,~Nie zasiane, na grzędach już porosły brzozki;~
 682 6 |              i trawy, która buja jak na łące.~Po strzechach gumien -
 683 6 |      niedeptanej darni.~Słowem, dwór na kształt klatki albo królikarni.~ ~
 684 6 |              kulę jak o głaz oparte.~Na dziedzińcu spomiędzy piołunu
 685 6 |           szczęty krzyżów kilkunastu~Na ziemi nieświęconej; znak,
 686 6 |            chaty do chaty,~Budzi jak na pańszczyznę; wstają szlachta
 687 6 |              nie mogąc zdań zgodzić, na koniec stanowi~Przełożyć
 688 6 |           Którą piki i sztyki rzezał na kształt sieczki~I której
 689 6 |         Przyczynę zmian tak częstych na próżno byś macał:~Może Maciej
 690 6 |      moskiewską partyją nie trzymał;~Na sam widok Moskala pienił
 691 6 |            Pocieja, który, odbieżany~Na placu boju, dostał dwadzieścia
 692 6 |           lekarstwa dla bydła,~Szląc na targ kuropatwy, które łowił
 693 6 |             łowił w sidła,~I polując na zwierza. ~ ~Było dość w
 694 6 |            sprawy~I stanie swą osobą na czele wyprawy;~Bo bijatykę
 695 6 |        muskał, wygładzał, rozściełał na błonie;~Tymczasem słonko
 696 6 |        usiadł przed domem i świsnął:~Na ten świst rój królików spod
 697 6 |        zielonej darniny.~Już króliki na łapkach stoją, każdy słucha,~
 698 6 |         stoją, każdy słucha,~Patrzy, na koniec cała trzódka białopucha~
 699 6 |          kapusty znęcona,~Do nóg mu, na kolana skacze, na ramiona;~
 700 6 |            nóg mu, na kolana skacze, na ramiona;~On, sam biały jak
 701 6 |             ziemi, a gromady~Wróblów na dach uciekły przed gośćmi
 702 6 |         Jezus Chrystus pochwalony".~"Na wieki wieków, amen" - starzec
 703 7 |       wojennych zrywa naradę - Hejże na Soplice!~  ~  ~Z kolei Bartek
 704 7 |          wyprowadzał;~Ten, że często na strugach do Królewca chadzał,~
 705 7 |          jest to marna pomoc. Ja bym na Francuzów~Spuścił się w
 706 7 |       Spuścił się w czasie wojny jak na czterech tuzów:~Lud bitny,
 707 7 |              szefem,~A podówczas żył na wsi blisko Obiezierza,~Polowaliśmy
 708 7 |        Obiezierza,~Polowaliśmy sobie na małego źwierza.~Był pokój
 709 7 |         Wielko - Polszcze, jak teraz na Litwie;~Wtem nagle rozeszła
 710 7 |           Jena! Jena!~Zbito Prusaków na łeb, na szyję, wygrana!>>~
 711 7 |               Zbito Prusaków na łeb, na szyję, wygrana!>>~Ja, z
 712 7 |              zsiadłszy, zaraz padłem na kolana,~Dziękując Panu Bogu. ~ ~
 713 7 |     milczkiem wchodzim w radę:~Hejże na koń, pomieszać Niemcom rejteradę!~
 714 7 |        Prusaków wychłostał~I wygnał, na lekarstwo Niemca byś nie
 715 7 |          przecież z dawnego zwyczaju~Na wspomnienie Moskala zawsze
 716 7 |          Moskala zawsze rękę zwracał~Na lewy bok, zapewne Rózeczki
 717 7 |        Nachmurzył brwi i znowu głowę na pierś schylił.~Na koniec
 718 7 |              głowę na pierś schylił.~Na koniec odezwał się, z wolna
 719 7 |           gada!"~ ~Milczała, patrząc na się kolejno, gromada.~"Radziłbym -
 720 7 |           przy sobie.~Stanął za nią, na gałce zwiesił ręce obie,~
 721 7 |             gałce zwiesił ręce obie,~Na ręku oparł brodę krzycząc: "
 722 7 |             Moskalem! bić się! Hajże na Moskali!"~ ~Prusak wciąż
 723 7 |        Dąbrowskiego czekamy rozkazu,~Na koniec, hajże na koń! powstajem
 724 7 |            rozkazu,~Na koniec, hajże na koń! powstajem od razu!"~ ~"
 725 7 |    stanowczych i głownych,~Dyskusyją na wyższe wznieśli stanowisko;~
 726 7 |             z woli Bożéj.~Owoż, rząd na kontrakcie oparłszy społecznym,~
 727 7 |        zgodźcie się, dalbóg, pobijem na druzgi~Moskala; Brzytew
 728 7 |          krzyknął Chrzciciel - Kurek na kościele!"~Szlachta odpowiedziała: "
 729 7 |         Widać, że się rozdziela rada na dwie strony.~Buchman krzyknął: "
 730 7 |      pozwalamy!"~Rozstrycha się tłum na dwie kupy rozdzielony~I
 731 7 |         Chrzciciel, zwieszony rękoma~Na maczudze, a głową na końcu
 732 7 |          rękoma~Na maczudze, a głową na końcu maczugi~Wspartą kręcił
 733 7 |       Wspartą kręcił jak tykwą wbitą na kij długi~I na przemiany
 734 7 |           tykwą wbitą na kij długi~I na przemiany to w tył, to się
 735 7 |          sążnistej długości, szeroki~Na całą piędź, a sieczny na
 736 7 |             Na całą piędź, a sieczny na obadwa boki.~Widocznie miecz
 737 7 |         stali~Ukuty; wszyscy milcząc na broń poglądali.~Kto ją podniósł?
 738 7 |            przez tłum się przecisnął~Na środek izby, wkoło Scyzorykiem
 739 7 |           Potem, w dół chyląc ostrze na znak powitania~Przed Maćkiem,
 740 7 |           między zaściankami,~Że się na wielkie rzeczy zanosi na
 741 7 |             na wielkie rzeczy zanosi na świecie;~Ksiądz Robak o
 742 7 |            milczeć! Słuchamy! Sprawa na tem zyska,~Pan Klucznik
 743 7 |        myśleć należy wielkiemu;~Jest na to cesarz, będzie król,
 744 7 |           piszą w kominie~Kredą, nie na wicinie, lecz na pergaminie:~
 745 7 |          Kredą, nie na wicinie, lecz na pergaminie:~Nie nam to pisać
 746 7 |          kończył Klucznik - biorę tu na świadki,~Czy Robak nie powiadał,
 747 7 |       zdrajca - rzekł Buchman - więc na szubienicę!"~"Hejże! - krzyknęli
 748 7 |            krzyknęli wszyscy - hajże na Soplicę!"~ ~Lecz Prusak
 749 7 |            Panowie Bracia! aj! aj! a na boskie rany!~Co znowu? Panie
 750 7 |          Jankiel posłuchania prosił,~Na ławę wskoczył, stanął i
 751 7 |             Sędzia to nie jest żydek na arendzie,~Nie uciecze, to
 752 7 |   pomieszczał w konwikcie~Pijarskim, na swym koszcie, odzieży i
 753 7 |           góry!~Pamiętacie, prosiłem na córki wesele;~Poję, nie
 754 7 |            kocha!~Chciałby popatrzyć na nią! Żal mi nieboraka;~Mówię
 755 7 |            Słyszałem; już ja się tam na wesele wkręcę,~Ja im łoże
 756 7 |              Gdzież jest wdzięczność na świecie? ~- nie ma jej w
 757 7 |             turmy! czyż to ja wzywam na rozboje?~Broń Boże! Szlachta
 758 7 |             Dobrzyńscy sami~Bili się na zajeździe myskim z Moskalami,~
 759 7 |            Jak chcieliśmy go wieszać na belce w stodole,~Iż był
 760 7 |                Upiec go muszę kiedyś na tym Scyzoryku).~Nie wspomnę
 761 7 |            Gdy ich nie można zgodzić na obior marszałka;~Co mi tam
 762 7 |              Klucznik Rębajło! Hajże na Soplice!"~ ~I tak wszystkich
 763 7 |              i wolnemi kroki~Wyszedł na środek izby, i podparł się
 764 7 |          głupi! a głupi!~A głupi wy! Na kim się mleło, na was skrupi.~
 765 7 |          głupi wy! Na kim się mleło, na was skrupi.~To póki o wskrzeszeniu
 766 7 |           Wiwat Hrabia!" On wjeżdżał na folwark Maciejów,~Sam zbrojny,
 767 7 |            dżokejów.~Hrabia siedział na dzielnym koniu, w czarnym
 768 7 |             koniu, w czarnym stroju;~Na sukni orzechowy płaszcz
 769 7 |             podać od kontuszów pasy,~Na nich ze sklepu karczmy beczki
 770 7 |             setnych, wszyscy: "Hajże na Soplice!" krzyczą.~ ~Jankiel
 771 7 |            do płotów,~Gdy mu skoczył na odsiecz Zan i trzech Czeczotów.~
 772 7 |             po uchu.~Reszta wsiadała na koń.~ ~Hrabia i Gerwazy~
 773 7 |             w cwał, krzycząc: "Hajże na Soplice!"~ ~  ~
 774 8 |             goście ze dworu~Wychodzą na dziedziniec używać wieczoru;~
 775 8 |           używać wieczoru;~Zasiadają na przyzbach wysłanych murawą;~
 776 8 |         Szeptach, szmerach i słowach na wpół wymówionych,~Z których
 777 8 |           Zaczął ją puszczyk, jęcząc na poddaszu dworu;~Szepnęły
 778 8 |          które biorą za dwie świéce.~Na powietrzu owadów wielki
 779 8 |            raz jak w bębenki biją.~ ~Na finał szmerów muszych i
 780 8 |              przez pola,~Jak grające na przemian dwie arfy Eola.~ ~
 781 8 |            bratem Polluksem jaśnieli na czele,~Zwani niegdyś u Sławian:
 782 8 |             g i dwie szale błyskają;~Na nich Bóg w dniu stworzenia (
 783 8 |         Potem wagi złociste zawiesił na niebie:~Z nich to ludzie
 784 8 |            wzór wzięli dla siebie.~ ~Na północ świeci okrąg gwiaździstego
 785 8 |           Gdyż to jest wóz Anielski. Na nim to przed czasy~Jechał
 786 8 |             z niedostatku wody; więc na niebios stropie,~Tak dla
 787 8 |              nic przez okulary,~Lecz na pamięć znał imię i kształt
 788 8 |          słuchano, nie zważano wcale~Na Sito ni na Smoka, ani też
 789 8 |             zważano wcale~Na Sito ni na Smoka, ani też na Szale;~
 790 8 |            Sito ni na Smoka, ani też na Szale;~Dziś oczy i myśl
 791 8 |           gość, dostrzeżony niedawno na niebie:~Był to k o m e t
 792 8 |         wielkości i mocy,~Zjawił się na zachodzie, leciał ku północy;~
 793 8 |       północy;~Krwawym okiem z ukosa na rydwan spoziera,~Jakby chciał
 794 8 |              sam wyżej głową~Mierzy, na północ, prosto w gwiazdę
 795 8 |        litewski~Poglądał każdej nocy na ten cud niebieski,~Biorąc
 796 8 |          złowieszczych ptaków,~Które na pustych polach gromadząc
 797 8 |      Ostrzyły dzioby, jakby czekając na trupy.~Zbyt często postrzegano,
 798 8 |             Lecz Podkomorzy siedział na przyźbie przed domem.~Przerwał
 799 8 |             z wioski dwiestu chłopów~Na zakupienie różnych szkieł
 800 8 |           ona milijon wymiecie".~ ~A na to rzekł z ukłonem Wojski: "
 801 8 |              marszałkiem królewskim,~Na koniec umarł wielkim kanclerzem
 802 8 |           powiadał,~Że właśnie kiedy na koń król Jan Trzeci siadał,~
 803 8 |          nuncjusz papieski żegnał go na drogę,~A poseł austryjacki
 804 8 |         krzyknął: <<Patrzcie, co się na niebie wyrabia>>~Spójrzą,
 805 8 |           wojska Mahometa:~Z wschodu na zachód; potem i ksiądz Bartochowski,~
 806 8 |    Bartochowski,~Składając panegiryk na tryumf krakowski,~Pod godłem
 807 8 |             kometa".~ ~"Amen - rzekł na to Sędzia - ja wróżbę Waszeci~
 808 8 |          zjawił się Jan Trzeci!~Jest na zachodzie wielki dziś bohater;
 809 8 |              do nas; co daj Boże!"~ ~Na to rzekł Wojski, głowę pochyliwszy
 810 8 |           Czy też, gdy dobrze pomnę, na sejm do Warszawy.~Po drodze
 811 8 |    dzieciństwa wzrosłem.~Owoż Rejtan na przyjazd księcia Jenerała~
 812 8 |          chwalił.~U nas zaś polowano na dziki w tę porę;~Rejtan
 813 8 |             do domu, tamci w stodole na sianie;~Sędzia szedł podróżnemu
 814 8 |           drzwi stukać.~Sędzia drzwi na klucz zamknął, z kimś tajnie
 815 8 |         rzecz dziwną! Sędzia i Robak na ziemi~Klęczeli objąwszy
 816 8 |            pojedynkowanie,~Jadę więc na granicę Warszawskiego Księstwa;~
 817 8 |             lecz mu nie brak męstwa,~Na miejsce naznaczone zapewne
 818 8 |           wargi~Poglądając spode łba na pewną dziewczynkę,~Widziałem,
 819 8 |              w pole uciekają.~Jeżeli na was raptus podobny napada,~
 820 8 |            tylko cierpliwi, już jest na to rada;~Biorę na siebie
 821 8 |           już jest na to rada;~Biorę na siebie wkrótce przywieść
 822 8 |           może mnie uleczy; wyjadę - na długo".~ ~"Tadeuszku! -
 823 8 |       Dobrodzieja~Nie przyda się już na nic! Ach! próżna nadzieja!~
 824 8 |         Sędzia wąs kręcąc, z gniewem na chłopca spozierał:~"To Waść
 825 8 |            to bizun - jutro staniesz na kobiercu!~I gada mnie o
 826 8 |              spać!"~To mówiąc, drzwi na wściąż otwierał~I zawołał
 827 8 |             w moim wieku,~Zdrów, żył na wsi, kochał się - kiedy
 828 8 |         Telimena skoczywszy padła mu na szyję:~"Tegom się spodziewała,
 829 8 |        Mimowolnie; poglądał z trwogą na jej postać,~Stała blada,
 830 8 |            Zosia? wpadła ci w oko? i na nią zdradziecko~Dybiesz!
 831 8 |           kłamca, człowiek podły!"~ ~Na obelgę śmiertelną dla uszu
 832 8 |             Więc kułak przycisnąwszy na schylonem czole,~Biegł ku
 833 8 |           samym brzegu~Jechał Hrabia na czele dżokejów szeregu,~
 834 8 |             bo w rowu ciemnotę~Unosi na swych falach księżyca pozłotę;~
 835 8 |               Woda warstami spada, a na każdej warście~Połyskają
 836 8 |             garście,~Światło w rowie na drobne drzazgi się roztrąca,~
 837 8 |            rowu wybiegłszy, strumień na równinie~Rozkręca się, ucisza,
 838 8 |            lecz widać, że płynie,~Bo na jego ruchomej, drgającej
 839 8 |          między wrzosem,~Pełźnie, bo na przemiany srebrzy się i
 840 8 |        chował się w olszynach,~Które na widnokręgu czerniały kończynach,~
 841 8 |            niewyraźne oku,~Jak duchy na wpół widne, na poły w obłoku.~ ~
 842 8 |             Jak duchy na wpół widne, na poły w obłoku.~ ~Między
 843 8 |     urodzeniem,~Wychowaniem i z Pana na świecie znaczeniem?~Nie
 844 8 |              wystrzał rusznicy!~Most na rzece zahuczał tętentem
 845 8 |            tętentem konnicy~I "Hajże na Soplicę!" tysiąc głosów
 846 8 |                rzekł Sędzia - że się na rozbój zanosi".~Jęknęli
 847 8 |              Hrabi załamane dłonie:~"Na twój honor! - krzyknęła
 848 8 |           wszystko, co jest świętem, na klęczkach błagamy!~Hrabio,
 849 8 |          stawi straże.~ ~Wtem "Hajże na Sopliców!" wpada szlachta
 850 8 |             w żołądkach rodzi.~I tak na dane z kuchni hasło, niespodzianie~
 851 8 |    niespodzianie~Rozeszła się armija na furażowanie.~ ~Gerwazy,
 852 8 |           Więc nie mogąc zemścić się na nieprzyjacielu,~Myślił o
 853 8 |   prawnictwie,~Chce Hrabiego osadzić na nowym dziedzictwie~Legalnie
 854 8 |             Wnet porywa za kołnierz, na dziedziniec wlecze~I zmierzywszy
 855 8 |             donośniej mówić, wstąpił na stos wielki~Belek (pod płotem
 856 8 |            suszyły się belki),~Wlazł na nie i zarazem, jakby go
 857 8 |    protestacyi, która się ozwała~Jak na zdobytych wałach ostatni
 858 8 |        porywają, toczą~Do zamku; tam na nocleg cały tłum się zbiera,~
 859 9 |           zbytnią zalotnością ściąga na siebie burzę - Wystrzał
 860 9 |     Soplicowo - Posiłki jezdne, atak na piechotę - Czyny Tadeusza -
 861 9 |   kilkudziesiąt ludzi,~Którzy wpadli na szlachtę, jak pająki ścienne~
 862 9 |            Nazwane k o s a r z a m i na muchy wpółsenne:~Zaledwie
 863 9 |            rękoma~I przewracani jako na przewiąsłach słoma.~ ~Tylko
 864 9 |       sprężyście podskoczył,~Że padł na piersi sennych, po głowach
 865 9 |      trwogach,~Nieraz miewał powrozy na ręku i nogach,~A przecież
 866 9 |         coraz głośniejszym łoskotem;~Na ten apel rozkazał oficer
 867 9 |            Hrabią zamknąć pod strażą na sali,~Szlachtę wieść na
 868 9 |              na sali,~Szlachtę wieść na dwór, kędy stała druga rota.~
 869 9 |             krewni albo przyjaciele.~Na odsiecz mu przybiegli słysząc
 870 9 |            gdyby odartym z promieni,~Na wpół widne, na poły w czerni
 871 9 |             promieni,~Na wpół widne, na poły w czerni chmur się
 872 9 |       nadbiega wilgotny:~I tak dzień na przemiany był chłodny i
 873 9 |            się, jako psie paszczęki, na nogach.~Zaś powrozami mocniej
 874 9 |              mocniej sznurowano ręce~Na plecach szlachty; Major,
 875 9 |              rzędem, dzwoniąc zębami na chłodzie~I na deszczu, bo
 876 9 |        dzwoniąc zębami na chłodzie~I na deszczu, bo coraz wzmagała
 877 9 |           Ażeby miano większy wzgląd na niewolników.~Wprawdzie oficer
 878 9 |           zadzierał,~A za odpowiedź, na znak gniewnego humoru,~Wypuścił
 879 9 |             ułagadza~I Asesora także na bok odprowadza;~Przemyślają,
 880 9 |              przysłowie: Sobie piecz na carskim rożnie;~I to przysłowie:
 881 9 |        łajdaki mokną!~(I zaśmiał się na całe gardło, patrząc w okno).~
 882 9 |           surdut! - w roku przeszłym na reducie~Zaczął ze mną tę
 883 9 |        chcesz, Sędzio, żeby to uszło na sucho,~Za każdą głowę tysiąc
 884 9 |         Statutu zapłacą nawiązki.~Ja na pana Hrabiego nie zanoszę
 885 9 |              Sędzio, dobry kruczek i na ciebie.~Wszak Jankiel, szpieg,
 886 9 |               Gdy nowy gość zajechał na dziedziniec dworu.~ ~Wjazd
 887 9 |             dzwonki,~A dwa, od czoła na bok wysuwając końce,~Wstrząsają
 888 9 |           progu witać gościa. Ksiądz na pierwszej bryce~Jechał,
 889 9 |     pierwszej bryce~Jechał, kapturem na wpół zasłoniwszy lice,~Ale
 890 9 |            się ku nim twarzą, palcem na znak skinął.~I drugiej bryki
 891 9 |              ręką milczenie nakazał.~Na trzecim wozie Prusak w kubraku
 892 9 |           Zan z Mickiewiczem jechali na czwartym.~ ~A tymczasem
 893 9 |              łupinę!~Oj, weźcież ich na munsztuk, bo też szlachta
 894 9 |             dukatów;~A jak weźmiesz, na klasztor daj jakie trzy
 895 9 |         Zdziwili się domowi, patrząc na Robaka,~Skąd mu się wzięła
 896 9 |            Obrócił śmiejące się oczy na kobiety~I rzekł: "Ja, piękne
 897 9 |           Panie, lubię was jak wety!~Na me szlify majorskie, gdy
 898 9 |       schylił się wygięty~I puszczał na przemiany dym i komplementy.~ ~"
 899 9 |           pijem, a jegry tam zmarzną na dworze?~Hulać, to hulać!
 900 9 |         Ryków, przestańże tam trąbić na fajce,~Precz fajka, wszak
 901 9 |         fajka, wszak ty dobrze grasz na bałabajce;~Widzisz no tam
 902 9 |           Bunt! bunt!" - woła,~Wpada na Tadeusza; lecz Wojski zza
 903 9 |        Wojski zza stoła~Machnął ręką na odlew; nóż w powietrzu świsnął~
 904 9 |        błysnął.~Uderza w dno gitary, na wylot ją wierci,~Schylił
 905 9 |         wylot ją wierci,~Schylił się na bok Ryków i tak uszedł śmierci.~
 906 9 |          okna, z rapierami, Rózeczka na czele.~Płut w sieni, Ryków
 907 9 |             trzech najbliższych domu na pomoc im bieży;~Już przeze
 908 9 |            ściany, czatował jako kot na szczury,~Aż ciął okropnie;
 909 9 |              się, Maciek ich wygania~Na dziedziniec. ~ ~Tam jeszcze
 910 9 |           Sierżant u nóg Chrzciciela na swą broń się zwalił.~Chrzciciel
 911 9 |             Szlachta już wolna wpada na kwestarskie wozy,~Z nich
 912 9 |              Tyka płotów; tam staje, na żołnierzy woła,~Ażeby zaprzestali
 913 9 |        czyniąc przed sobą plac wolny~Na prawo i na lewo; tu końcem
 914 9 |           sobą plac wolny~Na prawo i na lewo; tu końcem szablicy~
 915 9 |            ze świécy;~Tam machnąwszy na odlew, ścina albo kole.~
 916 9 |           pole.~ ~Lecz z największym na niego naciera uporem~Stary
 917 9 |          instruktorem,~Wielki mistrz na bagnety; zebrał się sam
 918 9 |               I znowu ją w tył cofa, na kolanie wspiera,~I tak kręcąc
 919 9 |             tak kręcąc się, skacząc, na Maćka naciera.~ ~Ocenił
 920 9 |             stary~I lewą ręką włożył na nos okulary,~Prawą rękojeść
 921 9 |       śledząc oczyma,~Sam słania się na nogach, jakby był pijany;~
 922 9 |               kędy bagnet wkłada się na rurę,~Podstawia swą rękojeść,
 923 9 |          Moskala w rękę~Raz, i znowu na odlew przecina mu szczękę. -~
 924 9 |            porzuca zwycięstwo,~Bieży na prawe skrzydło, gdzie niebezpieczeństwo~
 925 9 |              już zaniedbany, i tylko na flocie~Używają go; wówczas
 926 9 |           Ilekroć mu przeciwnik broń na bok odbijał,~On cofał się;
 927 9 |            lewą, zakrwawioną, źwierz na pola niesie.~ ~Kropiciel,
 928 9 |              kobiécie,~Która, stojąc na świętej Ostrej Bramy szczycie,~
 929 9 |      przeciwników.~Dwudziestu trzech na ziemi wala się zabitych,~
 930 9 |            niego się łączyć,~Uderzyć na Rykowa, zwycięstwo dokończyć.~
 931 9 |     odstrzela,~Chce szablami uderzyć na nieprzyjaciela,~Ale starsi
 932 9 |         łączy się z szlachtą i staje na czele.~Bieży, broń wzniosłszy,
 933 9 |            się do ataku! - zawołał - na sztyki!~Naprzód!" Wnet szereg,
 934 9 |            Kapitan, pokazując szpadą na drzwi dworu,~Krzyczy: "Sędzio!
 935 9 |           powiadał, że sobie nie ufa~Na czczo; szedł więc, gdzie
 936 9 |          podsypał panewkę~I spojrzał na plac boju; widzi, że błyszcząca~
 937 9 |           Już szereg jegrów w marszu na pokrzywę wkracza,~Gdy Konew
 938 9 |             straż zlękniona, dworzan na koń wsadził~I słysząc strzały,
 939 9 |             jazdę swą prowadził,~Sam na czele, z żelazem nad głowę
 940 9 |              Klucznik krzycząc bieży~Na ratunek, bo widzi: jegry
 941 9 |             ratunek, bo widzi: jegry na cel wzięli~Ostatniego z
 942 9 |              komendzie!"~ ~Więc Płut na Tadeusza krzyknął z wielkim
 943 9 |               Nie bądź tchórz, wyjdź na środek, bij się honorowie,~
 944 9 |       honorowie,~Po żołniersku". - A na to Tadeusz odpowie:~"Majorze!
 945 9 |             lub szpada.~Daję ci broń na wybor, od działa do szpilki;~
 946 9 |                szepnął Ryków - wyjdź na pojedynek~I pomścij się
 947 9 |               Trzeba tego szlachcica na pole wywabić,~Nie można
 948 9 |              patrz, bierze do celu".~Na to rzekł Major: "Ryków!
 949 9 |          przyjacielu!~Ty jesteś zuch na szpady, wyjdź ty, bracie
 950 9 |           broń podoba;~Po układach - na szpady zgodzili się oba.~
 951 9 |               rzekł kończąc Hrabia - na czele złodziejów,~On, poznałem
 952 9 |    strzelanie,~Wojska ciekawe patrzą na wodzów spotkanie:~Hrabia
 953 9 |              w przód i w tył skacząc na przemiany.~ ~Ale Płut, Tadeusza
 954 9 |          Tadeusz, aż Kropiciel wpada~Na Rykowa, a za nim szlachta,
 955 9 |         Dodawszy wzajem serca, biegą na Moskali;~Nadaremnie ich
 956 9 |              wstrzymywali.~ ~Gdy tak na rotę jegrów uderzano z przodu,~
 957 9 |            budowana w kratki~Z belek na krzyż wiązanych, podobna
 958 9 |           sążni półczwarta.~A u dołu na jednym wielkim słupie wsparta,~
 959 9 |             siły,~Jako flisy uwięzłą na rapach wicinę~Długimi drągi
 960 9 |         Długimi drągi z brzegu pędzą na głębinę.~ ~Trzasnął słup:
 961 9 |            brzemieniem drzew i serów na trójkąt Moskali,~Gniecie,
 962 9 |               A Hrabia od bram jazdę na rozpierzchłych puszcza.~ ~
 963 9 |            ośmiu jegrów z sierżantem na czele~Bronią się; bieży
 964 9 |             w łeb Klucznika;~On leci na strzał, kręcąc ostrze Scyzoryka.~
 965 9 |          otworem,~I Gerwazy do gumna na ich karkach wjechał,~Zniknął
 966 9 |            Ryków kamrat,~Żebyś nigdy na Lachów nie chodził bez armat!>>~
 967 9 |           miał koniec zajazd ostatni na Litwie.~ ~
 968 10|           się niżej,~Aż jedną stroną na wpół od niebios oddarta,~
 969 10|         wiatry w siebie,~Od południa na zachód leciała po niebie.~ ~
 970 10|               co wprzódy, kładąc się na ziemi~I znowu w górę trzęsąc
 971 10|       kręciły ramiony,~Rozpuszczając na wiatry warkocz posrebrzony -~
 972 10|         niemej wyrazem żałoby,~Stoją na kształt posągów sypilskiej
 973 10|             I snopy zboża kradnie, i na zapas chwyta.~ ~Ptastwo
 974 10|           kroki,~Czarne oczy kierują na czarne obłoki;~Wytknąwszy
 975 10|            żywioły~Stoczą walkę.~ ~ ~Na zachód jeszcze ozłocona~
 976 10|           chmura, roztaczając cienie na kształt sieci,~Wyławia resztki
 977 10|           dna wody w stawach;~Wpadli na łąki, świszczą po łozach
 978 10|          gałęzie, lecą traw przekosy~Na wiatr, jako garściami wyrywane
 979 10|         snopów; wiatry wyją,~Upadają na rolę, tarzają się, ryją,~
 980 10|              do końca,~I anioł burzy na kształt niezmiernego słońca~
 981 10|            deszcz ciszej szumi, grom na chwilę uśnie;~Znowu wzbudzi
 982 10|          Zalała drogi, mosty zerwała na rzece,~Z folwarku niedostępną
 983 10|      skrwawiony, lecz całkiem zdrowy na umyśle,~Daje rozkazy, Sędzia
 984 10|           Ryków temi słowy,~Rzucając na stół kiesę ciężką dukatami:~"
 985 10|         cztery wspomnienia,~Wszystko na piśmie". ~ ~"Ale, ale, Kapitanie -~
 986 10|                    Prawda, słowo dam na nowo -~Rzecze Ryków - ot,
 987 10|           nas ruskie przysłowie: Kto na wozie jedzie,~Bywa często
 988 10|        często pod wozem; kto dzisiaj na przedzie,~Jutro w tyle;
 989 10|            nie pozwala!"~ ~Sędzia mu na to rzecze: "Panie Kapitanie,~
 990 10|         wszyscy ziemianie,~U których na kwaterach stałeś od lat
 991 10|              lada jaki,~A dosyć mnie na ponczyk i lulkę tabaki.~
 992 10|              stali,~Patrząc z dziwem na siebie, wzajem się badali.~
 993 10|         poduszek i posępny siedział.~Na koniec rzekł, spójrzawszy
 994 10|            rzekł, spójrzawszy bystro na Klucznika:~"Wielki grzech
 995 10|           może bezpieczny zostać się na Litwie;~Musicie więc do
 996 10|            czeka zastęp narodowy;~My na was nieobecnych całą winę
 997 10|       nieobecnych całą winę zwalim~I na Płuta; tak resztę rodzeństwa
 998 10|    rodzeństwa ocalim.~Żegnam was nie na długo; są pewne nadzieje,~
 999 10|         wszystko, co trzeba, zgotuje na drogę~I ja pieniędzmi, ile
1000 10|           się zwadził,~Ten już z nim na tej ziemi nie zgodzi się